inhibitor dehydropeptydazy

Imipenem w połączeniu z cylastatyną wykazuje farmakokinetykę zależną od dawki po dożylnym podaniu w 20-minutowej infuzji, z maksymalnymi stężeniami (Cmax) imipenemu w osoczu wynoszącymi średnio 17 µg/mL (250 mg), 39 µg/mL (500 mg) oraz 66 µg/mL (1000 mg). Imipenem charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (~20%) i krótkim okresem półtrwania około 1 godziny. Cylastatyna, będąca inhibitorem dehydropeptydazy-I, zapobiega enzymatycznej degradacji imipenemu w nerkach, co zwiększa stężenia niezmienionego leku w osoczu i moczu (około 70% dawki wydalane z moczem w ciągu 10 godzin). Cylastatyna wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami (~40%) i podobny okres półtrwania (~1 godzina). U pacjentów z prawidłową czynnością nerek nie obserwuje się kumulacji przy podawaniu co 6 godzin. W przypadku niewydolności nerek, AUC imipenemu wzrasta odpowiednio 1,1-, 1,9- i 2,7-krotnie przy CrCL 50–80, 30–<50 oraz <30 mL/min/1,73 m², a dla cylastatyny wzrost jest jeszcze bardziej wyraźny (do 6,2-krotnie przy ciężkiej niewydolności). U pacjentów dializowanych AUC wzrasta 3,7-krotnie dla imipenemu i 16,4-krotnie dla cylastatyny, co wymaga modyfikacji dawkowania.