metabolity II fazy

Metabolity II fazy są produktami drugiego etapu biotransformacji, w którym związki (najczęściej już po I fazie metabolizmu) podlegają reakcjom sprzęgania z endogennymi cząsteczkami, takimi jak kwas glukuronowy, siarczan, glutationem, aminokwasami czy grupami metylowymi. Proces ten, nazywany koniugacją, katalizowany jest przez enzymy transferazy, głównie UDP-glukuronylotransferazy (UGT), sulfotransferazy (SULT), N-acetylotransferazy (NAT), metylotransferazy (MT) oraz transferazy glutationu (GST).

Głównym celem reakcji II fazy jest zwiększenie hydrofilności metabolitów, co ułatwia ich wydalanie z organizmu przez nerki lub z żółcią. Metabolity II fazy są zazwyczaj mniej aktywne biologicznie niż związki macierzyste, choć istnieją wyjątki od tej reguły. W niektórych przypadkach sprzęganie może prowadzić do bioaktywacji proleków lub do powstania reaktywnych metabolitów zdolnych do wiązania z białkami lub DNA, co może mieć znaczenie toksykologiczne.

Różnice w aktywności enzymów II fazy u poszczególnych pacjentów, wynikające z polimorfizmów genetycznych, interakcji lekowych lub chorób wątroby, mogą istotnie wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo farmakoterapii. Diagnostyka oparta o metabolity II fazy jest wykorzystywana w medycynie sądowej, monitorowaniu terapii lekowej oraz w diagnostyce zatruć substancjami psychoaktywnymi.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Tiotropium – Właściwości farmakokinetyczne

Tiotropium, będący czwartorzędowym związkiem amoniowym, charakteryzuje się całkowitą biodostępnością po inhalacji na poziomie 19,5%, podczas gdy biodostępność po podaniu doustnym wynosi jedynie 2-3%. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest szybko, w ciągu 5-7 minut, a u pacjentów z POChP w stanie stacjonarnym wynosi średnio 12,9 pg/ml, z minimalnym stężeniem 1,71 pg/ml. Lek wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (72%) oraz dużą objętość dystrybucji (32 l/kg). Okres półtrwania tiotropium wynosi od 27 do 45 godzin, a całkowity klirens po podaniu dożylnym u zdrowych ochotników to 880 ml/min. Wydalanie leku odbywa się głównie przez nerki, z 74% dawki wydalanej niezmienionej z moczem po podaniu dożylnym, natomiast po inhalacji jedynie około 7% (1,3 µg) jest wydalane z moczem w ciągu 24 godzin. Farmakokinetyka tiotropium jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, a stan stacjonarny osiągany jest po około 7 dniach stosowania.
bariera krew-mózg, biodostępność, biotransformacja, bromek tiotropiowy, cytochrom P-450, dystrybucja wielokompartmentowa, farmakokinetyka liniowa, hepatocyty ludzkie, hydroliza estru, inhalator miękkiej mgły, inhibitory izoenzymów, klirens, klirens kreatyniny, metabolity II fazy, mikrosomy wątroby, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydacja metaboliczna, POChP, proszek do inhalacji, receptor muskarynowy, roztwór do inhalacji, sprzęganie z glutationem, tiotropium, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Entecavir Synoptis 0,5 mg

Entekawir, doustny lek przeciwwirusowy, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmₐₓ) w 0,5-1,5 godziny oraz biodostępnością szacowaną na co najmniej 70%. W zakresie dawek 0,1-1 mg obserwuje się proporcjonalny wzrost Cmₐₓ i AUC, a stan równowagi farmakokinetycznej osiągany jest po 6-10 dniach z kumulacją około 2-krotną. Dla dawki 0,5 mg Cmₐₓ wynosi 4,2 ng/mL, a Cmin 0,3 ng/mL; dla 1 mg odpowiednio 8,2 i 0,5 ng/mL. Podanie z pokarmem opóźnia wchłanianie i zmniejsza Cmₐₓ o 44-46% oraz AUC o 18-20%, co jest klinicznie nieistotne u pacjentów bez wcześniejszej terapii analogami nukleozydów. Entekawir wykazuje dobrą penetrację do tkanek (objętość dystrybucji > całkowitej objętości wody w organizmie) i wiąże się w 13% z białkami osocza. Nie jest metabolizowany przez CYP450, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z klirensem nerkowym 360-471 ml/min, wskazującym na filtrację kłębuszkową i wydzielanie kanalikowe. Okres półtrwania wynosi 128-149 godzin, a kumulacja przy dawkowaniu raz na dobę odpowiada efektywnemu okresowi półtrwania około 24 godzin.
analog nukleozydu, AUC, białko osocza, biorównoważność, CAPD, Cmax, cyklosporyna A, CYP450, efektywny okres półtrwania, entekawir, filtracja kłębuszkowa, HBeAg, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lamiwudyna, metabolity II fazy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, równowaga farmakokinetyczna, stężenie maksymalne w osoczu, takrolimus, wydzielanie kanalikowe, WZW B, zakażenie HBV

metabolity II fazy

Powiązane wpisy

Tiotropium – Właściwości farmakokinetyczne

Właściwości farmakokinetyczne – Entecavir Synoptis 0,5 mg