antagonista receptora bradykininy B2
Antagoniści receptora bradykininy B2 to grupa związków chemicznych, które selektywnie blokują receptor bradykininy typu B2, hamując działanie bradykininy – peptydu biorącego udział w procesach zapalnych, rozszerzaniu naczyń krwionośnych i zwiększaniu przepuszczalności naczyń.
Mechanizm działania antagonistów receptora B2 polega na kompetycyjnym wiązaniu się z receptorem, co uniemożliwia przyłączenie bradykininy i aktywację kaskady sygnałowej. Dzięki temu hamują oni efekty bradykininy, takie jak obrzęk, ból i reakcje zapalne.
W praktyce klinicznej antagoniści receptora bradykininy B2 (np. icatibant) znalazły zastosowanie w leczeniu dziedzicznego obrzęku naczynioruchowego (HAE), gdzie blokują niepożądane działanie bradykininy prowadzące do napadów obrzęku tkanek. Badane są również ich potencjalne zastosowania w terapii stanów zapalnych, bólu, astmy i nadciśnienia tętniczego.
Przedstawiciele tej grupy obejmują zarówno związki peptydowe (jak HOE 140/icatibant), jak i niepeptydowe, które charakteryzują się lepszą biodostępnością po podaniu doustnym. Ich wykorzystanie w farmakoterapii rozszerza się wraz z pogłębianiem wiedzy o roli układu kinin-kallikreina w patofizjologii różnych schorzeń.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Ikatybant – Wskazania do stosowania
Ikatybant jest syntetycznym dekapeptydowym antagonistą receptora bradykininy B2, stosowanym w leczeniu objawowym ostrych napadów dziedzicznego obrzęku naczynioruchowego (HAE) u pacjentów z niedoborem inhibitora esterazy C1. Preparat dostępny jest w formie roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 10 mg/ml (30 mg w 3 ml ampułko-strzykawce) i jest wskazany do stosowania u pacjentów od 2 roku życia wzwyż, w tym u dorosłych i młodzieży. Terapia ikatybantem powinna być wdrożona w przypadku potwierdzonego napadu obrzęku, szczególnie w lokalizacjach zagrażających życiu, takich jak obrzęk krtani, a także w obrzękach twarzy, obwodowych i trzewnych. Wczesne podanie leku jest kluczowe dla ograniczenia nasilenia objawów, skrócenia czasu trwania napadu oraz zapobiegania powikłaniom.
ampułko-strzykawka, antagonista receptora bradykininy B2, bradykinina, dekapeptyd, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, edukacja pacjenta, HAE typ I i II, ikatybant, niedobór inhibitora esterazy C1, niedrożność dróg oddechowych, obrzęk krtani, obrzęk obwodowy, obrzęk twarzy, ostry napad obrzęku, przepuszczalność naczyń, roztwór do wstrzykiwań, samodzielne podawanie leku - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Icatibant Fresenius 30 mg
Icatibant Fresenius jest wskazany do leczenia objawowego ostrych napadów dziedzicznego obrzęku naczynioruchowego (HAE) u pacjentów z niedoborem inhibitora esterazy C1, w tym u dorosłych, młodzieży (12-17 lat) oraz dzieci od 2 roku życia. Substancją czynną jest ikatybant, selektywny antagonista receptora bradykininy B2, podawany podskórnie w dawce 30 mg (3 ml roztworu o stężeniu 10 mg/ml, pH 5,0-6,0, osmolalność 270-330 mOsm). Lek blokuje działanie bradykininy, co prowadzi do szybkiego ustąpienia objawów napadu HAE, w tym obrzęku krtani, twarzy, kończyn i przewodu pokarmowego. Preparat jest dostępny w ampułko-strzykawce umożliwiającej samodzielne podanie po odpowiednim przeszkoleniu.
ampułko-strzykawka, antagonista receptora bradykininy B2, bradykinina, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, HAE, ikatybant, napad HAE, niedobór inhibitora esterazy C1, obrzęk krtani, patofizjologia HAE, podanie podskórne, przepuszczalność naczyń krwionośnych, receptor B2, roztwór do wstrzykiwań, układ kalikreina-kinina, ustępowanie objawów - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Icatibant Universal Farma 30 mg
Przedkliniczne badania ikatybantu, antagonisty receptora bradykininy B2, wykazały jego wpływ na układy hormonalny i rozrodczy u szczurów i psów przy wielomiesięcznym podawaniu. Zaobserwowano dawkozależne obniżenie stężeń hormonów płciowych oraz odwracalne opóźnienie dojrzewania. W badaniu 9-miesięcznym u psów ustalono NOAEL przy ekspozycji AUC 2,3-krotnie wyższej niż u ludzi po dawce 30 mg s.c. Przerost nadnerczy u szczurów był odwracalny po odstawieniu leku, jednak jego kliniczne znaczenie pozostaje nieustalone. Ikatybant nie wpływał na płodność samców myszy i szczurów do dawek 80,8 mg/kg i 10 mg/kg mc./dobę, odpowiednio, ale przy dużych dawkach (10 mg/kg mc./dobę) wykazywał działanie tokolityczne, opóźniając poród i zwiększając częstość zaburzeń u płodów oraz zgonów okołoporodowych. Nie stwierdzono działania teratogennego przy dawkach do 25 mg/kg mc./dobę u szczurów i 10 mg/kg mc./dobę u królików.
antagonista receptora bradykininy B2, atrofia jąder, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, funkcje sercowo-naczyniowe, genotoksyczność, gonadotropiny, hormony płciowe, ikatybant, implantacja w macicy, kanał hERG, niedokrwienie serca, NOAEL, potencjał rakotwórczy, przerost nadnerczy, przewodzenie sercowe, toksyczność reprodukcyjna