Leki zawierające w składzie
werapamil

Werapamil to substancja czynna należąca do grupy leków przeciwarytmicznych klasy IV oraz blokerów kanału wapniowego (antagonistów wapnia). Mechanizm jego działania opiera się na blokowaniu kanałów wapniowych typu L w błonach komórkowych komórek mięśnia sercowego i mięśni gładkich naczyń, co prowadzi do zmniejszenia napływu jonów wapnia do komórek.

Werapamil jest stosowany głównie w leczeniu zaburzeń rytmu serca, szczególnie nadkomorowych zaburzeń rytmu (np. napadowego częstoskurczu nadkomorowego, migotania i trzepotania przedsionków), choroby niedokrwiennej serca (dławicy piersiowej), nadciśnienia tętniczego oraz kardiomiopatii przerostowej. Dodatkowo wykazuje działanie w profilaktyce migreny.

W Polsce dostępne są preparaty zawierające werapamil pod nazwami handlowymi: Isoptin, Staveran, Verapamil WZF. Lek występuje w formie tabletek o różnych dawkach oraz w postaci roztworu do wstrzykiwań dożylnych, co umożliwia jego stosowanie zarówno w leczeniu przewlekłym, jak i w sytuacjach nagłych.

Największą zaletą werapamilu jest jego skuteczność w przerywaniu nadkomorowych zaburzeń rytmu serca, szczególnie częstoskurczu nadkomorowego. Lek wykazuje również korzystne działanie u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym współistniejącym z chorobą niedokrwienną serca. W przeciwieństwie do beta-blokerów, werapamil nie wpływa negatywnie na parametry metaboliczne (nie pogarsza profilu lipidowego, nie zwiększa insulinooporności), co stanowi dodatkową korzyść u pacjentów z zaburzeniami metabolicznymi.

Należy jednak pamiętać o potencjalnych niebezpieczeństwach związanych ze stosowaniem werapamilu. Ze względu na jego działanie inotropowe ujemne (osłabiające siłę skurczu mięśnia sercowego), lek jest przeciwwskazany u pacjentów z niewydolnością serca, szczególnie z obniżoną frakcją wyrzutową. Werapamil może powodować zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, dlatego nie powinien być stosowany u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym II i III stopnia. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu werapamilu z beta-blokerami ze względu na ryzyko wystąpienia bradykardii i niewydolności serca. Lek może również wchodzić w istotne interakcje z digoksyną, zwiększając jej stężenie w surowicy.