defekt układu krzepnięcia
Defekt układu krzepnięcia to zaburzenie procesu hemostazy, w którym występują nieprawidłowości w funkcjonowaniu czynników krzepnięcia, płytek krwi lub innych elementów biorących udział w procesie krzepnięcia. Zaburzenia te mogą mieć charakter wrodzony (jak hemofilia, choroba von Willebranda) lub nabyty (np. w przebiegu chorób wątroby, DIC, niedoborów witaminy K).
Klinicznie defekty układu krzepnięcia objawiają się zwiększoną skłonnością do krwawień, które mogą występować samoistnie lub po niewielkich urazach. Charakterystyczne są krwawienia z nosa, dziąseł, wybroczyny skórne, przedłużone krwawienie po zabiegach medycznych, a w cięższych przypadkach krwawienia do jam ciała lub wylewy do stawów powodujące ich uszkodzenie.
Diagnostyka defektów krzepnięcia obejmuje badania przesiewowe (czas protrombinowy, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas krwawienia, czas trombinowy, liczba płytek krwi) oraz specjalistyczne badania aktywności poszczególnych czynników krzepnięcia. Leczenie jest uzależnione od przyczyny zaburzenia i może obejmować suplementację brakujących czynników krzepnięcia, podawanie koncentratów płytek krwi, witaminy K lub leków stymulujących hemostazę.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Clexane
Enoksaparyna sodowa, zawarta w produkcie leczniczym Clexane, nie powinna być stosowana zamiennie z innymi heparynami drobnocząsteczkowymi ze względu na różnice w procesie wytwarzania, masie cząsteczkowej, aktywności anty-Xa i anty-IIa, jednostkach dawkowania oraz profilu bezpieczeństwa i skuteczności klinicznej. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko małopłytkowości poheparynowej (HIT), która jest przeciwwskazaniem bezwzględnym u pacjentów z immunologiczną HIT w wywiadzie w ciągu ostatnich 100 dni lub obecnością przeciwciał krążących. U pacjentów z HIT w wywiadzie powyżej 100 dni bez przeciwciał stosowanie enoksaparyny wymaga ostrożności i dokładnej oceny korzyści do ryzyka, a w razie potrzeby rozważenia alternatywnych terapii, takich jak danaparoid lub lepirudyna.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, aktywność przeciwtrombinowa, choroba nowotworowa, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, defekt układu krzepnięcia, enoksaparyna sodowa, heparyna drobnocząsteczkowa, immunologiczna małopłytkowość poheparynowa, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwzakrzepowy, lepirudyna, liczba płytek krwi, małopłytkowość poheparynowa, nadciśnienie tętnicze, przeciwciała krążące, retinopatia cukrzycowa, sól sodowa danaparoidu, udar niedokrwienny, zabieg kardiochirurgiczny, zabieg neurochirurgiczny, zabieg okulistyczny, zaburzenie hemostazy - Leksykon substancji czynnych
Czynnik II – Przeciwwskazania stosowania
Czynnik II (protrombina) jest kluczowym składnikiem preparatu FEIBA NF, który zawiera kompleks czynników krzepnięcia przeciw inhibitorowi czynnika VIII, w tym czynniki IX, X (głównie nieaktywowane) oraz aktywowany czynnik VII. Stosowanie FEIBA NF wymaga szczegółowej analizy przeciwwskazań, takich jak nadwrażliwość na składniki preparatu, rozsiane wykrzepianie śródnaczyniowe (DIC) oraz ostra zakrzepica lub zator, w tym zawał mięśnia sercowego, ze względu na ryzyko nasilenia procesów zakrzepowych. Preparat zawiera również różne ilości sodu w zależności od dawki: 40-200 mg sodu na fiolkę (np. 80 mg sodu w dawce 500 j. przy stężeniu 25 j./ml), co jest istotne u pacjentów z chorobami układu krążenia i nadciśnieniem tętniczym.
choroba niedokrwienna serca, choroba wątroby, choroby układu krążenia, czynnik II, czynnik VII, czynniki IX i X, czynniki krzepnięcia, defekt układu krzepnięcia, FEIBA NF, incydent zakrzepowo-zatorowy, inhibitor czynnika VIII, nadciśnienie tętnicze, parametry układu krzepnięcia, powikłania zakrzepowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rozsiane wykrzepianie śródnaczyniowe, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica, zawał mięśnia sercowego