częstoskurcz nadkomorowy przebiegający z wąskimi zespołami QRS
Wskazanie

Częstoskurcz nadkomorowy przebiegający z wąskimi zespołami QRS (SVT – supraventricular tachycardia) to zaburzenie rytmu serca, charakteryzujące się szybką czynnością serca (zwykle powyżej 150 uderzeń na minutę), którego źródło znajduje się w przedsionkach lub węźle przedsionkowo-komorowym. W zapisie EKG widoczne są wąskie zespoły QRS (≤0,12 s), co świadczy o prawidłowym przewodzeniu impulsu przez układ Hisa-Purkinjego. Do najczęstszych typów SVT należą: nawrotny częstoskurcz węzłowy (AVNRT), częstoskurcz przedsionkowo-komorowy (AVRT), częstoskurcz przedsionkowy oraz trzepotanie przedsionków.

W leczeniu ostrego epizodu częstoskurczu nadkomorowego stosuje się początkowo manewry zwiększające napięcie nerwu błędnego (próba Valsalvy, masaż zatoki szyjnej), które mogą przerwać arytmię. Jeśli te metody zawiodą, lekiem pierwszego wyboru jest adenozyna (Adenocor), podawana dożylnie w bolusie. W przypadku nieskuteczności adenozyny lub przeciwwskazań do jej stosowania, wykorzystuje się leki antyarytmiczne takie jak: werapamil (Isoptin, Staveran), diltiazem (Dilzem, Oxycardil), beta-blokery (Metocard, Betaloc, Bisocard) lub amiodaron (Amiokordin, Opacorden). W niektórych przypadkach konieczna jest kardiowersja elektryczna.

W leczeniu przewlekłym, mającym na celu zapobieganie nawrotom arytmii, stosuje się przewlekłą farmakoterapię lub ablację przezskórną. W profilaktyce wykorzystuje się beta-blokery (Metoprolol, Bisoprolol, Nebilet), blokery kanału wapniowego (Dilzem, Isoptin) oraz leki antyarytmiczne z grupy IC jak propafenon (Polfenon) czy flekainid (Tambocor), a także z grupy III jak sotalol (Biosotal) czy amiodaron (Amiokordin).

Największe trudności w leczeniu częstoskurczu nadkomorowego stanowi przede wszystkim prawidłowa diagnostyka różnicowa z innymi arytmiami, zwłaszcza z częstoskurczem komorowym z wąskimi zespołami QRS. Problematyczne bywa również ustalenie dokładnego mechanizmu arytmii bez wykonania badania elektrofizjologicznego, co utrudnia wybór odpowiedniej metody leczenia. Kolejnym wyzwaniem jest oporność niektórych form SVT na leczenie farmakologiczne, nawracające epizody mimo stosowanej profilaktyki oraz działania niepożądane długotrwałej farmakoterapii. U pacjentów z zespołem preekscytacji (WPW) zastosowanie niektórych leków (np. werapamilu) może być niebezpieczne i prowadzić do przyspieszenia częstoskurczu.