zaburzenie obsesyjno-kompulsywne
Wskazanie

Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne (OCD) to przewlekłe zaburzenie psychiczne charakteryzujące się występowaniem natrętnych, niepożądanych myśli (obsesji) oraz powtarzalnych zachowań lub czynności umysłowych (kompulsji), których pacjent czuje się zmuszony dokonywać w odpowiedzi na obsesje. Obsesje mogą dotyczyć m.in. lęku przed zanieczyszczeniem, potrzeby symetrii, obaw przed zrobieniem krzywdy sobie lub innym, natomiast kompulsje to np. wielokrotne mycie rąk, sprawdzanie, porządkowanie przedmiotów czy powtarzanie słów lub czynności.

Leczenie OCD opiera się na terapii poznawczo-behawioralnej (szczególnie technice ekspozycji i powstrzymania reakcji) oraz farmakoterapii. W Polsce stosuje się przede wszystkim leki z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), takie jak: Seronil, Bioxetin, Zoloft, Asentra, Fluxemed (fluoksetyna), Paxil, Seroxat, Paroxinor (paroksetyna), Cipramil, Cital, Oropram (citalopram), Lexapro, Escitil, Mozarin (escitalopram) oraz Zoloft, Asentra, Stimuloton (sertralina). W przypadkach opornych stosuje się klomipraminę (Anafranil) lub augmentację atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi jak Rispolept (risperidon), Zyprexa (olanzapina) czy Abiliify (aripiprazol).

Największe trudności w leczeniu OCD to oporność na leczenie farmakologiczne (około 40-60% pacjentów nie osiąga satysfakcjonującej poprawy po pierwszej linii leczenia), konieczność stosowania wyższych dawek SSRI niż w leczeniu depresji oraz dłuższy czas oczekiwania na efekty (zwykle 10-12 tygodni). Pacjenci często przerywają terapię poznawczo-behawioralną ze względu na jej wymagający charakter i początkowo zwiększony dyskomfort. Współwystępowanie innych zaburzeń psychicznych, szczególnie depresji, zaburzeń osobowości czy uzależnień, dodatkowo komplikuje proces terapeutyczny. W przypadkach ciężkiego, lekoopornego OCD rozważa się głęboką stymulację mózgu lub inne metody neurochirurgiczne.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 17.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl