napadowa arytmia przedsionkowa
Wskazanie

Napadowa arytmia przedsionkowa to zaburzenie rytmu serca charakteryzujące się nagłym początkiem i samoistnym zakończeniem nieprawidłowego rytmu pochodzącego z przedsionków. Najczęstszą postacią jest napadowe migotanie przedsionków, rzadziej napady częstoskurczu przedsionkowego. Arytmia może występować u osób z chorobami serca (np. wadami zastawkowymi, niewydolnością serca, chorobą wieńcową), ale także u osób bez strukturalnej choroby serca.

Objawy napadowej arytmii przedsionkowej obejmują kołatanie serca, duszność, zawroty głowy, osłabienie, ból w klatce piersiowej, a czasem omdlenia. Napady mogą trwać od kilku minut do kilku dni i mogą być wyzwalane przez stres, alkohol, kofeinę, niedostateczny sen czy intensywny wysiłek fizyczny. Diagnoza opiera się na badaniu EKG wykonanym podczas napadu oraz monitorowaniu holterowskim.

W leczeniu napadowej arytmii przedsionkowej stosuje się dwie strategie: kontrolę rytmu (przywrócenie i utrzymanie rytmu zatokowego) oraz kontrolę częstości (spowolnienie szybkiej akcji komór bez przywracania rytmu zatokowego). W farmakoterapii wykorzystuje się leki antyarytmiczne, wśród których w Polsce dostępne są: propafenon (Polfenon), amiodaron (Amiokordin, Opacorden), sotalol (Biosotal, Sotahexal), beta-blokery (np. Metocard, Bisocard, Concor), antagoniści wapnia (np. Dilzem, Oxycardil, Isoptin) oraz glikozydy naparstnicy (Digoxin).

W przypadku nieskuteczności farmakoterapii lub przeciwwskazań do jej stosowania, pacjenci mogą być kwalifikowani do zabiegów ablacji przezskórnej, które polegają na zniszczeniu obszarów w przedsionku odpowiedzialnych za inicjowanie i podtrzymywanie arytmii. W leczeniu przeciwzakrzepowym napadowego migotania przedsionków stosuje się antykoagulanty, takie jak warfaryna (Warfin), acenokumarol (Sintrom) lub nowe doustne antykoagulanty: dabigatran (Pradaxa), riwaroksaban (Xarelto), apiksaban (Eliquis) czy edoksaban (Lixiana).

Największe trudności w leczeniu napadowej arytmii przedsionkowej to: uzyskanie długotrwałej kontroli rytmu, ryzyko proarytmii (nasilenia arytmii) pod wpływem leków antyarytmicznych, właściwa ocena ryzyka zakrzepowo-zatorowego i dostosowanie leczenia przeciwzakrzepowego, występowanie działań niepożądanych leków oraz konieczność długoterminowej terapii. Istotnym wyzwaniem jest także identyfikacja i leczenie chorób współistniejących, które mogą nasilać arytmię, takich jak nadczynność tarczycy, nadciśnienie tętnicze czy bezdech senny.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl