ciężki epizod depresyjny
Wskazanie

Ciężki epizod depresyjny to zaburzenie psychiczne charakteryzujące się głębokim obniżeniem nastroju, utratą zainteresowań, brakiem odczuwania przyjemności (anhedonią) oraz znacznym spadkiem energii. Pacjenci doświadczają uporczywych myśli samobójczych, znacznego pogorszenia funkcjonowania społecznego i zawodowego, a także wyraźnych objawów somatycznych, takich jak zaburzenia snu, łaknienia i koncentracji. Diagnoza ciężkiego epizodu depresyjnego jest stawiana, gdy objawy utrzymują się przez co najmniej dwa tygodnie i powodują istotne cierpienie lub upośledzenie funkcjonowania.

W leczeniu ciężkiego epizodu depresyjnego stosuje się farmakoterapię, psychoterapię oraz w niektórych przypadkach elektrowstrząsy. Leki pierwszego wyboru to zazwyczaj selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), takie jak: Brintellix (wortioksetyna), Seroxat (paroksetyna), Zoloft (sertralina), Cipralex (escitalopram) czy Prozac (fluoksetyna). W przypadku niewystarczającej odpowiedzi stosuje się inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) jak Efexor (wenlafaksyna), Cymbalta (duloksetyna), a także leki trójpierścieniowe jak Anafranil (klomipramina) czy Amitryptylina.

W ciężkich przypadkach, szczególnie z objawami psychotycznymi, stosuje się kombinacje leków przeciwdepresyjnych z lekami przeciwpsychotycznymi, takimi jak Olanzapina (Zyprexa), Kwetiapina (Ketrel, Kwetaplex) czy Aripiprazol (Abilify). W przypadku oporności na leczenie warto rozważyć augmentację litem (Lithium Carbonicum) lub lamotryginą (Lamitrin, Lamotrix).

Największe trudności w leczeniu ciężkiego epizodu depresyjnego obejmują oporność na leczenie farmakologiczne, która występuje u około 30-40% pacjentów, oraz wysokie ryzyko samobójstwa, które wymaga ścisłego monitorowania. Istotnym wyzwaniem jest również okres latencji działania leków przeciwdepresyjnych (2-4 tygodnie), podczas którego pacjent nadal cierpi, a ryzyko samobójstwa może nawet wzrosnąć. Dodatkowo, efekty uboczne farmakoterapii, takie jak zaburzenia seksualne, przyrost masy ciała czy zaburzenia snu, mogą prowadzić do przerwania leczenia. Depresja lekooporna może wymagać zastosowania terapii elektrowstrząsowej (EW), przezczaszkowej stymulacji magnetycznej (TMS) lub ketaminy dożylnej (Ketalar), które są dostępne w ograniczonym zakresie.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl