wideo-polisomnografia
Wideo-polisomnografia to rozszerzona wersja klasycznego badania polisomnograficznego, wzbogacona o równoczesną rejestrację wideo pacjenta podczas snu. Metoda ta łączy standardowe pomiary fizjologiczne (EEG, EOG, EMG, EKG, przepływ powietrza, wysiłek oddechowy, saturację) z ciągłym monitoringiem wizualnym.
Zastosowanie kamery wideo pozwala na dokumentację zachowań pacjenta podczas snu, co jest szczególnie istotne w diagnostyce parasomni (np. somnambulizmu, lęków nocnych, zaburzeń zachowania w fazie REM), nocnych napadów padaczkowych oraz w różnicowaniu zaburzeń oddychania podczas snu. Synchronizacja obrazu z parametrami fizjologicznymi umożliwia precyzyjną korelację obserwowanych zachowań z odpowiednimi fazami snu i zmianami w zapisie polisomnograficznym.
Wideo-polisomnografia stanowi złoty standard w kompleksowej diagnostyce zaburzeń snu, szczególnie w przypadkach niejednoznacznych klinicznie lub przy podejrzeniu współistnienia kilku różnych patologii. Badanie przeprowadza się w specjalistycznych laboratoriach snu, a jego interpretacji dokonuje lekarz z doświadczeniem w medycynie snu.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie zachowania we śnie rem – Diagnostyka i diagnoza
Zaburzenie zachowania we śnie REM (RBD) charakteryzuje się utratą atonii mięśniowej podczas fazy REM, co prowadzi do fizycznego odgrywania marzeń sennych. Diagnoza opiera się na kryteriach ICSD-3, w tym powtarzających się epizodach ruchowych i wokalizacji w fazie REM, potwierdzonych polisomnografią z zapisem wideo (vPSG), wykazującą REM bez atonii (RSWA). Kluczowe jest wykluczenie innych zaburzeń snu i stanów medycznych. W diagnostyce pomocne są kwestionariusze przesiewowe, takie jak RBD1Q (czułość 94%, swoistość 87%) i RBDSQ, jednak ich swoistość spada do 56% przy współistnieniu innych zaburzeń snu. Polisomnografia monitoruje EEG, EOG, EMG (szczególnie napięcie mięśni podbródka i kończyn), aktywność serca, płuc, ruchy kończyn i poziom saturacji, co pozwala na precyzyjne rozpoznanie RBD i ocenę RSWA metodami wizualnymi i komputerowymi.
aktografia, aktywność napadowa, badanie polisomnograficzne, choroba neurodegeneracyjna, choroba Parkinsona, elektroencefalografia, elektromiografia, elektrookulografia, faza snu REM, lek neuroprotekcyjny, Międzynarodowa Klasyfikacja Zaburzeń Snu, narkolepsja, narkolepsja z katapleksją, obturacyjny bezdech senny, otępienie z ciałami Lewy’ego, parasomnia, sen REM bez atonii, somnambulizm, synukleinopatia, wideo-polisomnografia, zaburzenie zachowania we śnie REM, zanik wieloukładowy, zmienność rytmu serca - Leksykon chorób i schorzeń
Lęki nocne (parasomnia) – Epidemiologia
Lęki nocne, klasyfikowane jako parasomnia, charakteryzują się nagłym wybudzeniem ze snu z towarzyszącym krzykiem, płaczem i objawami intensywnego strachu, trudnościami w obudzeniu oraz niepocieszonością po przebudzeniu. Najczęściej dotyczą dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym, z częstością występowania od 1 do 6,5%, choć niektóre badania wskazują na wartości nawet do 40% w grupie 2,5-6 lat. Szczyt zachorowań może występować już u niemowląt (18 miesięcy) z częstością 30-37%, a następnie spada do około 19,7% w wieku 30 miesięcy. U dorosłych lęki nocne są rzadsze (1-2%), a u osób starszych poniżej 1%. Występowanie jest zbliżone u obu płci i we wszystkich grupach etnicznych, choć wspólne spanie z rodzicami może działać ochronnie. Istotny jest komponent genetyczny – czynniki dziedziczne odpowiadają za ponad 40% przypadków, a 80-90% dzieci z lękami nocnymi ma rodzinne występowanie tego zaburzenia lub lunatykowania. Lęki nocne często współistnieją z zaburzeniami oddychania podczas snu, zespołem niespokojnych nóg, zaburzeniami psychicznymi (depresja, lęk, PTSD), chorobami neurologicznymi (np. padaczka płata czołowego, choroba Parkinsona – 3,9% pacjentów) oraz innymi schorzeniami, co wymaga kompleksowej oceny klinicznej.
aktygrafia, bezdech senny, bezsenność, choroba neurodegeneracyjna, choroba Parkinsona, choroba refluksowa przełyku, deprywacja snu, gorączka, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lęk separacyjny, lunatykowanie, padaczka płata czołowego, parasomnia, polisomnografia, przycinanie synaptyczne, sen głęboki, wideo-polisomnografia, wybudzenie ze snu, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie nastroju, zaburzenie oddychania podczas snu, zaburzenie osobowości, zespół niespokojnych nóg, zespół stresu pourazowego - Leksykon chorób i schorzeń
Lęki nocne (parasomnia) – Diagnostyka i diagnoza
Lęki nocne (parasomnia) to zaburzenie snu występujące głównie w pierwszej trzeciej nocy podczas fazy NREM, charakteryzujące się nagłym, częściowym wybudzeniem z towarzyszącym intensywnym lękiem, krzykiem, pobudzeniem układu autonomicznego (tachykardia, tachypnea, rozszerzenie źrenic, pocenie się) oraz względną nieresponsywnością na bodźce zewnętrzne. Diagnoza opiera się na szczegółowym wywiadzie klinicznym, uwzględniającym czas występowania epizodów (zwykle 2-3 godziny po zaśnięciu), ich częstotliwość, przebieg oraz brak pamięci zdarzenia po przebudzeniu. Wskazane jest różnicowanie z koszmarami sennymi (występującymi w fazie REM z pełną świadomością po przebudzeniu) oraz napadami padaczkowymi, co może wymagać wykonania polisomnografii, EEG lub wideo-EEG, zwłaszcza w przypadkach atypowych, częstych epizodów lub występowania u dorosłych. Diagnostyka u dzieci opiera się głównie na wywiadzie z opiekunami, a u dorosłych wymaga często rozszerzonej oceny neurologicznej i psychiatrycznej, ze względu na możliwe współistniejące zaburzenia psychiczne i neurologiczne.
badanie polisomnograficzne, bezdech senny, depresja, dziennik snu, elektroencefalogram, koszmar senny, lęk nocny, lunatykowanie, napad padaczkowy, obturacyjny bezdech senny, parasomnia, PTSD, rozszerzenie źrenic, sen NREM, sen REM, somnambulizm, tachykardia, tachypnea, wideo-EEG, wideo-polisomnografia, zaburzenie lękowe, zaburzenie oddychania podczas snu, zaburzenie zachowania podczas snu REM, zespół niespokojnych nóg, zespół stresu pourazowego