odleżyna II stopnia
Odleżyna II stopnia to uszkodzenie skóry obejmujące naskórek i część skóry właściwej. Charakteryzuje się obecnością nadżerki lub płytkiego owrzodzenia o różowym dnie. Może przybierać formę pęcherza wypełnionego surowiczym płynem lub pękniętego pęcherza.
W obrazie klinicznym odleżyny II stopnia widoczne jest płytkie uszkodzenie o dobrze odgraniczonych brzegach. Dno rany jest wilgotne, różowe, pozbawione tkanki martwiczej. Pacjent często zgłasza ból w miejscu uszkodzenia, szczególnie podczas zmiany opatrunków czy wykonywania czynności pielęgnacyjnych.
Leczenie odleżyny II stopnia obejmuje odciążenie chorego miejsca, właściwą pielęgnację z zastosowaniem opatrunków utrzymujących wilgotne środowisko gojenia (hydrokoloidy, hydrożele), ochronę przed zakażeniem oraz odpowiednie odżywianie pacjenta. W tej fazie istnieje duża szansa na całkowite wygojenie przy odpowiednim postępowaniu terapeutycznym.
Profilaktyka i wczesne rozpoznanie odleżyny II stopnia mają kluczowe znaczenie, ponieważ na tym etapie proces jest jeszcze odwracalny bez poważnych konsekwencji. Regularna zmiana pozycji pacjenta, stosowanie materacy przeciwodleżynowych oraz codzienna kontrola stanu skóry w miejscach narażonych na ucisk stanowią podstawę zapobiegania progresji zmian.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Odleżyny – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Odleżyny (decubitus) to uszkodzenia skóry i tkanek głębszych powstające na skutek długotrwałego ucisku prowadzącego do niedokrwienia i martwicy, najczęściej lokalizujące się nad wyniosłościami kostnymi. Wskaźnik zapadalności na odleżyny stopnia 2 lub cięższe wynosi około 0,06 na tydzień hospitalizacji (95% CI 0,05-0,07). Odleżyny znacząco zwiększają ryzyko śmierci: pacjenci z istniejącymi odleżynami mają RR = 1,9, z nowo rozwiniętymi RR = 3,1, a z nieuleczonymi RR = 3,3. Powikłania infekcyjne, zwłaszcza osteomyelitis (stwierdzona u 86% pacjentów z odleżynami IV stopnia), oraz sepsa stanowią poważne zagrożenie. Diagnostyka osteomyelitis opiera się na kombinacji testów (WBC, OB, radiografia) o czułości 89% i swoistości 88%. Leczenie jest skuteczniejsze w odleżynach II stopnia (70% gojenia w 6 miesięcy) niż w stopniach III (50%) i IV (30%).
amyloidoza, bakteriemia, czułość diagnostyczna, dodatnia wartość predykcyjna, martwica tkanek, mikrokrążenie, model predykcyjny, niedokrwienie, niewydolność nerek, odleżyna, odleżyna II stopnia, odleżyna III stopnia, odleżyna IV stopnia, paraplegia, posocznica, przedział ufności, ryzyko względne, skala Bradena, swoistość diagnostyczna, uczenie maszynowe, ujemna wartość predykcyjna, wentylacja mechaniczna, wskaźnik zapadalności, wyniosłość kostna, zapalenie kości i szpiku, zapalenie tkanki łącznej, znieczulenie