natychmiastowa reakcja po wstrzyknięciu
Natychmiastowa reakcja po wstrzyknięciu to zespół objawów występujących w krótkim czasie po podaniu leku lub substancji drogą iniekcji. Najczęściej ma charakter reakcji alergicznej lub pseudoalergicznej i może objawiać się w różnym nasileniu – od łagodnych miejscowych objawów do zagrażającej życiu anafilaksji.
W obrazie klinicznym natychmiastowej reakcji mogą wystąpić: pokrzywka, świąd, zaczerwienienie skóry, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, duszność, spadek ciśnienia tętniczego, zaburzenia rytmu serca, a w najcięższych przypadkach wstrząs anafilaktyczny. Reakcje te są mediowane głównie przez immunoglobuliny klasy IgE i związane z degranulacją komórek tucznych oraz bazofili, prowadzącą do uwolnienia mediatorów zapalnych, takich jak histamina.
W przypadku wystąpienia natychmiastowej reakcji po wstrzyknięciu konieczne jest szybkie rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia. W zależności od nasilenia objawów może to obejmować podanie adrenaliny, leków przeciwhistaminowych, glikokortykosteroidów, płynoterapię oraz tlenoterapię. Szczególnie istotna jest natychmiastowa interwencja w przypadku objawów anafilaksji, gdyż opóźnienie leczenia może prowadzić do zgonu pacjenta.
Profilaktyka u pacjentów z wywiadem reakcji poszczepiennych obejmuje szczegółowy wywiad alergologiczny przed podaniem leku, testy skórne lub laboratoryjne w kierunku nadwrażliwości na dany preparat, a w uzasadnionych przypadkach premedykację lub zastosowanie alternatywnych leków. W przypadku konieczności podania leku uczulającego może być wskazana procedura desensytyzacji pod nadzorem specjalisty alergologa.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Remurel 40 mg/ml
Profil bezpieczeństwa glatirameru octanu (Remurel) opiera się na danych z pięciu badań klinicznych kontrolowanych placebo, obejmujących dawki 20 mg/ml podawane raz dziennie oraz 40 mg/ml podawane trzy razy w tygodniu u pacjentów z rzutowo-remisyjną postacią stwardnienia rozsianego (RRMS). Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były reakcje w miejscu wstrzyknięcia (ISRs), występujące u 70% pacjentów przy dawce 20 mg/ml i 36% przy dawce 40 mg/ml, obejmujące rumień, ból, stwardnienie tkanki podskórnej, świąd i obrzęk. Natychmiastowe reakcje po wstrzyknięciu (IPIRs), takie jak uderzenia gorąca, ból w klatce piersiowej, duszność, kołatanie serca i tachykardia, występowały u 31% pacjentów przy dawce 20 mg/ml i 8% przy dawce 40 mg/ml. Rzadkie przypadki reakcji anafilaktoidalnych odnotowano u pacjentów stosujących dawkę 20 mg/ml (≥1/10 000 do <1/1 000), natomiast dawka 40 mg/ml wiązała się z 0,3% częstością reakcji anafilaktycznych. Dodatkowo, dla dawki 40 mg/ml opisano specyficzne działania niepożądane, takie jak rumień skóry i ból kończyn (2,1%). Pojedyncze przypadki toksycznego zapalenia wątroby i niewydolności wątroby, w tym wymagające przeszczepu, zgłaszano u pacjentów stosujących dawkę 40 mg/ml (0,1%).
bradykardia zatokowa, dysgrafia, dysleksja, dystonia, glatirameru octan, hiperlipidemia, kamica nerkowa, kamica żółciowa, kandydoza pochwy, kołatanie serca, krwiomocz, leukocytoza, leukopenia, małopłytkowość, mioklonia, napadowa tachykardia, natychmiastowa reakcja po wstrzyknięciu, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, odmiedniczkowe zapalenie nerek, polekowe uszkodzenie wątroby, priapizm, reakcja anafilaktoidalna, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, ropień okołozębowy, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rumień, rumień guzowaty, rzutowo-remisyjna postać stwardnienia rozsianego, skurcz krtani, stwardnienie tkanki podskórnej, tachykardia, toksyczne zapalenie wątroby, zanik nerwu wzrokowego, zanik tkanki tłuszczowej, zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy, zapalenie kaletek maziowych, zapalenie kości i stawów, zapalenie okrężnicy, zapalenie tkanki podskórnej, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon substancji czynnych
Glatiramer octan – Działania niepożądane
Octan glatirameru, stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego, dostępny jest w dawkach 20 mg/ml (podawanej podskórnie raz na dobę) oraz 40 mg/ml (podawanej trzy razy w tygodniu). Substancja ta jest syntetycznym polipeptydem o masie cząsteczkowej 5000-9000 Da, złożonym z czterech aminokwasów: L-glutaminowego, L-alaniny, L-tyrozyny i L-lizyny. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są reakcje w miejscu wstrzyknięcia (rumień, ból, stwardnienie, świąd, obrzęk), które występują u 70% pacjentów przy dawce 20 mg/ml i 36% przy dawce 40 mg/ml, oraz natychmiastowe reakcje po wstrzyknięciu (uderzenia gorąca, ból w klatce piersiowej, duszność, kołatanie serca, tachykardia), zgłaszane odpowiednio u 31% i 8% pacjentów. Reakcje anafilaktyczne i anafilaktoidalne są rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu, występujące u 0,3% pacjentów przy dawce 40 mg/ml i rzadziej przy dawce 20 mg/ml.
blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia zatokowa, kamica nerkowa, kamica żółciowa, kandydoza pochwy, krwiomocz, leukocytoza, leukopenia, małopłytkowość, natychmiastowa reakcja po wstrzyknięciu, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, octan glatirameru, oczopląs, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, rumień, rumień guzowaty, skurcz krtani, stwardnienie rozsiane, stwardnienie tkanek, tachykardia, toksyczne zapalenie wątroby, trudności z połykaniem, uszkodzenie rogówki, zaćma, zanik nerwu wzrokowego, zanik tkanki tłuszczowej, zapalenie kaletek maziowych, zapalenie kości i stawów, zapalenie nerwu, zapalenie okrężnicy, zespół cieśni nadgarstka