nadkomorowa tachykardia
Wskazanie

Nadkomorowa tachykardia (SVT – supraventricular tachycardia) to grupa zaburzeń rytmu serca, charakteryzująca się przyspieszonym rytmem pochodzącym z przedsionków lub węzła przedsionkowo-komorowego. Najczęściej objawia się napadowym przyspieszeniem akcji serca powyżej 100 uderzeń na minutę, któremu mogą towarzyszyć: kołatanie serca, zawroty głowy, duszność, ucisk w klatce piersiowej, a w skrajnych przypadkach omdlenia. SVT występuje zazwyczaj napadowo, z nagłym początkiem i zakończeniem epizodu.

W leczeniu nadkomorowych tachykardii stosuje się początkowo manewry wagalne (np. masaż zatoki szyjnej, próba Valsalvy), które mogą przerwać napad. Gdy te metody zawodzą, wdraża się farmakoterapię. W doraźnym leczeniu stosuje się adenozynę (Adenocor), a w terapii przewlekłej leki przeciwarytmiczne. W Polsce stosowane są: beta-blokery (Betaloc, Concor, Bisoprolol, Nebilet), antagoniści wapnia (Isoptin, Dilzem), a w wybranych przypadkach leki przeciwarytmiczne jak propafenon (Polfenon) czy amiodaron (Cordarone, Opacorden).

W przypadkach opornych na leczenie farmakologiczne lub przy częstych nawrotach tachykardii, metodą z wyboru staje się ablacja przezskórna – zabieg polegający na zniszczeniu dodatkowych dróg przewodzenia lub ognisk arytmii. Skuteczność tej metody w przypadku większości typów SVT przekracza 90%, co czyni ją bardzo atrakcyjną opcją terapeutyczną.

Największą trudnością w leczeniu pacjentów z nadkomorową tachykardią jest prawidłowa diagnoza konkretnego typu arytmii, gdyż to determinuje wybór odpowiedniej strategii terapeutycznej. Dodatkowo, skutki uboczne leków przeciwarytmicznych (np. bradykardia, hipotensja, zaburzenia przewodzenia) mogą ograniczać ich stosowanie. Wyzwaniem bywa również postępowanie u pacjentów z nadkomorową tachykardią i współistniejącymi chorobami, takimi jak niewydolność serca czy choroba wieńcowa, gdzie właściwy dobór leków wymaga szczególnej uwagi. U kobiet w ciąży leczenie SVT stanowi dodatkowe wyzwanie ze względu na ograniczone możliwości farmakoterapii.