Leki w grupie
„SNRI”

Inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) to grupa leków przeciwdepresyjnych, które działają poprzez zwiększenie stężenia serotoniny i noradrenaliny w przestrzeni synaptycznej. Mechanizm ich działania polega na blokowaniu transporterów odpowiedzialnych za wychwyt tych neuroprzekaźników, co prowadzi do zwiększenia ich dostępności w ośrodkowym układzie nerwowym.

Do najważniejszych leków z grupy SNRI należą: wenlafaksyna (Efectin, Alventa, Velaxin), duloksetyna (Cymbalta, Dulsevia, Duloxetine), milnacipran (Ixel) oraz deswenlafaksyna (Pristiq). W Polsce dostępne są również leki zawierające lewomilnacipran (Fetzima) oraz preparaty złożone z wenlafaksyny i mirtazapiny (Arintapin duo).

SNRI są stosowane głównie w leczeniu zaburzeń depresyjnych, szczególnie tych o ciężkim przebiegu, zaburzeń lękowych (lęk uogólniony, fobia społeczna, zaburzenie lękowe z napadami paniki), bólu neuropatycznego oraz fibromialgii. Duloksetyna znajduje dodatkowo zastosowanie w leczeniu wysiłkowego nietrzymania moczu.

Największymi zaletami SNRI są szeroki zakres działania terapeutycznego, dobra skuteczność w leczeniu depresji z komponentą bólu i objawami somatycznymi oraz lepsza efektywność w przypadku depresji opornych na leczenie SSRI. Ponadto, w przeciwieństwie do trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, wykazują mniej działań niepożądanych antycholinergicznych i kardiotoksycznych.

Najważniejsze niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem SNRI obejmują ryzyko wzrostu ciśnienia tętniczego (szczególnie przy wyższych dawkach), możliwość wystąpienia zespołu serotoninowego (zwłaszcza przy łączeniu z innymi lekami serotoninergicznymi), zaburzenia seksualne, nudności, bezsenność oraz możliwe objawy odstawienne przy nagłym przerwaniu leczenia. SNRI mogą również nasilać krwawienia, szczególnie u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki przeciwkrzepliwe.

W obrębie grupy SNRI można wyróżnić podgrupy ze względu na selektywność względem transporterów: wenlafaksyna i deswenlafaksyna wykazują większe powinowactwo do transportera serotoniny przy niższych dawkach, a działanie noradrenergiczne ujawnia się przy wyższych dawkach. Duloksetyna wykazuje bardziej zrównoważone działanie na oba neuroprzekaźniki, natomiast milnacipran ma silniejsze działanie na transporter noradrenaliny niż serotoniny.