podwyższone stężenie cholesterolu LDL

Podwyższone stężenie cholesterolu LDL (lipoproteiny o niskiej gęstości), określanego również jako „zły cholesterol”, stanowi istotny czynnik ryzyka rozwoju miażdżycy i chorób sercowo-naczyniowych. Za wartość podwyższoną uznaje się stężenie LDL przekraczające 100 mg/dl (2,6 mmol/l), przy czym docelowe wartości mogą być niższe u pacjentów z już rozpoznaną chorobą sercowo-naczyniową lub cukrzycą.

Główne przyczyny podwyższonego stężenia LDL obejmują dietę bogatą w tłuszcze nasycone i kwasy tłuszczowe trans, brak aktywności fizycznej, otyłość, palenie tytoniu, a także czynniki genetyczne, jak rodzinna hipercholesterolemia. Istotny wpływ mają również schorzenia takie jak niedoczynność tarczycy, zespół nerczycowy, choroby wątroby czy niektóre leki (np. kortykosteroidy).

Diagnostyka obejmuje oznaczenie pełnego profilu lipidowego na czczo, co pozwala określić stężenie cholesterolu całkowitego, LDL, HDL oraz trójglicerydów. W przypadku stwierdzenia podwyższonych wartości LDL, należy przeprowadzić szczegółową ocenę ryzyka sercowo-naczyniowego, uwzględniając inne czynniki ryzyka, takie jak nadciśnienie tętnicze, cukrzyca czy palenie tytoniu.

Leczenie hipercholesterolemii LDL opiera się na modyfikacji stylu życia (dieta niskolipidowa, regularna aktywność fizyczna, utrzymanie prawidłowej masy ciała, zaprzestanie palenia) oraz farmakoterapii. Lekami pierwszego wyboru są statyny, które mogą być uzupełniane ezetymibem, inhibitorami PCSK9 lub żywicami jonowymiennymi. Docelowe wartości LDL zależą od kategorii ryzyka sercowo-naczyniowego pacjenta i mogą wynosić nawet poniżej 55 mg/dl u osób z bardzo wysokim ryzykiem.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl