reaktywne przekrwienie
Reaktywne przekrwienie to fizjologiczna odpowiedź organizmu na tymczasowe niedokrwienie tkanki. Zjawisko to charakteryzuje się zwiększonym przepływem krwi w obrębie naczyń krwionośnych po przywróceniu krążenia w obszarze, który wcześniej doświadczył ograniczonego dopływu krwi. Jest to mechanizm kompensacyjny organizmu, który ma na celu szybkie dostarczenie tlenu i składników odżywczych do tkanek, które były narażone na hipoksję.
Mechanizm reaktywnego przekrwienia opiera się głównie na miejscowej autoregulacji naczyniowej. Podczas niedokrwienia w tkankach gromadzą się metabolity (m.in. adenozyna, mleczany, jony wodorowe), które po przywróceniu przepływu krwi powodują rozszerzenie naczyń tętniczych i zwiększenie przepuszczalności naczyń włosowatych. Skutkuje to zwiększonym przepływem krwi, często przekraczającym wartości wyjściowe o 200-600%.
Klinicznie reaktywne przekrwienie obserwuje się jako zaczerwienienie skóry po zdjęciu ucisku (np. po deflacji mankietu do pomiaru ciśnienia krwi) lub podczas próby przekrwienia reaktywnego wykorzystywanej w diagnostyce naczyniowej. Zjawisko to ma duże znaczenie w ocenie rezerwy wieńcowej, badaniach funkcji śródbłonka naczyniowego oraz w monitorowaniu ukrwienia tkanek po zabiegach rewaskularyzacyjnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba raynauda – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Choroba Raynauda to zaburzenie naczyniowe charakteryzujące się nadmiernym skurczem małych tętnic, głównie w palcach rąk i stóp, wywołującym trójfazową zmianę koloru skóry (biały-niebieski-czerwony) oraz objawy takie jak drętwienie, mrowienie i ból. Wyróżnia się postać pierwotną (idiopatyczną) oraz wtórną, związaną z innymi schorzeniami. Ataki mogą trwać od kilku minut do kilku godzin i występować z różną częstotliwością. W terapii farmakologicznej stosuje się przede wszystkim blokery kanału wapniowego, a w ciężkich przypadkach iloprost dożylny. Opieka pielęgniarska obejmuje monitorowanie parametrów życiowych, ocenę krążenia, koloru skóry, temperatury i bólu, a także stosowanie ciepłych okładów, podawanie leków zgodnie z zaleceniami oraz edukację pacjenta w zakresie unikania zimna, technik relaksacyjnych i samoopieki.
bacytracyna, bloker kanału wapniowego, bloker receptorów alfa, chirurg naczyniowy, choroba podstawowa, choroba Raynauda, cyanoza, ergotamina, gangrena, iloprost, infekcja grzybicza stóp, interwencja chirurgiczna, lek rozszerzający naczynia, martwica tkanek, mupirocyna, ocena krążenia, owrzodzenie, pseudoefedryna, reaktywne przekrwienie, reumatolog, skurcz naczyń, zaburzenie naczyniowe, zespół Raynauda, zwężenie naczyń krwionośnych - Leksykon chorób i schorzeń
Odleżyny – Etiologia i przyczyny
Odleżyny stanowią miejscowe uszkodzenia skóry i tkanek głębokich, powstające na skutek długotrwałego ucisku prowadzącego do zamknięcia naczyń włosowatych i niedokrwienia tkanek. Kluczowe czynniki patogenetyczne to ucisk przekraczający ciśnienie kapilarne (60-70 mmHg), tarcie, siły ścinające oraz wilgotność skóry, które razem powodują deformację komórek, odczyn zapalny i uszkodzenie reperfuzyjne. Uszkodzenia najczęściej lokalizują się nad wyniosłościami kostnymi, a głębokie zmiany tkankowe mogą być niedoszacowane przy ocenie powierzchniowej. Czynniki ryzyka obejmują ograniczoną mobilność, zaburzenia czucia, wiek powyżej 70 lat, niedożywienie (w tym niedobory białka, witamin C, A, E oraz mikroelementów jak cynk i żelazo), choroby współistniejące (cukrzyca, miażdżyca, choroby neurologiczne), nietrzymanie moczu i stolca oraz palenie tytoniu. Szczególnie narażeni są pacjenci unieruchomieni, po udarach, z porażeniami, w śpiączce lub poddawani długotrwałej sedacji.
choroba naczyniowa, choroba Parkinsona, choroba tętnic obwodowych, czynnik ryzyka, demencja, hipoalbuminemia, kacheksja, maceracja naskórka, martwica tkanek, miażdżyca, mikroangiopatia, neuropatia, niedokrwienie tkanek, niedożywienie, nietrzymanie moczu i stolca, niewydolność serca, odleżyna, odwodnienie, paraplegia, reaktywne przekrwienie, sarkopenia, siła ścinająca, stres oksydacyjny, stwardnienie rozsiane, tarcie, tetraplegia, ucisk, udar mózgu, uraz rdzenia kręgowego, uszkodzenie reperfuzyjne, uszkodzenie tkanek, wolny rodnik tlenowy, wyniosłość kostna, zaburzenie czucia, zmiana patofizjologiczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Starazolin 0,5 mg/ml
Stosowanie chlorowodorku tetryzoliny w kroplach do oczu (Starazolin 0,5 mg/ml) wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych o różnym nasileniu i częstości. Do najczęstszych należą reakcje miejscowe, takie jak pieczenie, suchość i podrażnienie spojówek oraz reaktywne przekrwienie, które występują często (≥1/100 do <1/10). Niewyraźne widzenie oraz rozszerzenie źrenic (midriaza) zdarzają się rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000). Bardzo rzadko obserwuje się nadmierne rogowacenie spojówek z zamknięciem punktów łzowych, prowadzące do nadmiernego łzawienia. Ogólnoustrojowe działania sympatykomimetyczne, takie jak kołatanie serca, bóle głowy, drżenia, osłabienie, nadmierna potliwość, podwyższenie ciśnienia tętniczego oraz zaburzenia rytmu serca i tachykardia, występują często. Szczególnie narażone są noworodki i dzieci do 2 lat, u których może dojść do poważnych objawów ze strony OUN i układu sercowo-naczyniowego, w tym tachykardii i reaktywnej bradykardii.
arytmia serca, ból głowy, chlorowodorek tetryzoliny, działanie sympatykomimetyczne, efekt z odbicia, hiperhydroza, kołatanie serca, krople do oczu, midriaza, nadmierne łzawienie, niewyraźne widzenie, ośrodkowy układ nerwowy, podrażnienie spojówki, podwyższone ciśnienie tętnicze, reaktywna bradykardia, reaktywne przekrwienie, rozszerzenie źrenicy, tachyarytmia, tachykardia, zaburzenie akomodacji, zaburzenie rytmu serca, zamknięcie punktu łzowego