odruch skórny
Odruch skórny to fizjologiczna reakcja nerwowo-mięśniowa skóry na bodziec zewnętrzny. Jest on wynikiem działania łuku odruchowego, w którym uczestniczą receptory skórne, nerwy czuciowe, ośrodkowy układ nerwowy, nerwy ruchowe oraz efektory (najczęściej mięśnie gładkie skóry).
W praktyce klinicznej ocena odruchów skórnych stanowi ważny element badania neurologicznego. Do najczęściej badanych należą odruch brzuszny (powierzchowny), odruch podeszwowy (w tym objaw Babińskiego), odruch pośladkowy czy odruch mosznowy. Zaburzenia tych odruchów mogą wskazywać na uszkodzenia dróg piramidowych, rdzenia kręgowego lub nerwów obwodowych.
Ocena odruchów skórnych ma szczególne znaczenie w diagnostyce różnicowej chorób neurologicznych. Przykładowo, brak odruchu brzusznego przy współistniejącym patologicznym odruchu podeszwowym może sugerować uszkodzenie górnego neuronu ruchowego, zaś osłabienie lub brak symetrycznych odruchów może wskazywać na uszkodzenie segmentarne na poziomie rdzenia kręgowego.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Baklofen, będący lekiem o działaniu miorelaksacyjnym z grupy ośrodkowo działających środków zwiotczających mięśnie (kod ATC: M03BX01), jest stosowany głównie w celu redukcji nadmiernego napięcia mięśni szkieletowych spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego. Jego mechanizm działania opiera się na hiperpolaryzacji neuronów wstępujących oraz hamowaniu odruchów mono- i polisynaptycznych na poziomie rdzenia kręgowego, co prowadzi do równomiernego obniżenia napięcia mięśniowego i odruchów skórnych, przy jednoczesnym minimalnym wpływie na amplitudę odruchów ścięgnistych. W dużych dawkach baklofen może wywoływać depresję ośrodkowego układu nerwowego, co sugeruje jego działanie również na wyższe ośrodki nerwowe.
baklofen, działanie miorelaksacyjne, lek zwiotczający mięśnie, metabolizm dopaminy, nietolerancja laktozy, octan 5-hydroksyindolu, odruch skórny, odruchy monosynaptyczne i polisynaptyczne, odruchy ścięgniste, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, uszkodzenie rdzenia kręgowego -
Leksykon leków
Baklofen, substancja czynna leku Baclofen Polpharma dostępnego w dawkach 10 mg i 25 mg, jest ośrodkowym lekiem zwiotczającym mięśnie, stosowanym w terapii patologicznego napięcia mięśni szkieletowych pochodzenia ośrodkowego, zwłaszcza w spastyczności wynikającej z uszkodzenia rdzenia kręgowego. Jego mechanizm działania opiera się na hiperpolaryzacji neuronów oraz hamowaniu odruchów mono- i polisynaptycznych na poziomie rdzenia kręgowego, co skutkuje równoczesnym zmniejszeniem napięcia mięśni i odruchów skórnych, przy minimalnym wpływie na odruchy ścięgniste. Baklofen wykazuje również potencjalne działanie na wyższe ośrodki układu nerwowego, co potwierdzają obserwacje zahamowania czynności OUN przy stosowaniu wysokich dawek.
baklofen, hiperpolaryzacja, lek zwiotczający mięśnie, metabolit dopaminy, metabolizm dopaminy, napięcie mięśni szkieletowych, octan 5-hydroksyindolu, odruch polisynaptyczny, odruch ścięgnisty, odruch skórny, ośrodkowy układ nerwowy, patologiczne napięcie mięśniowe, płyn mózgowo-rdzeniowy, spastyczność, uszkodzenie rdzenia kręgowego, zaburzenie napięcia mięśniowego, zahamowanie OUN
