zaburzenia rytmu serca
Wskazanie

Zaburzenia rytmu serca, znane również jako arytmie, to grupa schorzeń charakteryzująca się nieprawidłową częstotliwością lub rytmem pracy serca. Mogą występować jako zbyt szybkie (tachykardia), zbyt wolne (bradykardia) lub nieregularne bicie serca. Zaburzenia te powstają w wyniku nieprawidłowości w układzie przewodzącym serca lub jako efekt chorób strukturalnych mięśnia sercowego.

Przyczyny zaburzeń rytmu serca są zróżnicowane i obejmują chorobę wieńcową, zawał serca, wady zastawkowe, kardiomiopatie, zaburzenia elektrolitowe, nadczynność tarczycy, a także działania niepożądane niektórych leków. Objawy mogą wahać się od łagodnych (kołatanie serca, zawroty głowy) do poważnych (omdlenia, duszność, ból w klatce piersiowej), a w skrajnych przypadkach mogą prowadzić do nagłego zatrzymania krążenia.

W leczeniu zaburzeń rytmu serca w Polsce stosuje się różne grupy leków w zależności od rodzaju arytmii. Leki antyarytmiczne klasy I (np. Propafenon WZF), beta-blokery (np. Bisocard, Nebilet, Concor), leki antyarytmiczne klasy III (np. Amiokordyn, Cordarone zawierające amiodaron), blokery kanałów wapniowych (np. Dilzem, Isoptin) oraz glikozydy nasercowe (np. Digoxin) to podstawowe grupy farmaceutyków. W migotaniu przedsionków często stosuje się również leki przeciwkrzepliwe jak Pradaxa, Xarelto czy Eliquis.

Największe trudności w leczeniu zaburzeń rytmu serca obejmują oporność na farmakoterapię, występowanie działań niepożądanych leków antyarytmicznych, które same mogą wywoływać nowe arytmie (efekt proarytmiczny), oraz problemy z utrzymaniem odpowiedniego poziomu leków w organizmie. U pacjentów z zaawansowaną chorobą serca leczenie jest szczególnie skomplikowane ze względu na współistniejące schorzenia i interakcje lekowe. W przypadkach opornych na leczenie farmakologiczne konieczne może być zastosowanie inwazyjnych metod terapii, takich jak ablacja, wszczepienie kardiowertera-defibrylatora (ICD) lub rozrusznika serca.

Indywidualizacja terapii stanowi kluczowy element skutecznego leczenia zaburzeń rytmu serca, gdyż każdy pacjent może inaczej reagować na poszczególne leki. Wymaga to regularnego monitorowania stanu klinicznego, wykonywania badań EKG oraz czasem całodobowego monitorowania rytmu serca metodą Holtera. Coraz większe znaczenie mają także nowoczesne technologie umożliwiające zdalne monitorowanie pacjentów z wszczepialnymi urządzeniami, co pozwala na wczesne wykrywanie nieprawidłowości i szybką interwencję medyczną.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl