zaburzenie czucia dotyku

Zaburzenie czucia dotyku, znane również jako dysestezja dotykowa, to upośledzenie zdolności odczuwania i interpretowania bodźców dotykowych. Problem ten może manifestować się jako osłabienie czucia (hipoestezja), całkowity brak czucia (anestezja), nadmierna wrażliwość (hiperestezja) lub nieprawidłowe, często nieprzyjemne odczucia przy normalnych bodźcach (alodynia, parestezje).

Z perspektywy neurologicznej, zaburzenia te są wynikiem dysfunkcji receptorów czuciowych w skórze, uszkodzenia nerwów obwodowych, rdzenia kręgowego lub określonych obszarów mózgu. Mogą występować w przebiegu neuropatii cukrzycowej, zespołów uciskowych, chorób demielinizacyjnych, udarów, urazów czy procesów zapalnych. Diagnostyka obejmuje dokładne badanie neurologiczne, testy czucia, badania elektromiograficzne oraz obrazowanie układu nerwowego.

Leczenie zaburzeń czucia dotyku jest ukierunkowane na przyczynę podstawową oraz kontrolę objawów. Może obejmować farmakoterapię (leki przeciwbólowe, przeciwpadaczkowe, przeciwdepresyjne), fizjoterapię, terapię zajęciową oraz metody stymulacji nerwów. Istotne znaczenie ma również edukacja pacjenta w zakresie ochrony obszarów z zaburzonym czuciem przed urazami, zwłaszcza w przypadku hipoestezji czy anestezji.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl