niewyrównana tachykardia zatokowa
Wskazanie

Niewyrównana tachykardia zatokowa to stan, w którym serce bije w rytmie zatokowym, ale z częstością przekraczającą 100 uderzeń na minutę, przy czym nie ma wyraźnej przyczyny fizjologicznej (jak wysiłek fizyczny, stres, gorączka). Może występować jako objaw różnych schorzeń, w tym nadczynności tarczycy, niewydolności serca, niedokrwistości, odwodnienia czy jako reakcja na niektóre leki lub substancje psychoaktywne.

W leczeniu niewyrównanej tachykardii zatokowej stosuje się przede wszystkim beta-adrenolityki, które spowalniają rytm serca. Wśród polskich preparatów stosowanych w tej terapii znajdują się: Betaloc ZOK, Metocard, Bisocard, Concor, Coronal, Nebilet czy Lokren. W zależności od przyczyny można także rozważyć zastosowanie blokerów kanałów wapniowych (np. Dilzem, Oxycardil, Amlozek) lub iwabradyny (Procoralan, Bixebra), która działa bezpośrednio na węzeł zatokowy.

Najważniejszą zasadą w terapii niewyrównanej tachykardii zatokowej jest identyfikacja i leczenie jej przyczyny. Jeśli jest ona objawem innego schorzenia, sama farmakoterapia spowalniająca rytm serca może być niewystarczająca. Konieczna jest wtedy kompleksowa diagnostyka i odpowiednie leczenie choroby podstawowej.

Największe trudności w leczeniu pacjentów z niewyrównaną tachykardią zatokową wiążą się z ustaleniem jej etiologii, zwłaszcza gdy ma ona charakter wieloczynnikowy. Często problem stanowi również tolerancja farmakoterapii – beta-adrenolityki mogą powodować zmęczenie, hipotensję czy zaburzenia potencji, co znacząco obniża adherencję pacjentów do leczenia. W przypadkach opornych na farmakoterapię, szczególnie przy współistniejących zaburzeniach rytmu serca, może być konieczne zastosowanie bardziej zaawansowanych metod, w tym ablacji.