natriureza
Natriureza to proces fizjologiczny polegający na wydalaniu jonów sodu (Na+) z moczem przez nerki. Jest to kluczowy mechanizm regulujący gospodarkę sodową organizmu i utrzymujący homeostazę wodno-elektrolitową.
W prawidłowych warunkach, natriureza jest regulowana przez wiele czynników, w tym układ renina-angiotensyna-aldosteron, peptyd natriuretyczny przedsionkowy (ANP), peptyd natriuretyczny mózgowy (BNP) oraz ciśnienie tętnicze. Zwiększona natriureza prowadzi do redukcji objętości płynów pozakomórkowych i obniżenia ciśnienia tętniczego.
Zaburzenia natriurezy mogą występować w różnych stanach patologicznych, takich jak niewydolność serca, marskość wątroby, zespół nerczycowy czy niewydolność nerek. Leki moczopędne, szczególnie diuretyki pętlowe i tiazydowe, są często stosowane w praktyce klinicznej do zwiększenia natriurezy w celu kontroli nadciśnienia tętniczego i obrzęków.
Ocena natriurezy jest istotnym elementem diagnostyki zaburzeń gospodarki sodowej i może być przeprowadzana poprzez badanie dobowego wydalania sodu z moczem. Wartości prawidłowe wynoszą zazwyczaj 40-220 mmol/dobę, choć mogą się różnić w zależności od spożycia sodu w diecie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Inspra 25 mg
Przedawkowanie eplerenonu, selektywnego antagonisty receptorów mineralokortykoidowych, może prowadzić do istotnych zaburzeń hemodynamicznych i elektrolitowych, mimo braku udokumentowanych przypadków klinicznych u ludzi. Najważniejszymi objawami są niedociśnienie tętnicze wynikające z nadmiernej natriurezy i diurezy oraz hiperkaliemia (>5,5 mmol/l) spowodowana zahamowaniem wydalania potasu przez nerki. Dodatkowo mogą wystąpić zaburzenia elektrolitowe, takie jak hiponatremia, hipomagnezemia i hipochloremia, a także zaburzenia rytmu serca, w tym bradykardia i wydłużenie odstępu QT, wtórne do nieprawidłowości elektrolitowych. Eplerenon nie jest dializowalny, co ogranicza możliwości usunięcia leku w przypadku ciężkiego przedawkowania, jednak węgiel aktywowany może ograniczyć jego wchłanianie w fazie wczesnej.
aldosteron, antagonista receptorów mineralokortykoidowych, bradykardia, diuretyk pętlowy, diureza, farmakoterapia przeciwarytmiczna, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, hiperkaliemia, hiponatremia, leczenie podtrzymujące, monitorowanie EKG, natriureza, niedociśnienie tętnicze, objętość wewnątrznaczyniowa, obniżenie stężenia potasu, parametry hemodynamiczne, pozycja Trendelenburga, sulfonian polistyrenu, wazopresor, węgiel aktywowany, wodorowęglan sodu, wstrząs hipowolemiczny, wydalanie potasu, wydłużenie odstępu QT, żywica jonowymienna - Leksykon substancji czynnych
Metyrapon – Właściwości farmakodynamiczne
Metyrapon, substancja czynna produktu Metopirone (kapsułki miękkie zawierające 250 mg), jest inhibitorem enzymu 11β-hydroksylazy w korze nadnerczy, co prowadzi do zahamowania syntezy adrenokortykosteroidów, głównie kortyzolu i kortykosteronu. Blokada tego enzymu powoduje zniesienie ujemnego sprzężenia zwrotnego kortyzolu na przysadkę, skutkując zwiększonym wydzielaniem ACTH oraz akumulacją prekursorów steroidowych, takich jak 11-dezoksykortyzol i dezoksykortykosteron. W efekcie obserwuje się podwyższone stężenia 11-dezoksykortyzolu w osoczu oraz metabolitów steroidowych (17-hydroksykortykosteroidów i 17-ketosteroidów) w moczu, co stanowi podstawę diagnostycznego zastosowania metyraponu w ocenie funkcji osi podwzgórze-przysadka-nadnercza (kod ATC: V04CD01).
11-dezoksykortyzol, 11β-hydroksylacja, 17-hydroksykortykosteroidy, 17-ketosteroidy, ACTH, adrenokortykosteroidy, aldosteron, biosynteza aldosteronu, biosynteza kortyzolu, dezoksykortykosteron, hormon adrenokortykotropowy, kora nadnerczy, kortykosteron, kortyzol, Metopirone, metyrapon, natriureza, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, osocze, prekursor, przysadka, przysadka mózgowa, reabsorpcja sodu, sprzężenie zwrotne, środek diagnostyczny, test diagnostyczny, wydalanie sodu, zaburzenia endokrynologiczne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Toralis 20 mg + 10 mg
Toralis to preparat złożony zawierający lizynopryl (inhibitor ACE) oraz torasemid (diuretyk pętlowy), stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego pierwotnego oraz niewydolności serca z obrzękami. Lizynopryl hamuje enzym konwertujący angiotensynę (ACE), co prowadzi do zmniejszenia stężenia angiotensyny II i aldosteronu, skutkując rozszerzeniem naczyń i zmniejszeniem oporu obwodowego oraz zwiększeniem frakcji wyrzutowej serca bez tachykardii odruchowej. Działanie przeciwnadciśnieniowe rozpoczyna się po 1-2 godzinach, osiągając maksimum po 6 godzinach, a pełne działanie utrzymuje się przez 24 godziny przy dawkach 20-80 mg. Torasemid działa poprzez hamowanie transportu jonów Na+/K+/2Cl– w pętli Henlego, indukując diurezę o czasie trwania 6-12 godzin i zmniejszając obciążenie wstępne i następcze serca, co przekłada się na redukcję obrzęków i poprawę funkcji mięśnia sercowego. Synergistyczne działanie obu substancji pozwala na skuteczną kontrolę ciśnienia tętniczego oraz objawów niewydolności serca, przy jednoczesnym zmniejszeniu ryzyka hipokaliemii dzięki przeciwdziałaniu utracie potasu przez lizynopryl.
antagonista receptora angiotensyny II, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, cukrzyca typu 2, diuretyk o wysokim pułapie, diuretyk pętlowy, działanie moczopędne, działanie natriuretyczne, enzym konwertujący angiotensynę, frakcja wyrzutowa serca, hiperkaliemia, hipokaliemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kininaza II, lizynopryl, nadciśnienie tętnicze pierwotne, natriureza, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność nerek, niewydolność serca, ostre uszkodzenie nerek, pętla Henlego, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, torasemid, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Indapen 2,5 mg
Przedawkowanie indapamidu, substancji czynnej leku Indapen 2,5 mg, może prowadzić do poważnych zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej, w tym hiponatremii i hipokaliemii, które manifestują się objawami neurologicznymi, sercowo-naczyniowymi oraz nerwowo-mięśniowymi. Dawka toksyczna zaczyna się powyżej standardowej dawki terapeutycznej 2,5 mg, a badania wskazują, że dawka do 40 mg (około 16-krotność dawki terapeutycznej) nie wywołuje toksyczności, jednak przekroczenie tej wartości może skutkować nudnościami, wymiotami, niedociśnieniem tętniczym, skurczami mięśniowymi, zawrotami głowy, sennością, splątaniem oraz zaburzeniami wydalania moczu, od wielomoczu do bezmoczu w wyniku hipowolemii.
bezmocz, działanie diuretyczne, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemia, indapamid, kaliureza, lek moczopędny, natriureza, niedociśnienie tętnicze, perfuzja nerek, płukanie żołądka, skąpomocz, skurcz mięśniowy, splątanie, toksyczność indapamidu, wazodylatacja, węgiel aktywny, wielomocz, zaburzenia wodno-elektrolitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Furosemid Medreg 40 mg
Furosemid, diuretyk pętlowy z grupy sulfonamidów (kod ATC: C03 CA01), działa poprzez hamowanie współtransportu Na+, K+ i 2Cl- w wstępującej części pętli Henlego, co prowadzi do zwiększonej natriurezy i diurezy. Maksymalna frakcja wydalanego sodu może sięgać do 35% przesączania kłębuszkowego. Lek dodatkowo przerwał cewkowo-kłębuszkowe sprzężenie zwrotne w plamce gęstej oraz stymuluje układ renina-angiotensyna-aldosteron. W niewydolności serca furosemid zmniejsza obciążenie wstępne serca poprzez rozszerzenie naczyń, mechanizm ten wymaga prawidłowej czynności nerek, aktywacji RAAS oraz syntezy prostaglandyn. Działanie przeciwnadciśnieniowe wynika z natriurezy, zmniejszenia objętości krwi oraz obniżenia reaktywności mięśni gładkich naczyń na bodźce zwężające, w tym katecholaminy.
diuretyk pętlowy, działanie moczopędne, działanie natriuretyczne, działanie przeciwnadciśnieniowe, działanie saluretyczne, efekt diuretyczny, furosemid, kanalik dystalny, katecholamina, mechanizm cewkowo-kłębuszkowy, nadciśnienie tętnicze, natriureza, niewydolność serca, obciążenie wstępne serca, pętla Henlego, plamka gęsta, prostaglandyny, przesączanie kłębuszkowe, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wiązanie wewnątrzkanałikowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Toralis 10 mg + 5 mg
Toralis to preparat złożony zawierający lizynopryl (inhibitor ACE) oraz torasemid (diuretyk pętlowy), stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego pierwotnego oraz niewydolności serca z obrzękami. Lizynopryl hamuje konwersję angiotensyny I do angiotensyny II, co prowadzi do rozszerzenia naczyń i zmniejszenia wydzielania aldosteronu, skutkując obniżeniem ciśnienia tętniczego oraz zwiększeniem stężenia potasu w surowicy. Działanie przeciwnadciśnieniowe rozpoczyna się po 1-2 godzinach od podania, osiągając maksimum po 6 godzinach, a pełne 24-godzinne działanie zapewnia dawka 20-80 mg raz na dobę. Torasemid działa natriuretycznie poprzez hamowanie transportu Na+/K+/2Cl– w pętli Henlego, zmniejszając opór obwodowy i obciążenie serca, co poprawia tolerancję wysiłku i łagodzi objawy niewydolności serca. Diureza rozpoczyna się w ciągu 1 godziny, utrzymując się 6-12 godzin, a maksymalne działanie hipotensyjne obserwuje się do 12 tygodni terapii.
aldosteron, angiotensyna II, bradykinina, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, diuretyk pętlowy, dysfagia, działanie natriuretyczne, enzym konwertujący angiotensynę, frakcja wyrzutowa serca, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, katecholamina, kininaza II, lizynopryl, nadciśnienie tętnicze pierwotne, natriureza, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, obkurczanie naczyń krwionośnych, opór naczyniowy, opór obwodowy, opór przepływu krwi, ostre uszkodzenie nerek, pętla Henlego, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, tiazyd, torasemid, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Nitresan 20 mg 20 mg
Nitresan, zawierający substancję czynną nitrendypinę w dawkach 10 mg i 20 mg, jest selektywnym antagonistą kanałów wapniowych typu L z grupy pochodnych dihydropirydyny, o dominującym działaniu naczyniowym (kod ATC: C08CA08). Mechanizm działania polega na blokowaniu przezbłonowego napływu jonów wapnia do mięśni gładkich naczyń, co prowadzi do zmniejszenia napięcia mięśniówki, rozszerzenia naczyń obwodowych oraz obniżenia obwodowego oporu naczyniowego. W efekcie obserwuje się istotne obniżenie patologicznie podwyższonego ciśnienia tętniczego krwi, przy minimalnym wpływie na kurczliwość mięśnia sercowego i przewodnictwo przedsionkowo-komorowe. Dodatkowo, lek wykazuje łagodne działanie natriuretyczne, szczególnie na początku terapii, wspomagając efekt hipotensyjny poprzez zwiększenie wydalania sodu i wody.
antagonista wapnia, działanie hipotensyjne, kanał wapniowy, kanał wapniowy typu L, krążenie obwodowe, kurczliwość mięśnia sercowego, mięśnie gładkie naczyń, naczynie tętnicze, nadciśnienie tętnicze, napływ jonów wapnia, natriureza, nietolerancja laktozy, nitrendypina, opór naczyniowy obwodowy, pochodna dihydropirydyny, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, selektywność naczyniowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Hygroton 50 mg
Hygroton, zawierający chlortalidon w dawce 50 mg, jest tiazydopodobnym lekiem moczopędnym działającym głównie na dystalny kanalik nerkowy poprzez hamowanie kotransportera sodowo-chlorowego, co prowadzi do zwiększonej diurezy i natriurezy. Działanie diuretyczne rozpoczyna się po 2-3 godzinach, osiąga maksimum w ciągu 4-24 godzin i utrzymuje się do 2-3 dni. W wyniku terapii obserwuje się zmniejszenie objętości osocza, pojemności minutowej serca oraz ciśnienia tętniczego, z późniejszym powrotem pojemności minutowej serca do wartości wyjściowej i utrzymaniem obniżonego oporu obwodowego. Efekt hipotensyjny jest zależny od dawki w zakresie 12,5-50 mg/dobę, przy czym dawki powyżej 50 mg zwiększają ryzyko zaburzeń metabolicznych bez istotnych korzyści terapeutycznych.
aktywność reninowa osocza, beta-adrenolityk, chlortalidon, choroba naczyń wieńcowych, choroba sercowo-naczyniowa, dystalny kanalik nerkowy, działanie diuretyczne, Hygroton, inhibitor ACE, izolowane nadciśnienie skurczowe, lek moczopędny tiazydopodobny, moczówka prosta nerkowa, nadciśnienie tętnicze, natriureza, opór obwodowy, pochodna sulfonoamidowa, pojemność minutowa serca, tiazydowy lek moczopędny, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wchłanianie zwrotne jonów sodu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Furosemide Kabi 20 mg/2 ml
Furosemid, będący diuretykiem o silnym działaniu (kod ATC: C03CA01), działa poprzez hamowanie reabsorpcji jonów sodowych, potasowych i chlorkowych w ramieniu wstępującym pętli Henlego, co prowadzi do zwiększonego wydalania sodu nawet o 35% względem przesączania kłębuszkowego. Efekt ten skutkuje nasileniem diurezy, zwiększonym wydalaniem potasu, wapnia i magnezu oraz aktywacją układu renina-angiotensyna-aldosteron. W niewydolności serca furosemid szybko zmniejsza obciążenie wstępne serca poprzez rozszerzenie naczyń krwionośnych, co jest zależne od prawidłowej funkcji nerek i syntezy prostaglandyn. Działanie hipotensyjne leku jest wieloczynnikowe i obejmuje zmniejszenie objętości krwi krążącej oraz osłabienie reaktywności naczyń na katecholaminy.
ciągła infuzja, diuretyk, diuretyk o silnym działaniu, diureza, działanie moczopędne, działanie natriuretyczne, efekt hipotensyjny, nadciśnienie tętnicze, natriureza, niewydolność serca, obciążenie wstępne serca, objętość krwi krążącej, pętla Henlego, pojemność naczyń krwionośnych, przesączanie kłębuszkowe, reabsorpcja jonów sodowych, synteza prostaglandyn, transport anionów, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wchłanianie zwrotne, zaburzenie funkcji nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Toralis 10 mg + 10 mg
Toralis to preparat złożony z lizynoprylu (inhibitor ACE) i torasemidu (diuretyk pętlowy), stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego pierwotnego oraz objawów niewydolności serca, takich jak obrzęki. Lizynopryl hamuje enzym konwertujący angiotensynę (ACE), co prowadzi do zmniejszenia stężenia angiotensyny II i aldosteronu, skutkując rozszerzeniem naczyń i podwyższeniem poziomu potasu w surowicy. Torasemid działa natriuretycznie, blokując transport jonów Na+/K+/2Cl– w pętli Henlego, co zmniejsza opór obwodowy i obciążenie serca. Działanie hipotensyjne lizynoprylu rozpoczyna się po 1-2 godzinach, osiągając maksimum po 6 godzinach, a torasemid wywołuje diurezę w ciągu 1 godziny, utrzymującą się do 12 godzin. Dawki lizynoprylu wahają się od 20 mg do 80 mg, zapewniając 24-godzinne działanie przeciwnadciśnieniowe, natomiast torasemid wykazuje działanie diuretyczne proporcjonalne do dawki w zakresie 5-100 mg.
angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, bradykinina, choroba naczyń mózgowych, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, cukrzyca typu 2, diuretyk, diuretyk pętlowy, działanie moczopędne, działanie natriuretyczne, działanie wazodylatacyjne, frakcja wyrzutowa serca, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kininaza II, kora nadnerczy, lizynopryl, nadciśnienie tętnicze pierwotne, natriureza, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, obciążenie następcze, obciążenie wstępne, obrzęk, ostre uszkodzenie nerek, pętla Henlego, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, sekrecja aldosteronu, tachykardia odruchowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Toralis 20 mg + 5 mg
Toralis to preparat złożony zawierający lizynopryl (inhibitor ACE) oraz torasemid (diuretyk pętlowy), stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego pierwotnego oraz objawów niewydolności serca, takich jak obrzęki. Lizynopryl hamuje enzym konwertujący angiotensynę (ACE), co prowadzi do zmniejszenia stężenia angiotensyny II i aldosteronu, skutkując rozszerzeniem naczyń i zwiększeniem stężenia potasu w surowicy. Działanie hipotensyjne lizynoprylu rozpoczyna się po 1-2 godzinach, osiągając maksimum po około 6 godzinach, a dawki od 20 mg do 80 mg podawane raz na dobę zapewniają 24-godzinne działanie. Torasemid działa poprzez hamowanie transportu jonów Na+/K+/2Cl– w pętli Henlego, wywołując diurezę o czasie trwania 6-12 godzin i zmniejszając opór obwodowy, co przyczynia się do obniżenia ciśnienia tętniczego. Maksymalny efekt hipotensyjny torasemidu osiągany jest do 12 tygodni terapii.
angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, bradykinina, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, cukrzyca typu 2, diuretyk, diuretyk o wysokim pułapie, diuretyk pętlowy, działanie hipotensyjne, enzym konwertujący angiotensynę, frakcja wyrzutowa serca, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, katecholamina, kininaza II, lizynopryl, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze pierwotne, natriureza, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, obrzęk, opór obwodowy, ostre uszkodzenie nerek, pętla Henlego, przepływ krwi w nerkach, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, tiazyd, torasemid, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Furosemide Norameda 10 mg/ml
Furosemid, będący silnym diuretykiem pętlowym z grupy sulfonamidów (kod ATC: C03 CA01), działa poprzez hamowanie kotransportera Na+-K+-2Cl- w ramieniu wstępującym pętli Henlego, co prowadzi do zwiększonego wydalania sodu (do 35% przesączania kłębuszkowego) oraz wtórnego wzrostu diurezy i natriurezy. Lek wykazuje szybki początek działania – już po 15 minutach od podania dożylnego – a jego efekt utrzymuje się około 3 godzin po dawce 20 mg i do 6 godzin po dawce doustnej 40 mg. Farmakokinetyka furosemidu charakteryzuje się sigmoidalną zależnością między stężeniem kanalikowym a efektem natriuretycznym, z minimalną efektywną szybkością wydalania około 10 µg/min. Ciągła infuzja furosemidu wykazuje większą skuteczność niż bolusy, a dawki powyżej optymalnej nie zwiększają istotnie efektu terapeutycznego.
albuminuria, diuretyk o silnym działaniu, diureza, działanie moczopędne, efekt hipotensyjny, efekt natriuretyczny, furosemid, gospodarka wodno-elektrolitowa, lek moczopędny, mechanizm transportowy, nadciśnienie tętnicze, natriureza, niewydolność nerek, niewydolność serca, pętla Henlego, plamka gęsta, przesączanie kłębuszkowe, roztwór do wstrzykiwań, sulfonamid, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zespół nerczycowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Toramide 5 mg
Toramide (torasemid) jest diuretykiem pętlowym dostępnym w tabletkach o dawkach 2,5 mg, 5 mg oraz 10 mg, stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego pierwotnego, obrzęków pochodzenia wątrobowego, nerkowego oraz zastoinowej niewydolności serca. Mechanizm działania opiera się na zwiększeniu diurezy i natriurezy, co prowadzi do redukcji objętości krwi krążącej i obniżenia oporu naczyniowego, skutkując obniżeniem ciśnienia tętniczego oraz zmniejszeniem obrzęków. W terapii nadciśnienia dawka początkowa to zwykle 2,5 mg, natomiast dawki 5 mg i 10 mg są stosowane w nadciśnieniu opornym oraz w leczeniu obrzęków. W przypadku zastoinowej niewydolności serca Toramide jest elementem kompleksowej terapii, a jego stosowanie wymaga monitorowania funkcji nerek, elektrolitów oraz parametrów hemodynamicznych, aby uniknąć hipowolemii i pogorszenia funkcji nerek.
antagonista aldosteronu, beta-bloker, ciśnienie tętnicze, diuretyk pętlowy, diureza, glikozyd nasercowy, hipowolemia, inhibitor ACE, laktoza jednowodna, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze pierwotne, natriureza, nefropatia, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, obrzęk płuc, obrzęk pochodzenia nerkowego, obrzęk pochodzenia wątrobowego, przewlekła choroba nerek, torasemid, zaburzenie elektrolitowe, zastoinowa niewydolność serca, zespół nerczycowy, zespół wątrobowo-nerkowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Enplerasa 50 mg
Przedawkowanie eplerenonu, substancji czynnej leku Enplerasa (dostępnego w dawkach 25 mg i 50 mg), może prowadzić do istotnych powikłań klinicznych, głównie niedociśnienia tętniczego oraz hiperkaliemii (>5,5 mmol/l). Mechanizm tych działań wynika z antagonizmu receptorów mineralokortykosteroidowych, co skutkuje zwiększoną natriurezą, zmniejszeniem objętości wewnątrznaczyniowej oraz ograniczonym wydalaniem potasu przez nerki. Objawy hiperkaliemii mogą obejmować arytmie, zaburzenia przewodnictwa i charakterystyczne zmiany w EKG (spiczaste załamki T, obniżenie załamka P, poszerzenie zespołu QRS). Dotychczas nie opisano klinicznych przypadków przedawkowania eplerenonu u ludzi, co utrudnia precyzyjne określenie dawek toksycznych.
antagonista receptora mineralokortykosteroidowego, arytmia, diuretyk pętlowy, hemodializa, hiperkaliemia, krystaloidy, lek wazopresyjny, monitorowanie hemodynamiczne, natriureza, niedociśnienie tętnicze, objętość wewnątrznaczyniowa, omdlenie, parametry hemodynamiczne, podaż potasu, pozycja Trendelenburga, przedawkowanie eplerenonu, tabletka powlekana, węgiel aktywny, wodorowęglan sodu, wydalanie potasu, zaburzenia przewodnictwa, załamek P, załamek T, zawroty głowy, zespół QRS, zmiany w EKG, żywica jonowymienna