arytmia związana z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a
Wskazanie

Zespół Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW) to wrodzony zespół preekscytacji, w którym występuje dodatkowa droga przewodzenia (pęczek Kenta) łącząca przedsionki z komorami, omijając węzeł przedsionkowo-komorowy. Arytmia związana z zespołem WPW może objawiać się nawracającymi napadami częstoskurczu nadkomorowego, a u niektórych pacjentów może prowadzić do migotania przedsionków z szybką czynnością komór, co stanowi stan zagrożenia życia.

Objawy arytmii w zespole WPW obejmują kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenia, duszność, a w ciężkich przypadkach nawet zatrzymanie krążenia. Diagnozę stawia się na podstawie charakterystycznego obrazu EKG, w którym widoczny jest skrócony odstęp PR i obecność fali delta, oraz na podstawie obrazu klinicznego.

W leczeniu arytmii związanej z zespołem WPW stosuje się zarówno metody farmakologiczne, jak i zabiegowe. Spośród leków w Polsce stosowane są: propafenon (Polfenon), amiodaron (Amiokordin, Opacorden), sotalol (Biosotal, Sotahexal), beta-blokery (np. metoprolol – Metocard, Betaloc) oraz blokery kanału wapniowego (werapamil – Staveran, Isoptin). Należy jednak pamiętać, że w przypadku migotania przedsionków u pacjentów z WPW przeciwwskazane jest stosowanie digoksyny, werapamilu i diltiazemu.

Największą trudnością w leczeniu pacjentów z arytmią w zespole WPW jest ryzyko nagłego zgonu sercowego, szczególnie w przypadku szybkiego przewodzenia przez dodatkową drogę podczas migotania przedsionków. Dlatego też metodą z wyboru w leczeniu objawowego zespołu WPW jest zabieg ablacji przezskórnej dodatkowej drogi przewodzenia, który cechuje się wysoką skutecznością (ponad 90%) i niskim ryzykiem powikłań. Po skutecznej ablacji pacjenci zazwyczaj nie wymagają dalszej farmakoterapii.

Ważnym aspektem opieki nad pacjentem z WPW jest również odpowiednie poradnictwo dotyczące aktywności fizycznej i zawodowej, zwłaszcza w przypadku osób wykonujących zawody wysokiego ryzyka (np. piloci, kierowcy zawodowi). W przypadku pacjentów bezobjawowych decyzje terapeutyczne podejmuje się indywidualnie, uwzględniając wiele czynników, w tym wyniki badań elektrofizjologicznych.