zewnętrzny narząd płciowy
Zewnętrzne narządy płciowe (narządy płciowe zewnętrzne) to struktury anatomiczne zlokalizowane na zewnątrz ciała, pełniące funkcje reprodukcyjne oraz będące częścią układu moczowo-płciowego. U kobiet zewnętrzne narządy płciowe określane są mianem sromu (vulva) i obejmują wzgórek łonowy, wargi sromowe większe i mniejsze, łechtaczkę, przedsionek pochwy, ujście cewki moczowej oraz gruczoły przedsionkowe większe i mniejsze.
U mężczyzn zewnętrzne narządy płciowe składają się z prącia i moszny zawierającej jądra. Prącie zbudowane jest z ciał jamistych i gąbczastego, które podczas erekcji wypełniają się krwią, oraz z żołędzi pokrytej napletkiem. Moszna pełni funkcję ochronną dla jąder oraz zapewnia im odpowiednią temperaturę (niższą niż temperatura ciała), niezbędną do prawidłowej spermatogenezy.
Zewnętrzne narządy płciowe podlegają ocenie klinicznej w ramach badania ginekologicznego u kobiet lub urologicznego u mężczyzn. Zmiany patologiczne mogą obejmować wady wrodzone (np. spodziectwo, stulejka), stany zapalne (np. zapalenie żołędzi, zapalenie sromu), choroby przenoszone drogą płciową, nowotwory oraz urazy. Diagnostyka obejmuje badanie fizykalne, badania laboratoryjne, obrazowe oraz w uzasadnionych przypadkach biopsję.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Abiraterone Sandoz 1000 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne octanu abirateronu wykazały istotne obniżenie stężenia testosteronu krążącego, co skutkowało znaczącymi zmianami morfologicznymi i histopatologicznymi w narządach układu rozrodczego oraz innych tkankach wrażliwych na androgeny. Zaobserwowano zmniejszenie masy narządów rozrodczych, zmiany makroskopowe i mikroskopowe w narządach rozrodczych, nadnerczach, przysadce i sutkach. Wszystkie zmiany hormonalne i ich skutki były całkowicie lub częściowo odwracalne, z normalizacją parametrów w ciągu 4 tygodni po zakończeniu terapii. Badania płodności u szczurów potwierdziły odwracalny negatywny wpływ na zdolności reprodukcyjne samców i samic, z powrotem do normy w okresie 4-16 tygodni po odstawieniu leku. W badaniach rozwojowych odnotowano zmniejszenie masy płodu, obniżenie wskaźników przeżycia okołoporodowego oraz zmiany w zewnętrznych narządach płciowych, jednak bez działania teratogennego.
badanie ekotoksykologiczne, badanie genotoksyczności, działanie teratogenne, gospodarka hormonalna, mechanizm działania abirateronu, nadnercze, nowotwór komórek interstycjalnych, octan abirateronu, parametr płodności, potencjał rakotwórczy, profil farmakologiczny, przysadka, śmiertelność okołoporodowa, sutek, synteza androgenów, testosteron krążący, toksyczny wpływ na rozwój, wskaźnik przeżycia, zewnętrzny narząd płciowy, zmiana histopatologiczna, zmiana morfologiczna