nawrotny węzłowy częstoskurcz przedsionkowo-komorowy
Wskazanie
Nawrotny węzłowy częstoskurcz przedsionkowo-komorowy (AVNRT) to jedna z najczęstszych form częstoskurczu nadkomorowego, stanowiąca około 60% wszystkich przypadków. Charakteryzuje się nagłym początkiem i zakończeniem epizodów przyspieszonej akcji serca, zwykle 150-250 uderzeń na minutę. Powstaje w wyniku obecności dwóch dróg przewodzenia w węźle przedsionkowo-komorowym: wolnej (beta) i szybkiej (alfa), które tworzą pętlę nawrotną.
AVNRT objawia się kołataniem serca, zawrotami głowy, dusznością, bólem w klatce piersiowej oraz uczuciem niepokoju. W badaniu EKG obserwuje się wąskie zespoły QRS z niewidocznymi lub wstecznie przewodzonymi załamkami P, często ukrytymi w zespołach QRS lub występującymi tuż po nich. Częstoskurcz może być wywołany przez przedwczesne pobudzenie przedsionkowe, wysiłek fizyczny, stres, nadużycie kofeiny lub alkoholu.
W doraźnym leczeniu AVNRT stosuje się manewry zwiększające napięcie nerwu błędnego (próba Valsalvy, masaż zatoki szyjnej), a farmakologicznie adenozynę (Adenocor) jako lek pierwszego wyboru ze względu na szybkie działanie i krótki okres półtrwania. W przypadku nieskuteczności można zastosować werapamil (Isoptin, Staveran), diltiazem (Dilzem, Oxycardil) lub beta-adrenolityki jak metoprolol (Betaloc, Metocard) czy propranolol (Propranolol WZF).
W profilaktyce nawrotów stosuje się przewlekłe leczenie beta-adrenolitykami (metoprolol, bisoprolol – Concor, Bisocard), antagonistami wapnia (werapamil, diltiazem) lub lekami antyarytmicznymi klasy IC jak propafenon (Polfenon) czy flekainid (niedostępny w Polsce pod nazwą handlową). W przypadku częstych, uciążliwych nawrotów lub nietolerancji farmakoterapii, metodą z wyboru jest ablacja prądem o częstotliwości radiowej (RF), charakteryzująca się skutecznością powyżej 95%.
Największą trudnością w leczeniu pacjentów z AVNRT jest prawidłowa diagnostyka różnicowa z innymi częstoskurczami nadkomorowymi, zwłaszcza w przypadku braku możliwości rejestracji EKG podczas napadu. Wyzwaniem bywa także dobór odpowiedniej farmakoterapii u pacjentów z przeciwwskazaniami do standardowych leków (np. astma oskrzelowa, hipotonia, niewydolność serca). Ponadto, część pacjentów obawia się inwazyjnego leczenia ablacją, mimo jej wysokiej skuteczności i bezpieczeństwa, co może opóźniać wdrożenie optymalnej terapii.
Lista leków z tym wskazaniem
-
Flecainide acetate Holsten – Tabletki – 100 mg
Lek zawiera 50 mg lub 100 mg octanu flekainidu jako substancję czynną. Stosuje się go w leczeniu różnych rodzajów arytmii, takich jak nawrotny węzłowy częstoskurcz przedsionkowo-komorowy czy arytmie związane z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a. Lek jest przeznaczony dla pacjentów, u których inne leczenie było nieskuteczne lub nietolerowane, oraz do utrzymania prawidłowego rytmu serca po kardiowersji. Przed zastosowaniem konieczne jest wykluczenie choroby strukturalnej serca ze względu na ryzyko działań niepożądanych.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku -
Flecainide acetate Holsten – Tabletki – 50 mg
Preparat zawiera flekainidu octan w dawkach 50 mg lub 100 mg w postaci tabletek. Stosuje się go w leczeniu różnych rodzajów arytmii serca, takich jak nawrotowy węzłowy częstoskurcz przedsionkowo-komorowy, arytmie związane z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a oraz ciężkie, zagrażające życiu napadowe arytmie komorowe. Lek jest również przeznaczony do leczenia napadowych arytmii przedsionkowych u pacjentów z nasilonymi objawami po kardiowersji. Przed zastosowaniem konieczne jest wykluczenie strukturalnej choroby serca ze względu na ryzyko działań niepożądanych.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku