odma samoistna pierwotna

Odma samoistna pierwotna (ang. primary spontaneous pneumothorax, PSP) to stan chorobowy charakteryzujący się obecnością powietrza w jamie opłucnowej bez uchwytnej przyczyny, występujący u osób bez jawnej choroby płuc. Najczęściej dotyczy młodych, szczupłych mężczyzn w wieku 20-40 lat, szczególnie palaczy tytoniu.

Patogeneza odmy samoistnej pierwotnej wiąże się z pęknięciem małych pęcherzyków powietrznych (tzw. blebs) zlokalizowanych podopłucnowo, najczęściej w szczytowych partiach płuc. Czynnikami ryzyka są: płeć męska, wysoki wzrost, niska masa ciała, palenie tytoniu oraz predyspozycje genetyczne.

Objawy kliniczne obejmują nagły ból w klatce piersiowej, duszność oraz kaszel. W badaniu fizykalnym można stwierdzić osłabienie szmeru pęcherzykowego, nadmierną ruchomość klatki piersiowej po stronie odmy oraz hipersoniczny odgłos opukowy. Rozpoznanie potwierdza się badaniem radiologicznym klatki piersiowej.

Leczenie zależy od wielkości odmy i stanu klinicznego pacjenta. W przypadku małej odmy (< 20% objętości płuca) stosuje się leczenie zachowawcze z obserwacją. Przy większych odmach konieczna jest interwencja - drenaż jamy opłucnowej lub bardziej zaawansowane metody, jak pleurodeza czy torakoskopia. Po pierwszym epizodzie odmy samoistnej pierwotnej istnieje około 30% ryzyko nawrotu.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl