lęk napadowy
Wskazanie

Lęk napadowy (napady paniki) to zaburzenie charakteryzujące się nagłymi, intensywnymi epizodami strachu, którym towarzyszą objawy somatyczne takie jak kołatanie serca, duszność, zawroty głowy, drżenie, pocenie się oraz uczucie derealizacji lub depersonalizacji. Napady te pojawiają się nagle, osiągają szczyt w ciągu kilku minut i zwykle trwają od kilkunastu do kilkudziesięciu minut. Lęk napadowy może występować jako samodzielne zaburzenie lub towarzyszyć innym zaburzeniom psychicznym, takim jak agorafobia, zaburzenia depresyjne czy zaburzenia lękowe uogólnione.

W leczeniu lęku napadowego stosuje się zarówno farmakoterapię, jak i psychoterapię. Wśród leków pierwszego wyboru znajdują się selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), takie jak Seroxat (paroksetyna), Zoloft (sertralina), Bioxetin (fluoksetyna) czy Lexapro (escitalopram). W terapii stosuje się również inhibitory wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) jak Efectin (wenlafaksyna) czy Cymbalta (duloksetyna). W przypadku ostrych napadów lęku pomocne mogą być benzodiazepiny, np. Xanax (alprazolam), Relanium (diazepam) czy Lorafen (lorazepam), jednak ze względu na ryzyko uzależnienia powinny być stosowane krótkotrwale.

Największe trudności w leczeniu lęku napadowego obejmują opóźniony efekt terapeutyczny leków przeciwdepresyjnych (SSRI/SNRI), który pojawia się zwykle po 2-4 tygodniach stosowania, co może zniechęcać pacjentów do kontynuacji leczenia. Problematyczne jest również ryzyko uzależnienia od benzodiazepin przy długotrwałym stosowaniu oraz możliwość nawrotu objawów po odstawieniu leków. Istotnym wyzwaniem pozostaje leczenie pacjentów z współwystępującymi zaburzeniami, takimi jak depresja czy uzależnienia. Skuteczne leczenie wymaga często kompleksowego podejścia łączącego farmakoterapię z psychoterapią poznawczo-behawioralną, która uczy pacjentów strategii radzenia sobie z objawami lęku i zapobiega nawrotom.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl