poważna reakcja skórna

Poważna reakcja skórna to termin medyczny opisujący patologiczną odpowiedź organizmu na kontakt z alergenem, lekiem lub innym czynnikiem, która manifestuje się istotnym uszkodzeniem skóry. Najbardziej znanymi ciężkimi reakcjami skórnymi są zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczna nekroliza naskórka (TEN) oraz ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP).

Zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna nekroliza naskórka charakteryzują się martwicą naskórka, powstawaniem pęcherzy oraz zajęciem błon śluzowych. Te potencjalnie zagrażające życiu stany często są wywołane przez leki, w tym antybiotyki (sulfonamidy), leki przeciwpadaczkowe, niesteroidowe leki przeciwzapalne czy allopurynol. Śmiertelność w TEN może sięgać 30-40%.

Diagnostyka poważnych reakcji skórnych obejmuje ocenę kliniczną, badania histopatologiczne oraz testy alergiczne. Leczenie polega na natychmiastowym odstawieniu leku wywołującego, intensywnej terapii wspomagającej, opiece specjalistycznej obejmującej leczenie ran, kontrolę bólu, nawodnienie oraz zapobieganie infekcjom. W niektórych przypadkach stosuje się immunoglobuliny dożylne, kortykosteroidy systemowe lub cyklosporynę A.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Grindeks 25 mg

Leczenie lenalidomidem wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego, szczególnie u pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim (NDMM) oraz chłoniakiem grudkowym. Dawkowanie lenalidomidu jest dostosowywane do wskazań klinicznych i stanu pacjenta, z uwzględnieniem parametrów hematologicznych, takich jak bezwzględna liczba neutrofili (ANC) i liczba płytek krwi. Nie wolno rozpoczynać terapii przy ANC < 1,0 x 10⁹/l i/lub liczbie płytek < 50 x 10⁹/l (lub < 75 x 10⁹/l w leczeniu podtrzymującym po ASCT). Standardowa dawka początkowa dla NDMM niekwalifikujących się do przeszczepienia wynosi 25 mg lenalidomidu doustnie raz na dobę w dniach 1-21 28-dniowych cykli, często w skojarzeniu z deksametazonem (40 mg w dniach 1, 8, 15, 22). W schemacie z bortezomibem dawka lenalidomidu to 25 mg w dniach 1-14 21-dniowych cykli, a bortezomib podawany jest podskórnie w dawce 1,3 mg/m² dwa razy w tygodniu. W przypadku leczenia skojarzonego z melfalanem i prednizonem stosuje się 10 mg lenalidomidu w dniach 1-21, melfalan 0,18 mg/kg i prednizon 2 mg/kg w dniach 1-4. Dawkowanie wymaga modyfikacji w przypadku neutropenii i trombocytopenii, z tabelarycznym schematem zmniejszania dawek od 25 mg do 2,5 mg w zależności od stopnia toksyczności i wskazania.
allopurynol, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bezwzględna liczba neutrofili, bortezomib, chłoniak grudkowy, czynnik wzrostu granulocytów, deksametazon, kortykosteroid, krańcowe stadium niewydolności nerek, lenalidomid, melfalan, morfologia krwi, naciek szpiku kostnego, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, opioidowy lek przeciwbólowy, poważna reakcja skórna, prednizon, rasburykaza, reakcja anafilaktyczna, reakcja tumour flare, rytuksymab, szpiczak mnogi, trombocytopenia, zespół rozpadu guza
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ambroxol Rivopharm

Podczas stosowania Ambroxol Rivopharm (15 mg/5 ml, roztwór doustny) istnieje ryzyko wystąpienia poważnych reakcji skórnych, takich jak rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka oraz ostra uogólniona osutka krostkowa. W przypadku pojawienia się wysypki, pęcherzy lub zmian na błonach śluzowych, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i konsultacja lekarska. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby, gdyż w ciężkiej niewydolności tych narządów może dochodzić do kumulacji metabolitów ambroksolu, zwiększając ryzyko działań niepożądanych. W takich przypadkach wskazana jest wcześniejsza konsultacja lekarska przed rozpoczęciem leczenia.
ambroksol, dziedziczna nietolerancja fruktozy, kumulacja metabolitów, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostra uogólniona osutka krostkowa, poważna reakcja skórna, roztwór doustny, rumień wielopostaciowy, sorbitol, substancja pomocnicza, wysypka skórna, zaburzenie czynności nerek, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ibuprofen Dr. Max

Ibuprofen Dr.Max w postaci żelu o stężeniu 50 mg/g jest przeznaczony wyłącznie do stosowania zewnętrznego na nieuszkodzoną, niezmienioną chorobowo skórę. Preparatu nie należy aplikować pod opatrunkami okluzyjnymi, na otwarte rany, uszkodzoną skórę, okolice oczu ani błony śluzowe. Zaleca się unikanie ekspozycji leczonego obszaru na światło słoneczne oraz jednoczesnej aplikacji innych leków miejscowych na tym samym obszarze, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych. Długotrwałe stosowanie oraz aplikacja na rozległe powierzchnie skóry są przeciwwskazane ze względu na ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych. Preparat nie jest wskazany u dzieci poniżej 12 roku życia, a u młodzieży 12-17 lat czas stosowania nie powinien przekraczać 5 dni bez ponownej oceny klinicznej.
alternatywna metoda leczenia, badanie kliniczne, ciężkie skórne działanie niepożądane, dysfagia, działanie niepożądane, ibuprofen, objaw podmiotowy, objaw przedmiotowy, ogólnoustrojowe działanie niepożądane, opatrunek okluzyjny, ostra uogólniona osutka krostkowa, pacjent pediatryczny, polekowa reakcja z eozynofilią, poważna reakcja skórna, produkt leczniczy do stosowania miejscowego, reakcja fotouczuleniowa, reakcja skórna, rumień wielopostaciowy, SCAR, stan kliniczny pacjenta, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry

poważna reakcja skórna

Powiązane wpisy

Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Grindeks 25 mg

Specjalne ostrzeżenia – Ambroxol Rivopharm

Specjalne ostrzeżenia – Ibuprofen Dr. Max