sensybilizacja w wewnątrzkomorowych badaniach elektrofizjologicznych
Wskazanie

Sensybilizacja w wewnątrzkomorowych badaniach elektrofizjologicznych (EPS) to technika stosowana podczas procedur elektrofizjologicznych, mająca na celu prowokację arytmii, które mogą nie występować spontanicznie podczas standardowego badania. Polega na stymulacji serca szybkimi impulsami elektrycznymi lub poprzez podanie leków (najczęściej izoproterenolu lub adrenaliny), aby wywołać arytmię i ocenić jej mechanizm oraz umożliwić precyzyjne zdiagnozowanie.

Wskazaniem do wykonania sensybilizacji jest podejrzenie arytmii, które są trudne do uchwycenia podczas standardowego monitorowania lub gdy wyniki podstawowego badania elektrofizjologicznego są niejednoznaczne. Dotyczy to szczególnie pacjentów z nawracającymi omdleniami o niejasnej etiologii, kołataniami serca bez udokumentowanej arytmii, czy podejrzeniem arytmogennej kardiomiopatii prawej komory, zespołu Brugadów lub zespołu długiego QT.

W trakcie procedury stosuje się najczęściej leki proarytmiczne jak Ajmalina (Gilurytmal), Prokainamid (Pronestyl), rzadziej Flekainid (Tambocor) czy Propafenon (Polfenon). W przypadku sensybilizacji za pomocą stymulacji adrenergicznej używa się Izoproterenolu (Isuprel) lub adrenaliny (Adrenalina WZF). Wybór leku zależy od rodzaju podejrzewanej arytmii i doświadczenia ośrodka wykonującego badanie.

Największe trudności w leczeniu pacjentów wymagających sensybilizacji w badaniach elektrofizjologicznych wiążą się z ryzykiem wywołania groźnych dla życia arytmii podczas procedury. Wyzwaniem jest również prawidłowa interpretacja wyników i odróżnienie arytmii klinicznie istotnych od tych indukowanych sztucznie, niemających znaczenia patologicznego. Dodatkową trudnością jest konieczność odpowiedniego przygotowania pacjenta, w tym odstawienia leków antyarytmicznych przed badaniem, co może wiązać się z przejściowym zwiększeniem ryzyka arytmii.