pacjent niewidomy

Pacjent niewidomy to osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność widzenia. Ślepota może być wrodzona lub nabyta w wyniku chorób, urazów czy procesów degeneracyjnych. W kontekście medycznym ślepotę definiuje się jako ostrość wzroku poniżej 3/60 (0,05) lub ograniczenie pola widzenia do mniej niż 10 stopni w lepszym oku z najlepszą możliwą korekcją.

Przyczyny ślepoty są zróżnicowane i obejmują zaćmę, jaskrę, zwyrodnienie plamki żółtej związane z wiekiem (AMD), retinopatię cukrzycową, urazy oczu, a także schorzenia genetyczne jak retinitis pigmentosa. W krajach rozwijających się dominują przyczyny infekcyjne, podczas gdy w krajach rozwiniętych przeważają choroby zwyrodnieniowe i metaboliczne.

Opieka nad pacjentem niewidomym wymaga interdyscyplinarnego podejścia, obejmującego nie tylko leczenie podstawowej przyczyny (jeśli jest to możliwe), ale również rehabilitację, wsparcie psychologiczne oraz edukację w zakresie samodzielnego funkcjonowania. Istotnym elementem jest również profilaktyka wtórnych problemów zdrowotnych, takich jak urazy związane z poruszaniem się czy depresja.

W badaniu podmiotowym pacjenta niewidomego szczególną uwagę należy zwrócić na dokładny wywiad dotyczący okoliczności utraty wzroku, chorób współistniejących oraz leków przyjmowanych przez pacjenta. Komunikacja powinna być dostosowana do potrzeb osoby niewidomej, z wykorzystaniem odpowiednich technik werbalnych i dotyku za zgodą pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl