napadowy częstoskurcz nadkomorowy
Wskazanie

Napadowy częstoskurcz nadkomorowy (PSVT – Paroxysmal Supraventricular Tachycardia) to zaburzenie rytmu serca charakteryzujące się nagłym przyspieszeniem pracy serca, gdzie częstość akcji serca wynosi zwykle 150-250 uderzeń na minutę. Arytmia ta rozpoczyna się w obszarach przedsionków lub węźle przedsionkowo-komorowym i najczęściej związana jest z obecnością dodatkowej drogi przewodzenia lub mechanizmem nawrotnym.

Objawy napadowego częstoskurczu nadkomorowego obejmują kołatanie serca, zawroty głowy, duszność, dyskomfort w klatce piersiowej, a w cięższych przypadkach omdlenia. Napady mogą trwać od kilku minut do kilku godzin i ustępują samoistnie lub wymagają interwencji medycznej. Częstoskurcz ten występuje częściej u młodych, zdrowych osób, szczególnie u kobiet, ale może dotyczyć pacjentów w każdym wieku.

W leczeniu doraźnym napadowego częstoskurczu nadkomorowego stosuje się manewry pobudzające nerw błędny (próba Valsalvy, masaż zatoki szyjnej), a w przypadku ich nieskuteczności podaje się leki dożylnie. Najczęściej stosowanymi lekami w Polsce są Adenocor (adenozyna), Isoptin/Staveran (werapamil) oraz rzadziej Betaloc (metoprolol). W profilaktyce nawrotów stosuje się leki antyarytmiczne jak Propafenon WZF (propafenon), Rytmonorm (propafenon), Cordarone/Amiodarone (amiodaron) czy beta-blokery: Betaloc ZOK, Metocard, Bisocard (bisoprolol).

Skuteczną i często preferowaną metodą leczenia przewlekłego jest ablacja przezskórna, która pozwala na definitywne wyleczenie u większości pacjentów. Zabieg polega na zniszczeniu nieprawidłowej drogi przewodzenia lub ogniska arytmii za pomocą energii o częstotliwości radiowej lub krioablacji.

Największe trudności w leczeniu napadowego częstoskurczu nadkomorowego obejmują: oporność na farmakoterapię, nawroty mimo stosowanego leczenia, działania niepożądane leków antyarytmicznych (szczególnie amiodaron może powodować problemy tarczycowe i płucne przy długotrwałym stosowaniu), a także utrudniony dostęp do zabiegów ablacji w niektórych ośrodkach. Dodatkowym wyzwaniem jest prawidłowa diagnostyka różnicowa z innymi typami częstoskurczu, co może wymagać wykonania badania elektrofizjologicznego. U pacjentów z zespołem WPW i innymi zespołami preekscytacji istnieje ryzyko nagłego zgonu sercowego, co wymaga szczególnej ostrożności w doborze leków.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl