śluzowate stolce
Śluzowate stolce to objaw charakteryzujący się obecnością śluzu w kale, który może mieć postać przezroczystych lub białawych nitkowatych struktur albo większych skupisk śluzu zmieszanego z kałem. Wydzielanie śluzu przez błonę śluzową jelita jest procesem fizjologicznym, jednak jego zwiększona ilość w stolcu stanowi sygnał ostrzegawczy, który wymaga diagnostyki.
Najczęstszymi przyczynami występowania śluzowatych stolców są: zespół jelita drażliwego (IBS), nieswoiste zapalenia jelit (choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego), infekcje jelitowe (bakteryjne, wirusowe lub pasożytnicze), uchyłkowatość jelita, polipy jelita grubego, rak jelita grubego oraz reakcje alergiczne na pokarm. Śluz może się również pojawić w przebiegu długotrwałych zaparć.
Diagnostyka pacjenta ze śluzowatymi stolcami powinna obejmować dokładny wywiad, badanie fizykalne oraz badania dodatkowe w zależności od podejrzewanej przyczyny. W przypadku przewlekłych objawów lub towarzyszących im czynników alarmowych (np. krwawienie z przewodu pokarmowego, utrata masy ciała, nocne wypróżnienia, gorączka) konieczne jest poszerzenie diagnostyki o badania endoskopowe, obrazowe oraz laboratoryjne, w tym badania mikrobiologiczne kału.
Leczenie śluzowatych stolców zależy od przyczyny ich wystąpienia i może obejmować farmakoterapię (np. antybiotyki w przypadku infekcji bakteryjnych, leki przeciwzapalne w chorobach zapalnych jelit), modyfikację diety, a w niektórych przypadkach leczenie chirurgiczne. Pacjenci z przewlekłymi śluzowatymi stolcami powinni pozostawać pod stałą opieką specjalistyczną.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ipinzan 50 mg + 850 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa leku Ipinzan, zawierającego wildagliptynę i metforminę, wykazała brak nowych działań toksycznych przy stosowaniu obu substancji w kombinacji w badaniach do 13 tygodni. W badaniach na psach dawka 15 mg/kg mc. (7-krotność Cmax u ludzi) nie wywoływała opóźnień przewodzenia wewnątrzsercowego, co wskazuje na korzystny margines bezpieczeństwa kardiologicznego. U gryzoni obserwowano gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych w płucach przy dawkach 25 mg/kg (5-krotność AUC u ludzi) u szczurów i 750 mg/kg (142-krotność AUC) u myszy. Objawy ze strony przewodu pokarmowego u psów, takie jak biegunka i krwawienie, występowały przy wyższych dawkach, jednak nie ustalono dawki bezobjawowej. Wildagliptyna nie wykazywała działania mutagennego in vitro i in vivo, a badania reprodukcyjne u szczurów nie wskazały na zaburzenia płodności ani wczesnego rozwoju zarodka.
badanie histopatologiczne, badanie toksykologiczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, faliste żebra, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, łuszczenie skóry, makrofagi pęcherzykowe, martwica, naczyniakomięsak krwionośny, NOAEL, przewód pokarmowy, przewodzenie impulsów, rakotwórczość, rozwój pourodzeniowy, śluzowate stolce, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania, toksyczność zarodkowo-płodowa, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wildagliptyna metformina, zmiany skórne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Anvildis 50 mg
Wildagliptyna, substancja czynna preparatu Anvildis, wykazała w badaniach przedklinicznych różnorodne działania niepożądane w zależności od gatunku i układu narządowego. U psów zaobserwowano opóźnienia wewnątrzsercowego przewodzenia impulsów przy dawkach powyżej 15 mg/kg mc. (7-krotność ekspozycji u ludzi na podstawie Cmax). W układzie oddechowym szczurów i myszy stwierdzono gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych przy dawkach odpowiednio 25 mg/kg (5-krotność AUC u ludzi) i 750 mg/kg (142-krotność AUC). U psów pojawiły się objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak miękkie i śluzowate stolce, biegunka oraz krew w kale, jednak dawka NOAEL nie została ustalona. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności wildagliptyny, a badania reprodukcyjne u szczurów i królików nie potwierdziły istotnych zaburzeń płodności czy rozwoju zarodka, choć przy dawkach 75 mg/kg u szczurów i 50 mg/kg u królików (odpowiednio 10- i 9-krotność AUC u ludzi) odnotowano zmiany kostne i zmniejszenie masy ciała płodu związane z toksycznością matczyną.
badania przedkliniczne, badanie histopatologiczne, badanie rakotwórczości, dawka NOAEL, działanie mutagenne, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, faliste żebra, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, makrofagi pęcherzykowe, małpa cynomolgus, martwica, naczyniakomięsak krwionośny, płodność, przewód pokarmowy, przewodzenie wewnątrzsercowe, śluzowate stolce, toksyczność zarodkowa, toksyczność zarodkowo-płodowa, wildagliptyna, zmiany kośćca, zmiany skórne