zaburzenie lękowe uogólnione
Wskazanie

Zaburzenie lękowe uogólnione (Generalized Anxiety Disorder, GAD) to przewlekły stan charakteryzujący się nadmiernym, trudnym do kontrolowania lękiem i zamartwianiem się różnymi wydarzeniami lub czynnościami, występujący przez większość dni w okresie co najmniej 6 miesięcy. Pacjenci doświadczają niepokoju nieadekwatnego do rzeczywistego zagrożenia, któremu towarzyszą objawy somatyczne jak napięcie mięśniowe, drżenie, pocenie się, kołatanie serca, zawroty głowy czy dolegliwości żołądkowo-jelitowe.

W farmakoterapii zaburzenia lękowego uogólnionego stosuje się kilka grup leków. Lekami pierwszego wyboru są selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) takie jak: Sertalina (Asertin, Zotral, Sastium), Escitalopram (Lexapro, Depralin, Mozarin) czy Paroksetyna (Seroxat, Paxtin, Xetanor). Alternatywnie stosuje się inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) jak Wenlafaksyna (Efectin, Alventa, Velaxin) czy Duloksetyna (Cymbalta, Dulsevia, Ariclaim).

W krótkotrwałym leczeniu objawowym wykorzystuje się benzodiazepiny, np. Alprazolam (Xanax, Zomiren, Alprox), Lorazepam (Lorafen) czy Diazepam (Relanium, Neorelium), jednak ze względu na ryzyko uzależnienia nie powinny być stosowane dłużej niż 2-4 tygodnie. Skuteczność wykazują również pregabalina (Lyrica, Pregabalin Zentiva) – lek przeciwpadaczkowy zarejestrowany w leczeniu GAD, oraz buspiron (Spamilan) – lek przeciwlękowy o mechanizmie działania odmiennym od benzodiazepin.

Największymi trudnościami w leczeniu zaburzenia lękowego uogólnionego są: opóźniony początek działania leków przeciwdepresyjnych (efekt terapeutyczny pojawia się dopiero po 2-4 tygodniach), występowanie działań niepożądanych (szczególnie na początku terapii), ryzyko uzależnienia przy stosowaniu benzodiazepin oraz częste współwystępowanie innych zaburzeń psychicznych (depresja, fobia społeczna, zaburzenia snu). Wyzwaniem jest również niestosowanie się pacjentów do zaleceń lekarskich, szczególnie przedwczesne przerywanie terapii po ustąpieniu objawów, co może prowadzić do nawrotów.

Optymalne postępowanie w GAD powinno łączyć farmakoterapię z psychoterapią (głównie poznawczo-behawioralną), edukacją pacjenta oraz technikami relaksacyjnymi. Leczenie zwykle jest długotrwałe, a po uzyskaniu remisji zaleca się kontynuowanie farmakoterapii przez okres 6-12 miesięcy, aby zminimalizować ryzyko nawrotu.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl