zaburzenia metabolizmu potasu

Zaburzenia metabolizmu potasu obejmują hiperkaliemię (podwyższone stężenie potasu w surowicy krwi > 5,5 mmol/l) oraz hipokaliemię (obniżone stężenie potasu < 3,5 mmol/l). Jako główny kation wewnątrzkomórkowy, potas odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu polaryzacji błony komórkowej, funkcjonowaniu układu nerwowego i mięśni, w tym mięśnia sercowego.

Hiperkaliemia może wynikać z nadmiernego uwalniania potasu z komórek (np. w przebiegu kwasicy, rabdomiolizy, zespołu rozpadu guza), zmniejszonego wydalania przez nerki (niewydolność nerek, hipoaldosteronizm, leki oszczędzające potas) lub zwiększonej podaży potasu. Objawia się zaburzeniami rytmu serca, osłabieniem mięśniowym, a w ciężkich przypadkach może prowadzić do zatrzymania akcji serca.

Hipokaliemia najczęściej jest skutkiem nadmiernej utraty potasu przez przewód pokarmowy (wymioty, biegunka) lub nerki (działanie diuretyków, hiperaldosteronizm), rzadziej niedostatecznej podaży w diecie. Do objawów należą: zaburzenia rytmu serca, osłabienie mięśniowe, skurcze mięśni, niedrożność porażenna jelit i zwiększona podatność na działanie glikozydów naparstnicy.

Diagnostyka zaburzeń potasu obejmuje oznaczenie stężenia potasu w surowicy, ocenę czynności nerek, stężenia innych elektrolitów oraz pH krwi. Leczenie powinno być ukierunkowane na przyczynę zaburzenia oraz normalizację stężenia potasu przy użyciu odpowiednich suplementów lub leków obniżających jego poziom.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Potasu chlorek – Właściwości farmakokinetyczne

Chlorek potasu (KCl) jest kluczowym elektrolitem stosowanym w żywieniu pozajelitowym, płynach infuzyjnych oraz roztworach do hemo- i dializoterapii. Jego farmakokinetyka charakteryzuje się preferencyjną dystrybucją wewnątrzkomórkową, gdzie stężenie potasu wynosi około 150 mmol/l, podczas gdy w płynie zewnątrzkomórkowym utrzymuje się na poziomie 5 mmol/l. Prawidłowe stężenie potasu w osoczu mieści się w zakresie 3,5-5,0 mmol/l, jednak zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej mogą wpływać na przesunięcia potasu między przestrzenią wewnątrz- i zewnątrzkomórkową, co komplikuje interpretację wyników laboratoryjnych. Metabolizm potasu jest ściśle powiązany z metabolizmem węglowodanów, zwłaszcza glukozy, co ma istotne znaczenie kliniczne w kontekście ryzyka zaburzeń rytmu serca. Eliminacja potasu odbywa się głównie przez nerki (80-90%), z niewielkim udziałem wydalania z kałem i potem, przy czym nerki mają ograniczoną zdolność do oszczędzania potasu, co może prowadzić do hipokaliemii nawet przy niedoborach.
chlorek potasu, dializoterapia, gospodarka potasowa, hemodializa, hemofiltracja, hiperkaliemia, hipokaliemia, homeostaza potasu, intensywna terapia płynowa, metabolizm elektrolitów, niewydolność nerek, płyn infuzyjny, płyn Ringera, przestrzeń wewnątrzkomórkowa, przestrzeń zewnątrzkomórkowa, równowaga elektrolitowa, roztwór wieloelektrolitowy, terapia płynowa, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia kwasowo-zasadowe, zaburzenia metabolizmu potasu, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej, zaburzenia rytmu serca, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Rytmonorm 150 150 mg

Propafenonu chlorowodorek, zawarty w leku Rytmonorm 150 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także u osób z zespołem Brugadów. Leku nie należy stosować u pacjentów z istotnymi strukturalnymi chorobami serca, takimi jak przebyty zawał mięśnia sercowego w ciągu ostatnich 3 miesięcy, niewyrównana zastoinowa niewydolność serca z frakcją wyrzutową lewej komory <35%, czy wstrząs kardiogenny (z wyjątkiem wstrząsu wywołanego zaburzeniami rytmu). Ponadto, Rytmonorm 150 mg jest przeciwwskazany przy ciężkich zaburzeniach przewodnictwa i rytmu serca, w tym objawowej ciężkiej bradykardii, zespole chorego węzła zatokowego, blokach przedsionkowo-komorowych II° lub wyższego stopnia bez stymulatora, a także u pacjentów z blokiem odnóg pęczka Hisa i blokiem dystalnym bez stymulatora. Ciężkie niedociśnienie tętnicze oraz zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, zwłaszcza hipokaliemia, również stanowią przeciwwskazania do stosowania propafenonu.
blok dystalny, blok odnóg pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, działanie proarytmiczne, frakcja wyrzutowa lewej komory, miastenia, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obturacyjna choroba płuc, propafenonu chlorowodorek, rytonawir, stymulator serca, wstrząs kardiogenny, zaburzenia funkcji wątroby, zaburzenia metabolizmu potasu, zaburzenia przewodzenia przedsionkowego, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Brugadów, zespół chorego węzła zatokowego

zaburzenia metabolizmu potasu

Powiązane wpisy

Potasu chlorek – Właściwości farmakokinetyczne

Przeciwwskazania – Rytmonorm 150 150 mg