deficyt w komunikacji społecznej

Deficyt w komunikacji społecznej stanowi jedno z kluczowych zaburzeń w spektrum autyzmu (ASD) oraz w innych zaburzeniach neurorozwojowych. Obejmuje trudności w inicjowaniu i podtrzymywaniu rozmowy, ograniczoną zdolność do rozumienia kontekstu społecznego, problemy z interpretacją komunikatów niewerbalnych oraz trudności w dostosowaniu stylu komunikacji do różnych sytuacji społecznych.

Klinicznie deficyty te manifestują się jako trudności w nawiązywaniu relacji rówieśniczych, brak wzajemności w konwersacji, dosłowne rozumienie wypowiedzi, trudności w interpretacji żartów, ironii czy metafor. Pacjenci mogą również wykazywać problemy z utrzymaniem kontaktu wzrokowego, rozumieniem mimiki twarzy oraz gestykulacji innych osób.

Diagnostyka deficytów komunikacji społecznej wymaga kompleksowej oceny neuropsychologicznej, obserwacji klinicznej oraz wywiadu z pacjentem i jego opiekunami. W leczeniu stosuje się głównie interwencje terapeutyczne ukierunkowane na rozwijanie umiejętności społecznych, trening komunikacji oraz terapię behawioralną. Wczesna interwencja znacząco poprawia rokowanie i funkcjonowanie społeczne pacjentów.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl