depresja nerwowa
Wskazanie

Depresja nerwowa, obecnie określana jako zaburzenie depresyjne, to poważna choroba psychiczna charakteryzująca się utrzymującym się obniżeniem nastroju, utratą zainteresowań i przyjemności, obniżeniem energii, zaburzeniami snu oraz myślami samobójczymi. Występuje u około 5-7% populacji ogólnej, częściej u kobiet niż u mężczyzn. Diagnoza wymaga utrzymywania się objawów przez minimum 2 tygodnie i ich znaczącego wpływu na codzienne funkcjonowanie pacjenta.

W leczeniu depresji stosuje się farmakoterapię oraz psychoterapię. Wśród leków pierwszego wyboru znajdują się selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) takie jak: Sertralina (Asertin, Zoloft, Stimuloton), Escitalopram (Lexapro, Mozarin, Depralin), Fluoksetyna (Bioxetin, Seronil) czy Paroksetyna (Seroxat, Paxtin). W przypadku braku odpowiedzi stosuje się inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) jak Wenlafaksyna (Efectin, Alventa, Velafax) czy Duloksetyna (Cymbalta, Dulsevia).

W leczeniu ciężkiej depresji lub depresji lekoopornej stosuje się także trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (Amitryptylina, Klomipramina), inhibitory monoaminooksydazy (Moklobemid) oraz leki o złożonym mechanizmie działania jak Mirtazapina (Mirzaten, Remeron), Wortioksetyna (Brintellix) czy Agomelatyna (Valdoxan). W przypadkach opornych na leczenie farmakologiczne stosuje się również elektrowstrząsy.

Największe trudności w leczeniu depresji obejmują długi czas do uzyskania odpowiedzi terapeutycznej (zwykle 2-4 tygodnie), wysoki odsetek pacjentów nieodpowiadających na pierwszy zastosowany lek (około 30-40%), oraz problemy z przestrzeganiem zaleceń terapeutycznych. Dodatkowo występują działania niepożądane leków, takie jak zaburzenia seksualne, przyrost masy ciała czy nudności, które często prowadzą do samodzielnego przerywania leczenia przez pacjentów. Istotnym wyzwaniem jest również wysoki wskaźnik nawrotów choroby, sięgający 50-80% w ciągu 5 lat po pierwszym epizodzie, co wymaga długotrwałego leczenia podtrzymującego.