zanik tkanki tłuszczowej
Zanik tkanki tłuszczowej (lipoatrofia) to stan, w którym dochodzi do redukcji lub całkowitego zaniku podskórnej tkanki tłuszczowej w określonych obszarach ciała. Jest to proces patologiczny, który może występować lokalnie (miejscowo) lub uogólniony, obejmujący większe partie ciała.
Etiologia zaniku tkanki tłuszczowej jest zróżnicowana. Może być spowodowany zaburzeniami autoimmunologicznymi, metabolicznymi (np. w przebiegu cukrzycy), jako skutek uboczny leków (zwłaszcza insuliny, steroidów, niektórych leków antyretrowirusowych), po długotrwałych iniekcjach w to samo miejsce, czy w wyniku urazów mechanicznych. Istotną przyczyną mogą być również choroby ogólnoustrojowe, takie jak toczeń rumieniowaty układowy czy twardzina.
Diagnostyka zaniku tkanki tłuszczowej opiera się głównie na badaniu klinicznym, gdzie charakterystycznym objawem jest zapadnięcie się skóry w obszarach dotkniętych procesem. W przypadkach uogólnionych istotne jest przeprowadzenie badań laboratoryjnych w celu identyfikacji ewentualnych chorób układowych. W niektórych przypadkach konieczne jest wykonanie biopsji tkanki podskórnej.
Leczenie zależy od przyczyny zaburzenia. W przypadku lipoatrofii polekowej podstawą jest modyfikacja terapii – zmiana leku lub techniki iniekcji. W zanikach miejscowych stosuje się wypełniacze tkankowe, autologiczne przeszczepy tkanki tłuszczowej lub zabiegi regeneracyjne. Istotne jest również leczenie chorób podstawowych, które mogą prowadzić do zaniku tkanki tłuszczowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Polhumin R 100 j.m./ml
Polhumin R to biosyntetyczna insulina ludzka o stężeniu 100 j.m./ml, produkowana metodą rekombinacji DNA z Escherichia coli. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest hipoglikemia, wymagająca ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko poważnych powikłań neurologicznych. Bardzo rzadko (<1/10 000) mogą wystąpić reakcje anafilaktyczne, które stanowią zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji. W obrębie skóry i tkanki podskórnej obserwuje się niezbyt często (1/1 000 do <1/100) lipodystrofię i hipertrofię w miejscu wstrzyknięcia, a także ryzyko rozwoju amyloidozy skórnej, co może prowadzić do miejscowego opóźnienia wchłaniania insuliny i zaburzeń kontroli glikemii.
amyloidoza skórna, duszność, Escherichia coli, hipertrofia, hipoglikemia, hipotensja, insulina ludzka biosyntetyczna, kołatanie serca, kontrola glikemii, lipodystrofia, obrzęk naczynioruchowy, Polhumin R, przerost tkanki podskórnej, reakcja alergiczna miejscowa, reakcja anafilaktyczna, reakcja uczuleniowa, rekombinacja DNA, zaburzenie świadomości, zaburzenie wchłaniania insuliny, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zanik tkanki tłuszczowej, złogi amyloidu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Polhumin MIX-5 100 j.m./ml
Insulina ludzka dwufazowa Polhumin Mix-5 (100 j.m./ml), zawierająca 5 części insuliny rozpuszczalnej i 5 części insuliny izofanowej, wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych o różnym nasileniu. Najczęstszym powikłaniem jest hipoglikemia, obserwowana bardzo często, która może prowadzić do zaburzeń świadomości, a w skrajnych przypadkach do śpiączki. Rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu są reakcje anafilaktyczne (<1/10 000), manifestujące się uogólnioną wysypką, obrzękiem naczynioruchowym, trudnościami w oddychaniu i spadkiem ciśnienia tętniczego. Miejscowe reakcje alergiczne, takie jak zaczerwienienie, obrzęk, świąd, ból i krwiak w miejscu wstrzyknięcia, występują często (1/100 do <1/10) i zazwyczaj ustępują podczas kontynuacji terapii.
amyloidoza skórna, biosyntetyczna insulina ludzka, hipertrofia, hipoglikemia, insulina dwufazowa, insulina izofanowa, insulina ludzka dwufazowa, insulina rozpuszczalna, lipodystrofia, miejscowa reakcja alergiczna, monitorowanie glikemii, obrzęk naczynioruchowy, powikłanie insulinoterapii, przerost tkanki podskórnej, reakcja anafilaktyczna, rekombinacja DNA, spadek ciśnienia tętniczego, zaburzenie świadomości, zanik tkanki tłuszczowej, złogi amyloidu - Leksykon substancji czynnych
Somatropina – Dawkowanie i sposób podawania
Dawkowanie somatropiny powinno być indywidualnie dostosowane do wskazań klinicznych, wieku pacjenta oraz odpowiedzi biochemicznej na terapię. U dzieci dawki wahają się w zależności od schorzenia: niedobór hormonu wzrostu 0,025-0,035 mg/kg mc./dobę (0,7-1,0 mg/m² pc./dobę), zespół Pradera-Williego 0,035 mg/kg mc./dobę (1,0 mg/m² pc./dobę) z maksymalną dawką 2,7 mg/m² pc./dobę, zespół Turnera 0,045-0,067 mg/kg mc./dobę (1,3-2,0 mg/m² pc./dobę), przewlekła niewydolność nerek 0,045-0,050 mg/kg mc./dobę (1,4 mg/m² pc./dobę), opóźnienie wzrastania wewnątrzmacicznego 0,035 mg/kg mc./dobę (1,0 mg/m² pc./dobę), a w zespole Noonan dawka zalecana to 0,066 mg/kg mc./dobę. Terapia powinna być kontynuowana do osiągnięcia ostatecznego wzrostu i prawidłowej masy kostnej (wskaźnik T > -1). Wskazane jest unikanie stosowania u dzieci z zamkniętymi strefami wzrostu lub niskim tempem wzrostu (<1 cm/rok w zespole Pradera-Williego). Podawanie somatropiny odbywa się podskórnie z rotacją miejsc iniekcji w celu zapobiegania lipoatrofii.
chrząstka nasadowa, doustna estrogenoterapia, estrogenoterapia zastępcza, lipoatrofia, masa kostna, niedobór długości ciała, niedobór hormonu wzrostu, opóźnienie wzrastania wewnątrzmaciczne, pacjent pediatryczny, przewlekła niewydolność nerek, rozwój somatyczny, somatropina, stężenie IGF-1, wstrzyknięcie podskórne, zanik tkanki tłuszczowej, zespół Noonan, zespół Pradera-Williego, zespół Turnera - Leksykon substancji czynnych
Octan glatirameru – Działania niepożądane
Octan glatirameru, stosowany w dawkach 20 mg/ml oraz 40 mg/ml (Copaxone), charakteryzuje się specyficznym profilem działań niepożądanych, z dominującymi reakcjami miejscowymi w miejscu wstrzyknięcia, które występują u 70% pacjentów w porównaniu do 37% w grupie placebo. Najczęstsze objawy to rumień, ból, stwardnienie tkanek, świąd, obrzęk oraz zapalenie, z rzadszymi, ale poważnymi powikłaniami jak lipoatrofia i martwica skóry. Ponadto, u 31% pacjentów obserwuje się reakcje ogólnoustrojowe bezpośrednio po iniekcji, takie jak rozszerzenie naczyń (uderzenia gorąca), ból w klatce piersiowej, duszność, kołatanie serca i częstoskurcz, które mogą imitować ostre stany kardiologiczne i wymagać różnicowania diagnostycznego, zwłaszcza u osób z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Dane pochodzą z czterech badań klinicznych obejmujących łącznie ponad 1000 pacjentów z RRMS oraz wysokim ryzykiem rozwoju CDMS, obserwowanych do 36 miesięcy.
ból w klatce piersiowej, choroba układu sercowo-naczyniowego, Copaxone, częstoskurcz, duszność, kołatanie serca, kontrola dermatologiczna, lipoatrofia, martwica skóry, nawracająca postać stwardnienia rozsianego, octan glatirameru, reakcja alergiczna, reakcja ogólnoustrojowa, reakcja systemowa, rozszerzenie naczyń, RRMS, rumień, stan zapalny, stwardnienie rozsiane, stwardnienie tkanek, uderzenie gorąca, węzeł chłonny, zakażenie wtórne, zanik tkanki tłuszczowej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Mensinorm Set 900 j.m.
Terapia preparatem Mensinorm Set, zawierającym 900 j.m. FSH oraz 900 j.m. LH, wymaga ścisłego nadzoru specjalisty z doświadczeniem w leczeniu zaburzeń płodności. Leczenie rozpoczyna się w pierwszych 7 dniach cyklu u pacjentek miesiączkujących, podając codzienne wstrzyknięcia podskórne. Standardowa dawka początkowa wynosi 75-150 j.m. FSH na dobę, z możliwością zwiększenia o 37,5-75 j.m. co 7-14 dni, maksymalnie do 225 j.m. Dawkę utrzymuje się do uzyskania warunków przedowulacyjnych (7-14 dni), po czym podaje się hCG w dawce 5 000-10 000 j.m. w celu wywołania owulacji. Monitorowanie odpowiedzi obejmuje badania ultrasonograficzne oraz oznaczanie stężenia estradiolu, co pozwala na indywidualne dostosowanie dawkowania i minimalizację ryzyka nadstymulacji jajników oraz ciąży mnogiej.
agonista GnRH, badanie ultrasonograficzne, brak owulacji, ciąża mnoga, cykl menstruacyjny, estradiol, gonadotropina kosmówkowa, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, hormon uwalniający gonadotropinę, inseminacja domaciczna, lipoatrofia, nadmierna odpowiedź jajników, pęcherzyk Graafa, protokół leczenia, stymulacja jajników, techniki wspomaganego rozrodu, wstrzyknięcie podskórne, zanik tkanki tłuszczowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Gensulin R 100 j.m./ml
Gensulin R, zawierający insulinę ludzką rozpuszczalną w stężeniu 100 j.m./ml, jest stosowany w terapii cukrzycy, jednak jego użycie wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych o różnym nasileniu i częstości. Najczęstszym powikłaniem jest hipoglikemia, której objawy obejmują pocenie, drżenie rąk, bladość powłok, zaburzenia widzenia i utratę przytomności; w ciężkich przypadkach wymaga natychmiastowego podania glukozy lub glukagonu. Reakcje alergiczne dzielą się na miejscowe (rumień, obrzęk, świąd, częstość ≥1/100 do <1/10) oraz ogólnoustrojowe, bardzo rzadkie (<1/10 000), które mogą zagrażać życiu i wymagają natychmiastowej interwencji. Ponadto, mogą wystąpić zaburzenia skóry i tkanki podskórnej, takie jak lipodystrofia (≥1/1 000 do <1/100) i amyloidoza skórna (częstość nieznana), które wpływają na wchłanianie insuliny i wymagają systematycznej zmiany miejsc iniekcji.
amyloidoza skórna, ciężka hipoglikemia, cukrzyca, drgawki, drżenie rąk, duszność, dysfagia, glukagon, hipoglikemia, insulina ludzka rozpuszczalna, insulinoterapia, krosty, leczenie przeciwwstrząsowe, lek przeciwhistaminowy, lipodystrofia, miejscowa reakcja alergiczna, obrzęk, ogólnoustrojowa reakcja alergiczna, pokrzywka, przyrost masy ciała, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, rumień, spadek ciśnienia tętniczego, splątanie, świąd, świszczący oddech, tachykardia, utrata przytomności, wysypka, zaburzenia koncentracji, zaburzenia widzenia, zanik tkanki tłuszczowej, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Remurel 40 mg/ml
Profil bezpieczeństwa glatirameru octanu (Remurel) opiera się na danych z pięciu badań klinicznych kontrolowanych placebo, obejmujących dawki 20 mg/ml podawane raz dziennie oraz 40 mg/ml podawane trzy razy w tygodniu u pacjentów z rzutowo-remisyjną postacią stwardnienia rozsianego (RRMS). Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były reakcje w miejscu wstrzyknięcia (ISRs), występujące u 70% pacjentów przy dawce 20 mg/ml i 36% przy dawce 40 mg/ml, obejmujące rumień, ból, stwardnienie tkanki podskórnej, świąd i obrzęk. Natychmiastowe reakcje po wstrzyknięciu (IPIRs), takie jak uderzenia gorąca, ból w klatce piersiowej, duszność, kołatanie serca i tachykardia, występowały u 31% pacjentów przy dawce 20 mg/ml i 8% przy dawce 40 mg/ml. Rzadkie przypadki reakcji anafilaktoidalnych odnotowano u pacjentów stosujących dawkę 20 mg/ml (≥1/10 000 do <1/1 000), natomiast dawka 40 mg/ml wiązała się z 0,3% częstością reakcji anafilaktycznych. Dodatkowo, dla dawki 40 mg/ml opisano specyficzne działania niepożądane, takie jak rumień skóry i ból kończyn (2,1%). Pojedyncze przypadki toksycznego zapalenia wątroby i niewydolności wątroby, w tym wymagające przeszczepu, zgłaszano u pacjentów stosujących dawkę 40 mg/ml (0,1%).
bradykardia zatokowa, dysgrafia, dysleksja, dystonia, glatirameru octan, hiperlipidemia, kamica nerkowa, kamica żółciowa, kandydoza pochwy, kołatanie serca, krwiomocz, leukocytoza, leukopenia, małopłytkowość, mioklonia, napadowa tachykardia, natychmiastowa reakcja po wstrzyknięciu, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, odmiedniczkowe zapalenie nerek, polekowe uszkodzenie wątroby, priapizm, reakcja anafilaktoidalna, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, ropień okołozębowy, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rumień, rumień guzowaty, rzutowo-remisyjna postać stwardnienia rozsianego, skurcz krtani, stwardnienie tkanki podskórnej, tachykardia, toksyczne zapalenie wątroby, zanik nerwu wzrokowego, zanik tkanki tłuszczowej, zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy, zapalenie kaletek maziowych, zapalenie kości i stawów, zapalenie okrężnicy, zapalenie tkanki podskórnej, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Norditropin SimpleXx 10 mg/1,5 ml
Lek Norditropin SimpleXx 10 mg/1,5 ml zawiera somatropinę w stężeniu 6,7 mg/ml, produkowaną metodą rekombinacji DNA E. coli, gdzie 1 mg somatropiny odpowiada 3 j.m. Hormonu wzrostu. Dawkowanie jest indywidualizowane i zależy od wskazań klinicznych oraz odpowiedzi biochemicznej pacjenta. W populacji pediatrycznej zalecane dawki wahają się od 0,025 do 0,067 mg/kg mc./dobę lub 0,7-2,0 mg/m² pc./dobę, w zależności od schorzenia (np. niedobór hormonu wzrostu, zespół Turnera, przewlekła niewydolność nerek). U dorosłych dawkowanie różni się w zależności od momentu wystąpienia niedoboru: 0,2-0,5 mg/dobę dla niedoboru nabytego w dzieciństwie oraz 0,1-0,3 mg/dobę z możliwością stopniowego zwiększania dawki u niedoboru nabytego w wieku dorosłym, z monitorowaniem stężenia IGF-1 i odpowiedzi klinicznej.
IGF-1, insulinopodobny czynnik wzrostu, jednostka międzynarodowa, lipoatrofia, niedobór długości ciała, niedobór hormonu wzrostu, parametry biochemiczne, powierzchnia ciała, przewlekła niewydolność nerek, rekombinacja DNA, roztwór do wstrzykiwań, somatropina, terapia somatropiną, wstrzyknięcie podskórne, zanik tkanki tłuszczowej, zespół Noonan, zespół Turnera - Leksykon substancji czynnych
Ganireliks – Dawkowanie i sposób podawania
Ganireliks, w dawce 0,25 mg podawany podskórnie raz na dobę, jest stosowany w celu zapobiegania przedwczesnemu wzrostowi stężenia hormonu luteinizującego (LH) u kobiet poddawanych kontrolowanej hiperstymulacji jajników (COH) w procedurach wspomaganego rozrodu. Terapia rozpoczyna się zwykle w 5. lub 6. dniu stymulacji gonadotropinami (FSH lub koryfolitropiną alfa), w zależności od odpowiedzi jajników ocenianej na podstawie liczby i wielkości pęcherzyków oraz stężenia estradiolu. Podawanie ganireliksu powinno odbywać się w różnych miejscach podskórnych, najlepiej w okolicy uda, aby zapobiec zanikom tkanki tłuszczowej. Czas pomiędzy kolejnymi dawkami oraz między ostatnim wstrzyknięciem ganireliksu a podaniem hCG nie powinien przekraczać 30 godzin, co jest kluczowe dla uniknięcia przedwczesnego wyrzutu LH. W przypadku podawania ganireliksu rano, leczenie kontynuuje się do dnia wyzwalania owulacji, natomiast przy podaniu po południu – do dnia poprzedzającego wyzwalanie owulacji.
estradiol, faza lutealna, folikulotropina, ganireliks, gonadotropina kosmówkowa, hormon luteinizujący, kontrolowana hiperstymulacja jajników, koryfolitropina alfa, okres półtrwania, pęcherzyk jajnikowy, podanie podskórne, przeciwwskazanie stosowania, technika wspomaganego rozrodu, wyrzut LH, wyzwalanie owulacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zanik tkanki tłuszczowej - Leksykon substancji czynnych
Glatiramer octan – Działania niepożądane
Octan glatirameru, stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego, dostępny jest w dawkach 20 mg/ml (podawanej podskórnie raz na dobę) oraz 40 mg/ml (podawanej trzy razy w tygodniu). Substancja ta jest syntetycznym polipeptydem o masie cząsteczkowej 5000-9000 Da, złożonym z czterech aminokwasów: L-glutaminowego, L-alaniny, L-tyrozyny i L-lizyny. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są reakcje w miejscu wstrzyknięcia (rumień, ból, stwardnienie, świąd, obrzęk), które występują u 70% pacjentów przy dawce 20 mg/ml i 36% przy dawce 40 mg/ml, oraz natychmiastowe reakcje po wstrzyknięciu (uderzenia gorąca, ból w klatce piersiowej, duszność, kołatanie serca, tachykardia), zgłaszane odpowiednio u 31% i 8% pacjentów. Reakcje anafilaktyczne i anafilaktoidalne są rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu, występujące u 0,3% pacjentów przy dawce 40 mg/ml i rzadziej przy dawce 20 mg/ml.
blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia zatokowa, kamica nerkowa, kamica żółciowa, kandydoza pochwy, krwiomocz, leukocytoza, leukopenia, małopłytkowość, natychmiastowa reakcja po wstrzyknięciu, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, octan glatirameru, oczopląs, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, rumień, rumień guzowaty, skurcz krtani, stwardnienie rozsiane, stwardnienie tkanek, tachykardia, toksyczne zapalenie wątroby, trudności z połykaniem, uszkodzenie rogówki, zaćma, zanik nerwu wzrokowego, zanik tkanki tłuszczowej, zapalenie kaletek maziowych, zapalenie kości i stawów, zapalenie nerwu, zapalenie okrężnicy, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Meprelon 16 mg
Metyloprednizolon w postaci sodu bursztynianu (Meprelon) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość występowania jest trudna do precyzyjnego określenia. Do najważniejszych należą zmiany hematologiczne, takie jak leukocytoza, limfopenia, eozynopenia, policytemia oraz trombocytopenia/trombocytoza. Szczególnie niebezpieczne są ciężkie reakcje anafilaktyczne z zapaścią krążeniową, zatrzymaniem akcji serca i skurczem oskrzeli, zwłaszcza u pacjentów z alergiami (np. astma oskrzelowa). Metyloprednizolon osłabia układ immunologiczny, zwiększając ryzyko zakażeń, w tym ciężkich przebiegów chorób wirusowych (ospa wietrzna, opryszczka, półpasiec). Może maskować objawy zakażeń i ujawniać zakażenia utajone. W zakresie endokrynologicznym obserwuje się przełom guza chromochłonnego, zahamowanie czynności nadnerczy, zespół Cushinga oraz zaburzenia wydzielania hormonów płciowych. U dzieci możliwe jest zahamowanie wzrostu.
arytmia, atrofia mięśni, bezsenność, choroba wrzodowa, depresja, drgawki, eozynopenia, guz chromochłonny, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, immunosupresja, jaskra, kardiomiopatia przerostowa, katabolizm białek, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukocytoza, limfopenia, lipomatoza, martwica kości, metyloprednizolon, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja glukozy, niewydolność nadnerczy, niewydolność wątroby, osteoporoza, padaczka, policytemia, przełom miasteniczny, przełom nerkowy, psychoza, reakcja anafilaktyczna, retencja sodu, retinopatia surowicza, rozstępy skórne, rzekomy guz mózgu, teleangiektazja, trądzik steroidowy, trombocytopenia, trombocytoza, twardzina układowa, uszkodzenie wątroby, wrzód rogówki, wstrząs anafilaktyczny, wybroczyny, zaburzenia hormonalne, zaćma, zahamowanie wzrostu, zakrzepica, zanik skóry, zanik tkanki tłuszczowej, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapaść naczyniowa, zastój w płucach, zerwanie ścięgna, zespół Cushinga, zespół odstawienia steroidów, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Działania niepożądane – Copaxone 20 mg/ml
Octan glatirameru, substancja czynna leku Copaxone (20 mg/ml), stosowana w terapii stwardnienia rozsianego, wiąże się z wysoką częstością działań niepożądanych, zwłaszcza reakcji w miejscu wstrzyknięcia, które występują u około 70% pacjentów (w porównaniu do 37% w grupie placebo). Najczęstsze objawy to rumień, ból, stwardnienie tkanek, świąd, obrzęk oraz zapalenie, z rzadszymi, ale poważniejszymi powikłaniami jak lipoatrofia i martwica skóry. Ponadto, u 31% pacjentów obserwuje się reakcje ogólnoustrojowe bezpośrednio po iniekcji, takie jak rozszerzenie naczyń (uderzenia gorąca), ból w klatce piersiowej, duszność, kołatanie serca i częstoskurcz, które mogą imitować poważne stany kardiologiczne i wymagać monitorowania, zwłaszcza w początkowym okresie terapii. Dane pochodzą z czterech badań klinicznych obejmujących łącznie 512 pacjentów leczonych Copaxone i 509 pacjentów placebo, obserwowanych do 36 miesięcy.
ból w klatce piersiowej, choroba neurologiczna, Copaxone, częstoskurcz, duszność, działanie niepożądane, farmakoterapia, infekcja wtórna, kołatanie serca, lipoatrofia, martwica skóry, nadwrażliwość, nawracające stwardnienie rozsiane, octan glatirameru, reakcja alergiczna, reakcja systemowa, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, reakcja wazowagalna, reakcja zapalna, rozszerzenie naczyń, rumień, stwardnienie rozsiane, stwardnienie tkanki, zaburzenie układu immunologicznego, zanik tkanki tłuszczowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Remurel 20 mg/ml
Lek Remurel zawierający glatirameru octan w stężeniu 20 mg/ml, stosowany w terapii stwardnienia rozsianego, wiąże się z wysokim odsetkiem działań niepożądanych, głównie lokalnych reakcji w miejscu wstrzyknięcia, które wystąpiły u 70% pacjentów w badaniach klinicznych (w porównaniu do 37% w grupie placebo). Najczęstsze objawy to rumień, ból, stwardnienie tkanki podskórnej, świąd, obrzęk, zapalenie oraz nadwrażliwość. Rzadziej obserwowano poważniejsze powikłania, takie jak zanik tkanki tłuszczowej (lipoatrofia) i martwica skóry. Ponadto, u 31% pacjentów występował charakterystyczny zespół objawów bezpośrednio po wstrzyknięciu, obejmujący rozszerzenie naczyń krwionośnych, ból w klatce piersiowej, duszność, kołatanie serca oraz tachykardię, które miały zazwyczaj charakter przemijający.
ból w klatce piersiowej, CDMS, duszność, działanie niepożądane, kołatanie serca, lipoatrofia, martwica skóry, nadwrażliwość, obrzęk, octan glatirameru, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, rotacja miejsc iniekcji, rozszerzenie naczyń krwionośnych, RRMS, rumień, rzutowo-remisyjna postać stwardnienia rozsianego, stwardnienie rozsiane, stwardnienie tkanki podskórnej, tachykardia, zanik tkanki tłuszczowej, zapalenie - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ovamex 0,25 mg/0,5 ml
Ganireliks (Ovamex) w dawce 0,25 mg podawany podskórnie jest stosowany w protokole kontrolowanej hiperstymulacji jajników (COH) u kobiet z niepłodnością, aby zapobiec przedwczesnemu wzrostowi LH. Terapia rozpoczyna się zwykle 5. lub 6. dnia stymulacji FSH lub koryfolitropiny alfa, z codziennym podawaniem ganireliksu do momentu osiągnięcia odpowiednich wymiarów pęcherzyków. Ostatnia dawka ganireliksu powinna być podana nie później niż 30 godzin przed podaniem hCG, co jest kluczowe dla uniknięcia przedwczesnego wyrzutu LH. Podawanie ganireliksu i FSH powinno odbywać się w przybliżonym czasie, ale w różnych miejscach iniekcji, a dostosowanie dawki FSH opiera się na liczbie i wielkości pęcherzyków, nie na stężeniu estradiolu.
ampułko-strzykawka, dojrzewanie pęcherzyków, estradiol, faza lutealna, FSH, ganireliks, gonadotropina kosmówkowa, hormon luteinizujący, kontrolowana hiperstymulacja jajników, koryfolitropina alfa, niepłodność u kobiet, okres półtrwania leku, Ovamex, stymulacja jajników, wyrzut LH, wyzwalanie owulacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zanik tkanki tłuszczowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Meprelon 32 mg
Meprelon, zawierający metyloprednizolon w dawkach 16 mg i 32 mg do podawania dożylnego, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych, które zależą od dawki i czasu terapii. W zakresie hematologicznym obserwuje się leukocytozę, limfopenię, eozynopenię, policytemię oraz zmiany w liczbie płytek krwi (trombocytopenia lub trombocytoza). Szczególnie istotne są ciężkie reakcje anafilaktyczne z zapaścią krążeniową i zaburzeniami rytmu serca, zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową. Lek osłabia odpowiedź immunologiczną, zwiększając ryzyko zakażeń, w tym ciężkich postaci chorób wirusowych (ospa wietrzna, opryszczka, półpasiec). Ponadto może maskować objawy infekcji i ujawniać zakażenia utajone. W sferze endokrynologicznej możliwe są przełomy guza chromochłonnego, zahamowanie czynności nadnerczy, zespół Cushinga oraz zaburzenia hormonalne (brak miesiączki, hirsutyzm, zaburzenia wzwodu). Metabolicznie obserwuje się zatrzymanie sodu z obrzękami, hipokaliemię, obniżoną tolerancję glukozy, cukrzycę, hipercholesterolemię, hipertriglicerydemię oraz zespół rozpadu guza u chorych na nowotwory hematologiczne.
atrofia mięśni, centralna retinopatia surowicza, eozynopenia, guz chromochłonny, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, jałowa martwica kości, jaskra, kardiomiopatia przerostowa, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukocytoza, limfopenia, lipomatoza, metyloprednizolon, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja glukozy, niewydolność nadnerczy, osteoporoza, ostra miopatia, ostra niewydolność wątroby, padaczka, policytemia, przełom miasteniczny, reakcja anafilaktyczna, rozedma pęcherzykowa jelit, rozstępy, rzekomy guz mózgu, skurcz oskrzeli, teleangiektazje, trądzik steroidowy, trombocytopenia, trombocytoza, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, uszkodzenie wątroby, wrzód rogówki, wrzód trawienny, zaburzenia gojenia ran, zaburzenia rytmu serca, zaćma, zakrzepica, zanik tkanki tłuszczowej, zapalenie naczyń, zapalenie otrzewnej, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapaść naczyniowa, zespół Cushinga, zespół odstawienia steroidów, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Działania niepożądane – Meprelon 1000 mg
Metyloprednizolon w postaci sodu bursztynianu (Meprelon) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od dawki oraz czasu terapii. Do najważniejszych należą zaburzenia hematologiczne (leukocytoza, limfopenia, eozynopenia, trombocytopenia), ciężkie reakcje anafilaktyczne (zapaść krążeniowa, zatrzymanie akcji serca, skurcz oskrzeli), oraz osłabienie odporności z ryzykiem ciężkich zakażeń wirusowych (np. ospa wietrzna, opryszczka). W zakresie endokrynologicznym obserwuje się przełom guza chromochłonnego nadnerczy, zespół Cushinga, zahamowanie wzrostu u dzieci oraz zaburzenia hormonalne. Metyloprednizolon wpływa również na gospodarkę wodno-elektrolitową, powodując zatrzymanie sodu, hipokaliemię i ryzyko zaburzeń rytmu serca, a także może indukować cukrzycę, hipercholesterolemię i katabolizm białek.
arytmia, bezsenność, depresja, eozynopenia, guz chromochłonny nadnerczy, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, hirsutyzm, jaskra, kardiomiopatia przerostowa, krwawienie z przewodu pokarmowego, łamliwość naczyń, leukocytoza, limfopenia, martwica kości, miopatia steroidowa, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja glukozy, niewydolność nadnerczy, obniżona odporność, osteoporoza, ostra miopatia, ostra niewydolność wątroby, polyglobulia, przełom miasteniczny, psychoza, reakcja anafilaktyczna, retencja sodu, retinopatia surowicza, rozedma pęcherzykowa jelit, rozstępy, rzekomy guz mózgu, teleangiektazja, trądzik steroidowy, trombocytopenia, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, wrzód trawienny, zaćma, zakrzepica, zanik skóry, zanik tkanki tłuszczowej, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapaść naczyniowa, zespół Cushinga, zespół rozpadu guza