agorafobia
Wskazanie

Agorafobia to zaburzenie lękowe charakteryzujące się silnym lękiem przed przebywaniem w miejscach lub sytuacjach, z których trudno uciec lub w których pomoc może być niedostępna w przypadku wystąpienia ataku paniki. Pacjenci obawiają się przebywania w otwartych przestrzeniach, tłumie, środkach transportu publicznego, czy nawet przebywania poza domem. Agorafobia często współwystępuje z zaburzeniem panicznym, choć może występować również samodzielnie.

W leczeniu agorafobii stosuje się podejście dwutorowe: farmakoterapię oraz psychoterapię. Wśród leków pierwszego wyboru znajdują się selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) takie jak Sertralina (Asentra, Zoloft, Stimuloton), Escitalopram (Lexapro, Depralin, Mozarin) oraz Paroksetyna (Seroxat, Paroxinor). W ostrej fazie lęku lub do doraźnego stosowania wykorzystuje się benzodiazepiny, np. Alprazolam (Xanax, Zomiren, Alprox), Lorazepam (Lorafen) czy Klonazepam (Clonazepamum TZF), jednak ze względu na ryzyko uzależnienia ich stosowanie powinno być ograniczone czasowo.

Najważniejszym elementem terapii niefarmakologicznej jest terapia poznawczo-behawioralna (CBT), szczególnie z wykorzystaniem techniki ekspozycji. Polega ona na stopniowym i kontrolowanym wystawianiu pacjenta na sytuacje wywołujące lęk. Skuteczność wykazują również techniki relaksacyjne, trening uważności oraz terapia akceptacji i zaangażowania (ACT).

Największą trudnością w leczeniu agorafobii jest znaczne ograniczenie funkcjonowania pacjentów, którzy często nie są w stanie opuścić domu, aby uczestniczyć w terapii. Wyzwaniem jest również wysoki wskaźnik nawrotów po odstawieniu leków oraz niewystarczająca odpowiedź na farmakoterapię u części pacjentów. Często konieczne jest zaangażowanie rodziny lub opiekunów w proces terapeutyczny. Istotnym problemem jest także długi czas potrzebny do uzyskania poprawy oraz występowanie efektów ubocznych leków, co może prowadzić do przerywania terapii przez pacjentów.