zastrzyk doszklistkowy
Zastrzyk doszklistkowy (iniekcja intrawirealna) to procedura medyczna polegająca na podaniu leku bezpośrednio do ciała szklistego oka. Ta metoda podawania leków zapewnia ich wysokie stężenie w obrębie gałki ocznej przy jednoczesnym ograniczeniu działań ogólnoustrojowych.
Główne wskazania do zastrzyków doszklistkowych obejmują zwyrodnienie plamki żółtej związane z wiekiem (AMD), cukrzycowy obrzęk plamki (DME), retinopatię cukrzycową, zakrzep żyły środkowej siatkówki oraz infekcje wewnątrzgałkowe. Najczęściej stosowanymi lekami są inhibitory czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (anty-VEGF) takie jak ranibizumab, aflibercept czy bewacyzumab, a także steroidy (np. deksametazon, triamcynolon).
Procedura wykonywana jest w warunkach aseptycznych, zwykle w trybie ambulatoryjnym. Po miejscowym znieczuleniu i odkażeniu powierzchni oka, lek podawany jest przez część płaską ciała rzęskowego, w odległości 3,5-4 mm od rąbka rogówki. Pacjenci po zabiegu wymagają profilaktyki antybiotykowej oraz kontroli ciśnienia wewnątrzgałkowego. Potencjalne powikłania obejmują zapalenie wnętrza gałki ocznej, krwotok do ciała szklistego, odwarstwienie siatkówki oraz jaskrę wtórną.
Skuteczność i bezpieczeństwo iniekcji doszklistkowych zostały potwierdzone w licznych badaniach klinicznych. W wielu przypadkach, szczególnie w leczeniu wysiękowej postaci AMD czy DME, zabiegi te mogą wymagać powtarzania zgodnie z różnymi schematami terapeutycznymi, co ma kluczowe znaczenie dla utrzymania lub poprawy funkcji wzrokowych pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Mokra postać zwyrodnienia plamki żółtej – Leczenie
Mokra postać zwyrodnienia plamki żółtej (AMD) odpowiada za 10-15% przypadków AMD, ale jest przyczyną około 90% poważnej utraty widzenia. Patomechanizm opiera się na neowaskularyzacji podsiatkówkowej z przeciekaniem płynu i krwi, prowadząc do szybkiej utraty widzenia centralnego. Standardem leczenia są iniekcje doszklistkowe leków anty-VEGF, które blokują czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, hamując angiogenezę i zmniejszając obrzęk plamki. Leki stosowane w terapii to m.in. ranibizumab (co 4 tygodnie), aflibercept (co 8 tygodni), brolucizumab (co 12 tygodni) oraz faricimab (co 12-16 tygodni), a także off-label bewacyzumab. Skuteczność terapii anty-VEGF jest wysoka: u 90-95% pacjentów zatrzymuje się dalsza utrata wzroku, u 70% wzrok pozostaje stabilny lub poprawia się nieznacznie, a u 30-40% obserwuje się znaczącą poprawę widzenia. Schemat leczenia rozpoczyna się od fazy nasycającej (3 comiesięczne iniekcje), po której stosuje się różne strategie podtrzymujące, takie jak schemat treat-and-extend czy podawanie leków pro re nata (PRN).
aflibercept, angiopoetyna-2, bewacyzumab, brolucizumab, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, endophthalmitis, faricimab, formuła AREDS2, fotokoagulacja laserowa, laser, leki anty-VEGF, mokra postać AMD, nieprawidłowe naczynia krwionośne, obrzęk plamki, odwarstwienie siatkówki, plamka żółta, ranibizumab, siatka Amslera, telomeraza, terapia fotodynamiczna, terapia genowa, terapia laserowa, wektor wirusowy, zastrzyk doszklistkowy, zwyrodnienie plamki żółtej związane z wiekiem