autoutlenienie
Autoutlenienie to proces, w którym związki chemiczne (zwłaszcza organiczne) ulegają spontanicznemu utlenianiu w kontakcie z tlenem atmosferycznym, bez udziału dodatkowych utleniaczy. W medycynie i biochemii zjawisko to ma istotne znaczenie, ponieważ prowadzi do powstawania reaktywnych form tlenu (RFT), które mogą uszkadzać komórki i tkanki.
Proces autoutlenienia przebiega jako reakcja łańcuchowa z udziałem wolnych rodników. Obejmuje etapy inicjacji, propagacji i terminacji. Podczas tego procesu powstają nadtlenki, wodoronadtlenki oraz inne produkty utleniania, które mogą prowadzić do peroksydacji lipidów, uszkodzenia DNA oraz modyfikacji białek strukturalnych i enzymatycznych.
W organizmie człowieka autoutlenienie jest ściśle kontrolowane przez system antyoksydacyjny, obejmujący enzymy (np. dysmutazę ponadtlenkową, katalazę, peroksydazę glutationową) oraz nieenzymatyczne przeciwutleniacze (np. glutation, witaminy C i E). Zaburzenia równowagi między procesami autoutlenienia a mechanizmami ochronnymi prowadzą do stresu oksydacyjnego, który jest powiązany z rozwojem wielu chorób, w tym neurodegeneracyjnych, sercowo-naczyniowych oraz nowotworowych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Mesna, substancja czynna Uromitexan 100 mg/ml, wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne istotne dla jej działania ochronnego w drogach moczowych podczas chemioterapii oksazafosforynami. Po podaniu dożylnym dawki 800 mg, mesna szybko ulega autoutlenianiu do dwusiarczku mesny (dimesny), który jest transportowany do nerek i redukowany w nabłonku kanalików nerkowych do aktywnej formy tiolowej. Wiązanie z białkami osocza wynosi 69-75%, a okres półtrwania mesny i dimesny wynosi odpowiednio 0,36 h i 1,17 h. W ciągu 24 godzin z moczem wydalane jest około 32% dawki jako mesna i 33% jako dimesna, z większością dawki eliminowaną w pierwszych 4 godzinach. Klirens osoczowy mesny wynosi 1,23 l/h/kg.
autoutlenienie, biodostępność, dawkowanie dożylne, dimesna, dwusiarczek mesny, farmakokinetyka, ifosfamid, klirens osoczowy, kompartment naczyniowy, mesna, metabolity oksazafosforyn, nabłonek kanalików nerkowych, narażenie ogólnoustrojowe, okres półtrwania, oksazafosforyny, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe -
Leksykon leków
Mesna, substancja czynna Uromitexan 100 mg/ml, wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne kluczowe dla ochrony dróg moczowych podczas terapii oksazafosforynami. Po podaniu dożylnym (800 mg) mesna charakteryzuje się krótkim okresem półtrwania wynoszącym 0,36 godziny, a jej główny metabolit, dimesna, ma okres półtrwania 1,17 godziny. Klirens osoczowy mesny wynosi 1,23 l/h/kg, a 32% i 33% dawki jest wydalane z moczem w ciągu 24 godzin odpowiednio jako mesna i dimesna, z większością dawki wydalanej w pierwszych 4 godzinach. Mesna wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (69-75%). Po podaniu doustnym, mesna jest wchłaniana z jelita cienkiego, osiągając maksymalne stężenia wolnych związków tiolowych w moczu po 2-4 godzinach, z dostępnością biologiczną w moczu wynoszącą 45-79% w porównaniu do podania dożylnego, niezależnie od obecności pokarmu.
autoutlenienie, dimesna, dostępność biologiczna, drogi moczowe, dwusiarczek mesny, faza końcowa, ifosfamid, jelito cienkie, klirens osoczowy, kompartment naczyniowy, metabolity oksazafosforyn, nabłonek kanalików nerkowych, narażenie ogólnoustrojowe, okres półtrwania, oksazafosforyna, pęcherz moczowy, podanie doustne, podanie dożylne, schemat dawkowania, Uromitexan, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z moczem, związek tiolowy
