depresja
Wskazanie

Depresja to zaburzenie psychiczne charakteryzujące się utrzymującym się obniżeniem nastroju, utratą zainteresowań i zdolności do odczuwania przyjemności (anhedonia), a także zmniejszeniem energii prowadzącym do zwiększonej męczliwości i ograniczenia aktywności. Występuje ona z różnym nasileniem – od łagodnych stanów subdepresyjnych po ciężkie epizody depresyjne z objawami psychotycznymi. Często towarzyszą jej zaburzenia snu, apetytu, koncentracji uwagi oraz myśli samobójcze.

W farmakoterapii depresji stosuje się kilka grup leków przeciwdepresyjnych. Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) są obecnie najczęściej przepisywanymi lekami, do których należą: Sertralina (Zoloft, Asentra, Sertraline Aurovitas), Escitalopram (Lexapro, Depressin, Escitil), Fluoksetyna (Bioxetin, Fluoxetin Polpharma), Paroksetyna (Seroxat, Paxil, Parogen) czy Citalopram (Oropram, Cipramil). Z grupy inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) stosuje się Wenlafaksynę (Efectin, Velaxin, Alventa) oraz Duloksetynę (Cymbalta, Dulsevia).

W przypadkach opornych na leczenie lub o szczególnym obrazie klinicznym stosuje się także trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne jak Amitryptylina (Amitriptylinum VP) czy Klomipramina (Anafranil), inhibitory monoaminooksydazy (IMAO), a także nowsze leki o złożonym mechanizmie działania jak Mirtazapina (Mirzaten, Remeron), Wortioksetyna (Brintellix), Agomelatyna (Valdoxan) czy Trazodon (Trittico). W leczeniu skojarzonym stosuje się też atypowe leki przeciwpsychotyczne jak Kwetiapina (Ketrel, Kventiax) czy stabilizatory nastroju.

Największe trudności w leczeniu depresji związane są z opóźnionym początkiem działania leków przeciwdepresyjnych (zwykle 2-4 tygodnie), występowaniem działań niepożądanych obniżających compliance pacjentów oraz zjawiskiem lekoopornośći. Szacuje się, że około 30-40% pacjentów nie odpowiada satysfakcjonująco na pierwszy zastosowany lek. Istotnym wyzwaniem jest także właściwe rozpoznanie depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej, gdzie niewłaściwe zastosowanie leków przeciwdepresyjnych bez osłony lekiem normotymicznym może wywołać fazę maniakalną.

Problemem pozostaje również utrzymanie pacjenta w leczeniu podtrzymującym po ustąpieniu ostrych objawów, co znacząco zwiększa ryzyko nawrotu. Terapia powinna być kompleksowa i obejmować, poza farmakoterapią, również oddziaływania psychoterapeutyczne (szczególnie terapię poznawczo-behawioralną i interpersonalną), psychoedukację oraz w ciężkich przypadkach zabiegi elektrowstrząsowe, które pozostają najskuteczniejszą metodą leczenia ciężkiej depresji lekoopornej.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl