skóra głowy

Skóra głowy (łac. cutis capitis) to wyspecjalizowana struktura powłoki wspólnej, stanowiąca najbardziej zewnętrzną warstwę ochronną czaszki. Jest ona bogatsza w gruczoły łojowe i mieszki włosowe w porównaniu do innych obszarów ciała, co predysponuje ją do specyficznych schorzeń dermatologicznych.

Skóra głowy ma charakterystyczną budowę anatomiczną – jest stosunkowo gruba, mocno unaczyniona i unerwiona, silnie połączona z okostną czaszki (galea aponeurotica). Składa się z naskórka, skóry właściwej oraz tkanki podskórnej. Jej specyfika warunkuje występowanie charakterystycznych jednostek chorobowych, takich jak łupież, łuszczyca skóry głowy, łojotokowe zapalenie skóry czy łysienie różnego pochodzenia.

W praktyce klinicznej ocena skóry głowy jest istotnym elementem badania dermatologicznego, neurologicznego i ogólnego. Zmiany w jej wyglądzie, strukturze lub funkcji mogą być objawem chorób ogólnoustrojowych, niedoborów żywieniowych, zaburzeń hormonalnych lub reakcji na leki. Diagnostyka obejmuje często trichoskopię, badania mikrobiologiczne i histopatologiczne, a leczenie zależy od przyczyny i może obejmować preparaty miejscowe, leczenie ogólne lub procedury zabiegowe.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl