Leki w grupie
„inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI)”

Inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) to grupa leków przeciwdepresyjnych, które blokują wychwyt zwrotny dwóch neuroprzekaźników – serotoniny i noradrenaliny – w synapsach nerwowych. Mechanizm ich działania polega na zwiększeniu stężenia tych neuroprzekaźników w szczelinie synaptycznej, co prowadzi do nasilenia przekaźnictwa serotoninergicznego i noradrenergicznego w ośrodkowym układzie nerwowym.

SNRI są stosowane głównie w leczeniu zaburzeń depresyjnych, zaburzeń lękowych (w tym lęku uogólnionego, fobii społecznej), zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych oraz bólu neuropatycznego. Leki z tej grupy znalazły również zastosowanie w leczeniu zespołu stresu pourazowego (PTSD), fibromyalgii oraz nietrzymania moczu wysiłkowego u kobiet.

Do najważniejszych leków z grupy SNRI należą: wenlafaksyna (Efectin, Velaxin, Venlectine), duloksetyna (Cymbalta, Dulsevia, Duloxetine), milnacipran (Ixel) oraz deswenlafaksyna (Pristiq). W Polsce najczęściej stosowane są wenlafaksyna i duloksetyna, dostępne w różnych preparatach i dawkach.

Główną zaletą SNRI jest ich szerokie spektrum działania – dzięki wpływowi na dwa układy neuroprzekaźnikowe mogą być skuteczne u pacjentów, którzy nie reagują na selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Wykazują również wyższą skuteczność w leczeniu objawów somatycznych depresji oraz zespołów bólowych. Duloksetyna jest szczególnie efektywna w leczeniu bólu neuropatycznego, a wenlafaksyna wykazuje silne działanie przeciwlękowe przy wyższych dawkach.

Stosowanie SNRI wiąże się jednak z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych. Najczęstsze to nudności, bóle głowy, bezsenność, suchość w ustach, nadmierna potliwość i zaburzenia seksualne. Przy wyższych dawkach, ze względu na wpływ na układ noradrenergiczny, mogą powodować wzrost ciśnienia tętniczego i przyspieszenie rytmu serca. U niektórych pacjentów obserwuje się także objawy odstawienne przy zbyt szybkim odstawieniu leku, dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki.

SNRI można podzielić na podgrupy ze względu na selektywność działania na neuroprzekaźniki. Wenlafaksyna i deswenlafaksyna w niższych dawkach działają głównie na serotoninę, a w wyższych również na noradrenalinę. Duloksetyna wykazuje bardziej zrównoważony wpływ na oba neuroprzekaźniki, natomiast milnacipran ma silniejszy wpływ na noradrenalinę niż na serotoninę. Ta różnica w profilu farmakologicznym może determinować wybór konkretnego leku dla danego pacjenta w zależności od dominujących objawów.

Lista leków w tej grupie

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl