tinea capitis

Tinea capitis, znana również jako grzybica skóry głowy, jest infekcją grzybiczą skóry owłosionej głowy, powodowaną najczęściej przez dermatofity z rodzaju Trichophyton i Microsporum. Jest to najczęstsza grzybica skóry głowy występująca głównie u dzieci przed okresem dojrzewania, szczególnie w wieku od 3 do 7 lat.

Klinicznie choroba może manifestować się w różnych postaciach: od subtelnego złuszczania naskórka przypominającego łupież, przez ogniska łysienia, aż po nasilone stany zapalne z tworzeniem krost, strupów i bolesnych guzków (kerion). Charakterystyczny jest obraz „czarnych punktów”, czyli złamanych włosów na poziomie skóry, szczególnie w zakażeniach wywołanych przez Trichophyton tonsurans.

Diagnostyka opiera się na badaniu mikroskopowym bezpośrednim materiału pobranego ze zmian (KOH), badaniu w lampie Wooda (fluorescencja w zakażeniach Microsporum) oraz hodowli mykologicznej. Leczenie wymaga stosowania doustnych leków przeciwgrzybiczych (głównie terbinafiny, itrakonazolu lub flukonazolu), gdyż leki miejscowe są nieskuteczne ze względu na lokalizację infekcji w mieszkach włosowych.

W przypadkach zapalnych korzystne może być jednoczesne zastosowanie glikokortykosteroidów w celu zmniejszenia odczynu zapalnego. Leczenie powinno być kontynuowane do uzyskania negatywnych wyników badań mykologicznych, zwykle przez 6-12 tygodni. Ważnym elementem postępowania jest również identyfikacja źródła zakażenia i profilaktyka u osób z kontaktu.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl