częstoskurcz przedsionków
Wskazanie

Częstoskurcz przedsionków to zaburzenie rytmu serca charakteryzujące się występowaniem szybkich, regularnych impulsów elektrycznych pochodzących z przedsionków z częstością 150-250 uderzeń na minutę. Może być wywołany przez różne czynniki, w tym choroby serca (np. choroba wieńcowa, wady zastawkowe), zaburzenia elektrolitowe, nadczynność tarczycy, przedawkowanie leków (np. teofiliny) czy spożycie dużych ilości kofeiny lub alkoholu.

W leczeniu częstoskurczu przedsionków stosuje się leki przeciwarytmiczne, które można podzielić na kilka grup. W Polsce wykorzystuje się preparaty takie jak: Betaloc, Metocard, Bisocard (beta-blokery); Propafenon WZF, Polfenon (propafenon); Amiodaron WZF, Opacorden (amiodaron); Isoptin, Staveran (werapamil); Dilzem, Oxycardil (diltiazem); Rytmonorm (propafenon); Cordarone (amiodaron) oraz Digoxin WZF, Digoxin-Teva (digoksyna).

Największe trudności w leczeniu częstoskurczu przedsionków obejmują identyfikację i eliminację czynników wywołujących, kontrolę częstości rytmu komór, zapobieganie nawrotom arytmii oraz powikłaniom zakrzepowo-zatorowym. Istotnym wyzwaniem jest również dobór odpowiedniego leku, który będzie skuteczny, a jednocześnie nie wywoła działań niepożądanych ani nie wejdzie w interakcje z innymi stosowanymi lekami. Dodatkową trudnością jest leczenie pacjentów z towarzyszącymi chorobami serca, u których ryzyko powikłań arytmii oraz proarytmicznego działania leków jest większe.

U niektórych pacjentów z nawracającymi, opornymi na farmakoterapię częstoskurczami przedsionkowymi może być konieczne zastosowanie ablacji przezskórnej. Metoda ta polega na zlokalizowaniu i zniszczeniu za pomocą energii o częstotliwości radiowej lub krioablacji ogniska arytmii. W Polsce zabiegi te wykonuje się w wyspecjalizowanych ośrodkach elektrofizjologicznych, a stosowane są systemy do mapowania 3D takie jak EnSite (Abbott), CARTO (Biosense Webster) czy Rhythmia (Boston Scientific).