napadowy częstoskurcz nadkomorowy
Wskazanie
Napadowy częstoskurcz nadkomorowy (PSVT – Paroxysmal Supraventricular Tachycardia) to zaburzenie rytmu serca charakteryzujące się nagłym przyspieszeniem pracy serca, gdzie częstość akcji serca wynosi zwykle 150-250 uderzeń na minutę. Arytmia ta rozpoczyna się w obszarach przedsionków lub węźle przedsionkowo-komorowym i najczęściej związana jest z obecnością dodatkowej drogi przewodzenia lub mechanizmem nawrotnym.
Objawy napadowego częstoskurczu nadkomorowego obejmują kołatanie serca, zawroty głowy, duszność, dyskomfort w klatce piersiowej, a w cięższych przypadkach omdlenia. Napady mogą trwać od kilku minut do kilku godzin i ustępują samoistnie lub wymagają interwencji medycznej. Częstoskurcz ten występuje częściej u młodych, zdrowych osób, szczególnie u kobiet, ale może dotyczyć pacjentów w każdym wieku.
W leczeniu doraźnym napadowego częstoskurczu nadkomorowego stosuje się manewry pobudzające nerw błędny (próba Valsalvy, masaż zatoki szyjnej), a w przypadku ich nieskuteczności podaje się leki dożylnie. Najczęściej stosowanymi lekami w Polsce są Adenocor (adenozyna), Isoptin/Staveran (werapamil) oraz rzadziej Betaloc (metoprolol). W profilaktyce nawrotów stosuje się leki antyarytmiczne jak Propafenon WZF (propafenon), Rytmonorm (propafenon), Cordarone/Amiodarone (amiodaron) czy beta-blokery: Betaloc ZOK, Metocard, Bisocard (bisoprolol).
Skuteczną i często preferowaną metodą leczenia przewlekłego jest ablacja przezskórna, która pozwala na definitywne wyleczenie u większości pacjentów. Zabieg polega na zniszczeniu nieprawidłowej drogi przewodzenia lub ogniska arytmii za pomocą energii o częstotliwości radiowej lub krioablacji.
Największe trudności w leczeniu napadowego częstoskurczu nadkomorowego obejmują: oporność na farmakoterapię, nawroty mimo stosowanego leczenia, działania niepożądane leków antyarytmicznych (szczególnie amiodaron może powodować problemy tarczycowe i płucne przy długotrwałym stosowaniu), a także utrudniony dostęp do zabiegów ablacji w niektórych ośrodkach. Dodatkowym wyzwaniem jest prawidłowa diagnostyka różnicowa z innymi typami częstoskurczu, co może wymagać wykonania badania elektrofizjologicznego. U pacjentów z zespołem WPW i innymi zespołami preekscytacji istnieje ryzyko nagłego zgonu sercowego, co wymaga szczególnej ostrożności w doborze leków.
Lista leków z tym wskazaniem
-
Adenocor – Roztwór do wstrzykiwań – 3 mg/ml
Produkt leczniczy zawiera adenozynę jako substancję czynną oraz chlorek sodu i inne substancje pomocnicze. Jest dostępny w postaci roztworu do wstrzykiwań. Stosuje się go do szybkiego przywracania rytmu zatokowego w napadowym częstoskurczu nadkomorowym, także u dzieci i młodzieży. Wykorzystuje się go również w diagnostyce różnicowej zaburzeń rytmu serca.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku -
Adenosine Kabi – Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce – 3 mg/ml
Produkt zawiera adenozynę jako substancję czynną oraz sód jako substancję pomocniczą. Jest stosowany w szybkim przywracaniu rytmu zatokowego u dorosłych z napadowym częstoskurczem nadkomorowym, w tym również przy dodatkowej drodze przewodzenia. Lek pomaga także w diagnostyce różnicowej częstoskurczu nadkomorowego oraz jest używany w badaniach elektrofizjologicznych wewnątrzkomorowych. Dzięki swojemu działaniu ułatwia ocenę aktywności elektrycznej przedsionków serca.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku