farmakokinetyka terazosyny
Farmakokinetyka terazosyny charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, wynoszącą około 90%. Po przyjęciu leku stężenie maksymalne w osoczu osiągane jest po 1-2 godzinach, a efekt terapeutyczny pojawia się zwykle w ciągu pierwszych 15 minut od podania.
Terazosyna wiąże się z białkami osocza w około 90-94%. Metabolizowana jest głównie w wątrobie przez cytochrom P450, a jej metabolity są w większości nieaktywne. Lek wydalany jest głównie z żółcią i kałem (60%), natomiast około 20% dawki eliminowane jest przez nerki.
Okres półtrwania terazosyny wynosi 9-12 godzin, co pozwala na stosowanie jej raz na dobę. U pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek może dochodzić do wydłużenia okresu półtrwania i kumulacji leku, co może wymagać dostosowania dawkowania.
Istotną cechą farmakokinetyki terazosyny jest zjawisko efektu pierwszego przejścia, które jednak nie wpływa znacząco na biodostępność leku. W populacji geriatrycznej obserwuje się zmniejszony klirens i zwiększone stężenie leku w osoczu, co należy uwzględnić przy ustalaniu dawki.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Terazosyna, substancja czynna leku Kornam, charakteryzuje się wysoką biodostępnością wynoszącą 90% oraz szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w surowicy w ciągu około 1 godziny. Pokarm opóźnia czas osiągnięcia Cmax o około 1 godzinę i zmniejsza jego wartość, nie wpływając jednak na AUC ani na odpowiedź kliniczną. Maksymalny efekt hipotensyjny obserwuje się po 3 godzinach od podania i utrzymuje przez 24 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Objętość dystrybucji wynosi 17,7-30 litrów, a lek wiąże się z białkami osocza w 90-94%. Metabolizm terazosyny zachodzi głównie w wątrobie poprzez hydrolizę, O-demetylację i N-dealkilację, prowadząc do powstania czterech głównych metabolitów. Średni okres półtrwania wynosi 12 godzin, a klirens nerkowy mieści się w zakresie 9-12,5 ml/min.
biodostępność leku, biotransformacja, drogi żółciowe, efekt hipotensyjny, farmakokinetyka terazosyny, klirens nerkowy, metabolizm leku, N-dealkilacja, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna piperazynowa, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne, terazosyna, wiązanie z białkami osocza, zastoinowa niewydolność serca -
Leksykon leków
Terazosyna, substancja czynna leku Kornam, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (90%) oraz szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) w ciągu pierwszej godziny. Spożycie pokarmu wydłuża czas do osiągnięcia Cmax o około 1 godzinę i obniża jego wartość, nie wpływając jednak na AUC ani na odpowiedź kliniczną. Maksymalny efekt hipotensyjny obserwuje się po 3 godzinach od podania i utrzymuje przez 24 godziny, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Terazosyna wykazuje pozorną objętość dystrybucji 17,7–30 l oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (90-94%), co ma znaczenie dla dystrybucji i potencjalnych interakcji lekowych.
AUC, biodostępność leku, biotransformacja, farmakokinetyka terazosyny, hydroliza, klirens nerkowy, metabolizm leku, N-dealkilacja, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, O-demetylacja, objętość dystrybucji, obniżenie ciśnienia tętniczego, okres półtrwania leku, profil farmakokinetyczny, stężenie leku w surowicy, terazosyna, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zastoinowa niewydolność serca
