zaburzenie lękowe z napadami lęku bez agorafobii
Wskazanie

Zaburzenie lękowe z napadami lęku bez agorafobii charakteryzuje się nawracającymi, nieprzewidywalnymi epizodami intensywnego lęku (atakami paniki), którym nie towarzyszy lęk przed otwartymi przestrzeniami. Ataki paniki manifestują się szeregiem objawów fizycznych i psychicznych, takich jak: kołatanie serca, duszność, ucisk w klatce piersiowej, drżenie, derealizacja, nadmierna potliwość oraz silny lęk przed utratą kontroli lub śmiercią. Diagnostyka opiera się na kryteriach ICD-10 lub DSM-5, które wymagają występowania nawracających, niespodziewanych napadów lęku bez wyraźnych czynników wyzwalających.

W farmakoterapii tego zaburzenia stosuje się przede wszystkim leki przeciwdepresyjne z grupy selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), takie jak: Sertagen, Asentra, Zoloft (sertralina), Bioxetin, Elicea, Lexapro (escitalopram), Derin, Seronil, Bioxetin (fluoksetyna), Paroxetine (paroksetyna). W ostrej fazie napadu lęku pomocne są doraźnie podawane benzodiazepiny, np. Xanax, Alprox (alprazolam), Relanium (diazepam), Lorafen (lorazepam). W leczeniu podtrzymującym wykorzystuje się również inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) jak Velaxin, Efectin (wenlafaksyna).

Największe trudności w leczeniu zaburzenia lękowego z napadami lęku bez agorafobii związane są z odpowiednim doborem leków i dawek, ponieważ początkowe zastosowanie SSRI może paradoksalnie nasilać objawy lękowe przed wystąpieniem właściwego efektu terapeutycznego (który pojawia się zwykle po 2-4 tygodniach). Kolejnym wyzwaniem jest unikanie długotrwałego stosowania benzodiazepin ze względu na ryzyko uzależnienia i tolerancji. Trudność stanowi również współwystępowanie innych zaburzeń psychicznych, takich jak depresja czy zaburzenia somatyzacyjne, które komplikują obraz kliniczny i leczenie. Istotne jest także połączenie farmakoterapii z psychoterapią (zwłaszcza poznawczo-behawioralną), co często stanowi wyzwanie organizacyjne dla pacjentów i systemu opieki zdrowotnej.

Warto podkreślić, że efektywne leczenie zaburzenia lękowego z napadami lęku wymaga kompleksowego podejścia łączącego farmakoterapię z psychoedukacją, treningiem relaksacyjnym oraz metodami poznawczo-behawioralnymi ukierunkowanymi na rozpoznawanie i kontrolowanie objawów lękowych. Leczenie powinno być długoterminowe, a wycofywanie leków powinno odbywać się stopniowo pod ścisłą kontrolą specjalisty, aby zminimalizować ryzyko nawrotu objawów.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl