częstoskurcz nadkomorowy przebiegający z szerokimi zespołami QRS
Wskazanie

Częstoskurcz nadkomorowy przebiegający z szerokimi zespołami QRS to rodzaj zaburzenia rytmu serca pochodzenia nadkomorowego, który w zapisie EKG charakteryzuje się nietypowo poszerzonymi zespołami QRS (>0,12 s). Najczęściej wynika z nieprawidłowego przewodzenia impulsów przez układ Hisa-Purkinjego (przewodzenie z aberracją) lub z obecności dodatkowej drogi przewodzenia (jak w zespole WPW). Może również wystąpić u pacjentów z wcześniej istniejącym blokiem odnogi pęczka Hisa.

To zaburzenie rytmu stanowi wyzwanie diagnostyczne, ponieważ może być mylone z częstoskurczem komorowym, co ma kluczowe znaczenie dla wyboru właściwego leczenia. Częstoskurcz nadkomorowy z szerokimi zespołami QRS zazwyczaj objawia się nagle pojawiającym się szybkim, regularnym biciem serca (zwykle 150-250 uderzeń/min), któremu mogą towarzyszyć zawroty głowy, duszność, ból w klatce piersiowej, a w skrajnych przypadkach utrata przytomności.

W leczeniu stosuje się zarówno metody niefarmakologiczne, jak i farmakoterapię. Z leków dostępnych w Polsce wykorzystuje się m.in. adenozynę (Adenocor), werapamil (Isoptin, Staveran), beta-blokery (Metocard, Betaloc, Bisocard), amiodaron (Amiokordin, Opacorden), propafenon (Polfenon) oraz flekainid (Tambocor). Wybór leku zależy od mechanizmu częstoskurczu, stanu hemodynamicznego pacjenta oraz chorób współistniejących.

Największą trudnością w leczeniu pacjentów z tym rodzajem arytmii jest prawidłowe różnicowanie z częstoskurczem komorowym, co może prowadzić do opóźnienia lub zastosowania niewłaściwej terapii. Podanie leków blokujących kanał sodowy (np. flekainidu, propafenonu) pacjentom z częstoskurczem komorowym może pogorszyć ich stan. Dodatkowym wyzwaniem jest odpowiednie leczenie pacjentów z zaburzeniami hemodynamicznymi, u których często konieczna jest kardiowersja elektryczna, oraz zapobieganie nawrotom arytmii poprzez ablację przezskórną u wybranych pacjentów.

U pacjentów z nawracającymi epizodami, oprócz doraźnego przerywania napadów, istotne jest wdrożenie odpowiedniego leczenia profilaktycznego lub rozważenie leczenia inwazyjnego (ablacji). W przypadku częstoskurczu związanego z zespołem WPW szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu digoksyny i werapamilu, które mogą przyspieszyć przewodzenie przez dodatkowy szlak i pogorszyć stan pacjenta.