zespół lęku społecznego
Wskazanie

Zespół lęku społecznego (fobia społeczna) to zaburzenie charakteryzujące się intensywnym, nadmiernym i uporczywym lękiem przed sytuacjami społecznymi, w których osoba jest narażona na ocenę ze strony innych. Pacjenci obawiają się, że zostaną negatywnie ocenieni, zawstydzeni lub upokorzeni, co prowadzi do unikania sytuacji wywołujących lęk. Zaburzenie to często rozpoczyna się w okresie dojrzewania i może znacząco upośledzać funkcjonowanie społeczne, zawodowe i ogólną jakość życia.

W leczeniu zespołu lęku społecznego stosuje się zarówno farmakoterapię, jak i psychoterapię. Wśród leków pierwszego wyboru znajdują się selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), takie jak Sertraline (Asertin, Sertagen, Zoloft), Escitalopram (Depressin, Lexapro, Mozarin), Paroxetine (Paxtin, Seroxat) czy Fluvoxamine (Fevarin). Stosowane są również inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) jak Venlafaxine (Alventa, Efectin, Velaxin). W przypadkach opornych na leczenie lub przy silnych objawach somatycznych można rozważyć stosowanie beta-blokerów (np. Propranolol – Propranolol WZF) lub benzodiazepin (np. Alprazolam – Xanax, Zomiren), choć te ostatnie stosuje się krótkotrwale ze względu na ryzyko uzależnienia.

Największym wyzwaniem w leczeniu zespołu lęku społecznego jest często opóźniona diagnoza, gdyż wielu pacjentów uważa swoje objawy za nieśmiałość lub cechę charakteru, a nie zaburzenie wymagające leczenia. Innym istotnym problemem jest niestosowanie się pacjentów do zaleceń terapeutycznych – zarówno farmakologicznych (przedwczesne odstawianie leków po początkowej poprawie), jak i psychoterapeutycznych (unikanie ekspozycji na sytuacje lękotwórcze w terapii poznawczo-behawioralnej). Dodatkowo skuteczność terapii może być ograniczona przez współwystępujące zaburzenia, takie jak depresja, inne zaburzenia lękowe czy nadużywanie substancji psychoaktywnych, które pacjenci stosują jako formę „samoleczenia”.

Istotnym aspektem kompleksowego leczenia jest połączenie farmakoterapii z psychoterapią poznawczo-behawioralną (CBT), która wykazuje wysoką skuteczność w długotrwałym utrzymaniu efektów terapeutycznych. Terapia ta pomaga pacjentom zidentyfikować i zmienić negatywne wzorce myślenia oraz stopniowo konfrontować się z sytuacjami wywołującymi lęk. W przypadkach opornych na standardowe leczenie można rozważyć zastosowanie innych grup leków, takich jak pregabalina (Lyrica) lub gabapentyna (Neurontin), choć nie są one zarejestrowane w tym wskazaniu w Polsce.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl