zespół nabytego braku odporności

Zespół nabytego braku odporności (AIDS, Acquired Immunodeficiency Syndrome) to zaawansowane stadium zakażenia wirusem HIV (Human Immunodeficiency Virus), charakteryzujące się poważnym upośledzeniem funkcji układu immunologicznego. Stan ten rozwija się, gdy liczba limfocytów CD4+ spada poniżej 200 komórek/mm³ krwi lub gdy pojawiają się określone choroby oportunistyczne.

Diagnostyka AIDS opiera się na wykrywaniu przeciwciał anty-HIV i antygenu p24, potwierdzeniu obecności wirusa metodami PCR oraz monitorowaniu liczby limfocytów CD4+. Kryteria rozpoznania obejmują spadek liczby limfocytów CD4+ poniżej 200 komórek/mm³ i/lub wystąpienie chorób wskaźnikowych, takich jak pneumocystoza, toksoplazmoza mózgowa, kryptokokoza, kandydoza przełyku, mykobakterioza atypowa czy chłoniak Burkitta.

Leczenie AIDS koncentruje się na terapii antyretrowirusowej (ART), której celem jest supresja replikacji wirusa HIV, odbudowa układu immunologicznego oraz zapobieganie chorobom oportunistycznym. Współczesne schematy terapeutyczne pozwalają na skuteczne kontrolowanie infekcji i znaczące wydłużenie życia pacjentów. Równolegle prowadzi się profilaktykę i leczenie zakażeń oportunistycznych oraz nowotworów związanych z AIDS.

Wprowadzenie skutecznej terapii antyretrowirusowej zmieniło postrzeganie AIDS z choroby śmiertelnej na przewlekłą, możliwą do kontrolowania. Kluczowym elementem w ograniczaniu epidemii pozostaje wczesna diagnostyka zakażenia HIV, umożliwiająca wdrożenie leczenia przed rozwinięciem się pełnoobjawowego AIDS.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl