mętny płyn otrzewnowy
Mętny płyn otrzewnowy to istotny objaw kliniczny, który najczęściej wskazuje na toczący się proces zapalny w jamie otrzewnej. Zmętnienie płynu otrzewnowego powstaje w wyniku obecności zwiększonej liczby komórek (głównie leukocytów), bakterii, białka lub innych materiałów komórkowych.
Przyczyny pojawienia się mętnego płynu otrzewnowego obejmują: zapalenie otrzewnej, perforację narządów jamy brzusznej, zapalenie trzustki, zakażenia wewnątrzbrzuszne, czy przecieki żółci lub moczu do jamy otrzewnej. Diagnostyka obejmuje nakłucie otrzewnej (paracentezę) z pobraniem płynu do badań laboratoryjnych, w tym posiewu mikrobiologicznego, oznaczenia liczby leukocytów, stężenia białka, amylazy, glukozy oraz badania cytologicznego.
W przypadku stwierdzenia mętnego płynu otrzewnowego konieczne jest pilne ustalenie przyczyny i wdrożenie odpowiedniego leczenia. W zależności od etiologii może być konieczna interwencja chirurgiczna, drenaż jamy otrzewnej oraz antybiotykoterapia. Nieleczone zapalenie otrzewnej z obecnością mętnego płynu może prowadzić do posocznicy, wstrząsu septycznego i niewydolności wielonarządowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lapress
Lerkanidypina, zawarta w preparacie Lapress, jest antagonistą kanałów wapniowych, którego stosowanie wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zespołem chorego węzła zatokowego (zwłaszcza bez stymulatora serca), dysfunkcją lewej komory, chorobą niedokrwienną serca oraz dławicą piersiową. U tych grup istnieje ryzyko pogłębienia zaburzeń przewodzenia, nasilenia objawów dławicowych, a nawet zawału mięśnia sercowego, co wymaga ścisłego monitorowania klinicznego, zwłaszcza na początku terapii i przy zwiększaniu dawki. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek lub wątroby standardowa dawka 10 mg/dobę jest zwykle dobrze tolerowana, jednak dawka 20 mg wymaga ostrożności i monitorowania ze względu na możliwość nasilonego działania przeciwnadciśnieniowego. Przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby lub nerek (GFR < 30 ml/min), w tym poddawanych hemodializie.
antagonista wapnia, antybiotykoterapia, badanie hemodynamiczne, chlorowodorek lerkanidypiny, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze, dializa otrzewnowa, dihydropirydyna, dławica piersiowa, dysfunkcja lewej komory serca, działanie przeciwnadciśnieniowe, fenytoina, galaktozemia, induktor enzymu CYP3A4, infekcyjne zapalenie otrzewnej, karbamazepina, lek przeciwdrgawkowy, lerkanidypina, mętny płyn otrzewnowy, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, parametr sercowo-naczyniowy, ryfampicyna, stężenie triglicerydów, stymulator serca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodzenia, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Kapizen
Lerkanidypina wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zespołem chorego węzła zatokowego, zwłaszcza bez wszczepionego stymulatora serca, oraz u osób z zaburzeniami czynności lewej komory serca, gdzie wskazany jest monitoring kliniczny i hemodynamiczny. U pacjentów z chorobą niedokrwienną serca należy zachować ostrożność ze względu na potencjalne ryzyko nasilenia objawów dławicy piersiowej, a nawet zawału mięśnia sercowego, mimo długiego czasu działania lerkanidypiny. W przypadku zaburzeń czynności nerek i wątroby, standardowa dawka 10 mg/dobę jest zwykle dobrze tolerowana, jednak dawka 20 mg wymaga ścisłego monitorowania. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz nerek (GFR < 30 ml/min), w tym u osób poddawanych hemodializie. U pacjentów dializowanych otrzewnowo obserwowano mętny płyn otrzewnowy spowodowany wzrostem stężenia triglicerydów, co może być mylnie interpretowane jako zapalenie otrzewnej.
brak laktazy, choroba niedokrwienna serca, dializa otrzewnowa, dławica piersiowa, dysfagia, działanie przeciwnadciśnieniowe, fenytoina, induktor CYP3A4, infekcyjne zapalenie otrzewnej, karbamazepina, laktoza jednowodna, lek przeciwdrgawkowy, lerkanidypina, mętny płyn otrzewnowy, naczynie krwionośne, nietolerancja galaktozy, pochodna dihydropirydyny, ryfampicyna, tabletka powlekana, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lercanidipine Medreg
Lerkanidypina wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zespołem chorego węzła zatokowego bez stymulatora serca, ze względu na ryzyko zaburzeń przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, co wymaga monitorowania układu bodźcoprzewodzącego. Pomimo braku negatywnego wpływu na funkcję lewej komory w badaniach hemodynamicznych, zaleca się ostrożność i ścisły monitoring u pacjentów z dysfunkcją lewej komory. U chorych z chorobą niedokrwienną serca lerkanidypina, mimo dłuższego czasu działania w porównaniu do innych dihydropirydyn, może w rzadkich przypadkach nasilać objawy dławicy piersiowej, powodować ból przedsercowy, a nawet zwiększać częstość i czas trwania napadów dławicowych, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Dawkowanie standardowe wynosi 10 mg/dobę, jednak u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek lub wątroby dawkę do 20 mg należy stosować ostrożnie, a lek jest przeciwwskazany przy GFR < 30 ml/min oraz ciężkich zaburzeniach czynności wątroby i nerek, w tym u pacjentów dializowanych.
antybiotykoterapia, choroba niedokrwienna serca, cytochrom P450 CYP3A4, dializa otrzewnowa, dihydropirydyna, dławica piersiowa, fenytoina, hemodializa, infekcyjne zapalenie otrzewnej, karbamazepina, lek przeciwdrgawkowy, lerkanidypina, mętny płyn otrzewnowy, parametr hemodynamiczny, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, ryfampicyna, ryzyko sercowo-naczyniowe, układ bodźcoprzewodzący serca, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lercanidipine Medreg
Lercanidipine Medreg, jako długo działająca pochodna dihydropirydyny, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zespołem chorego węzła zatokowego, zwłaszcza bez wszczepionego stymulatora serca, ze względu na ryzyko nasilenia zaburzeń automatyzmu. U pacjentów z zaburzeniami czynności lewej komory oraz chorobą niedokrwienną serca zaleca się monitorowanie parametrów hemodynamicznych, szczególnie na początku terapii, ze względu na potencjalne ryzyko nasilenia objawów dławicowych, a w rzadkich przypadkach nawet zawału mięśnia sercowego. Standardowa dawka wynosi 10 mg/dobę, jednak u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek lub wątroby należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawki do 20 mg z powodu ryzyka kumulacji leku i wzmożonego działania przeciwnadciśnieniowego. Przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz nerek (GFR < 30 ml/min) oraz u osób poddawanych hemodializie.
choroba niedokrwienna serca, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, dializa otrzewnowa, dławica piersiowa, działanie hipotensyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, hemodializa, induktor CYP3A4, infekcyjne zapalenie otrzewnej, lek przeciwdrgawkowy, mętny płyn otrzewnowy, parametry hemodynamiczne, pochodna dihydropirydyny, stymulator serca, zaburzenie automatyzmu, zaburzenie czynności lewej komory serca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lercan 10 mg
Lek Lercan (lerkanidypina chlorowodorek) w dawkach 10-20 mg stosowany raz na dobę wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w licznych badaniach klinicznych obejmujących łącznie 3676 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są obrzęki obwodowe (częstość do 2%), ból głowy, nagłe zaczerwienienie skóry, tachykardia oraz kołatanie serca. W badaniach kontrolowanych placebo częstość obrzęków wynosiła 0,9% w grupie lerkanidypiny i 0,83% w grupie placebo. Istotne jest, że lerkanidypina nie wpływa negatywnie na stężenie glukozy ani lipidów w osoczu, co jest korzystne przy długotrwałej terapii nadciśnienia tętniczego. Rzadko mogą wystąpić bóle w okolicy przedsercowej lub napady dławicy piersiowej, a u pacjentów z istniejącą dławicą piersiową możliwe jest nasilenie objawów, w pojedynczych przypadkach nawet zawał serca.
aminotransferaza wątrobowa, antagonista kanału wapniowego, ból głowy, ból w klatce piersiowej, częstomocz, dihydropirydyna, dławica piersiowa, dysfagia, glikemia, kołatanie serca, lerkanidypiny chlorowodorek, lipidemia, mętny płyn otrzewnowy, nadciśnienie tętnicze, nagłe zaczerwienienie skóry, niedociśnienie tętnicze, objaw kardiologiczny, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, przerost dziąseł, reakcja skórna, tachykardia, wielomocz, zawał serca, zawroty głowy